Ακούγοντας την εξειδίκευση των μέτρων από τον αρμόδιο υπουργό Κυριάκο Πιερρακάκη, γίνεται αντιληπτή η αμηχανία των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Δεν είμαστε ειδικοί, αλλά είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός διαχειρίζεται με σύνεση ένα σοβαρό πρόβλημα περιμένοντας τις τελικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι’ αυτό και τα μέτρα που ανακοινώθηκαν έχουν δίμηνη διάρκεια, κάτι που σημαίνει ότι αναλόγως της εξέλιξης που θα έχει ο πόλεμος θα υπάρξουν επιπλέον μέτρα.
Σε ό,τι αφορά την κριτική που ασκούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μια γενναία μείωση του ΕΦΚ -όπως με ευκολία προτείνουν- θα έχει τεράστιο κόστος για τα κρατικά έσοδα, το οποίο δύσκολα αναπληρώνεται χωρίς να διαταραχθεί ο προϋπολογισμός.
Τα 300 εκατ. ευρώ που διατέθηκαν στοχευμένα (π.χ. σε χαμηλότερα εισοδήματα ή νησιωτικές περιοχές) μπορούν να μεταφραστούν σε μεγαλύτερο κέρδος ανά λίτρο για τον πολίτη από ό,τι μια μικρή, οριζόντια μείωση του φόρου που θα διαχεόταν σε όλους, ανεξαρτήτως ανάγκης.
Η αμηχανία της αντιπολίτευσης έγκειται συχνά στο ότι η πρόταση για μείωση φόρων είναι δημοφιλής, αλλά χωρίς συγκεκριμένη κοστολόγηση και πηγή χρηματοδότησης παραμένει ευάλωτη σε κριτική περί «λαϊκισμού». Από την άλλη, η αντιπολίτευση αντιτείνει ότι οι επιδοτήσεις είναι προσωρινές και δεν χτυπούν την ακρίβεια στη ρίζα της. Αλλά, ως συνήθως, όποιος είναι έξω από τον χορό, κ.λπ., κ.λπ.
Για να καταλάβουμε τη διαφορά, δηλαδή τα λόγια από τα έργα, ας δούμε τη σύγκριση ανάμεσα στην οριζόντια μείωση του φόρου (ΕΦΚ) και στα στοχευμένα μέτρα (Fuel Pass) που ανακοίνωσε η κυβέρνηση συνολικού ύψους 300 εκατ. ευρώ.
Η βασική διαφορά εντοπίζεται στο πόσο τελικά «κερδίζει» ο οδηγός στην αντλία: με το Fuel Pass η επιδότηση (π.χ. 60-100€ για ένα τρίμηνο) αντιστοιχεί σε μια έμμεση μείωση περίπου 0,20€ ανά λίτρο για μια μέση κατανάλωση 500 λίτρων.
Στο πετρέλαιο κίνησης (diesel), η απευθείας επιδότηση στην αντλία ήταν 0,15€ ανά λίτρο (με ΦΠΑ έφτανε τα 20 λεπτά).
Αν ο ΕΦΚ μειωνόταν στο ελάχιστο επιτρεπτό όριο της ΕΕ (από τα 0,70€ στα 0,33€ για τη βενζίνη), η μείωση στην τιμή θα ήταν σημαντική, αλλά το δημοσιονομικό κόστος θα ξεπερνούσε το 1,5 - 2 δισ. ευρώ ετησίως.
Μια μικρότερη μείωση (π.χ. κατά 10 λεπτά), που θα κόστιζε όσο το Fuel Pass, θα είχε πολύ μικρότερο αντίκτυπο στην τσέπη του καταναλωτή συγκριτικά με τα 20 λεπτά της στόχευσης.
Κατά τη γνώμη μας η αντιπολίτευση, χωρίς να προτείνει πού θα βρει τα εκατομμύρια που κοστίζουν τα «δικά» της μέτρα, δεν μας λέει και από πού θα καλυφθούν αυτά τα δισεκατομμύρια που θα ανοίξει η μαύρη τρύπα στον προϋπολογισμό. Δυστυχώς, ο τρόπος που η αντιπολίτευση ασκεί το συνταγματικό δικαίωμα της κριτικής αδικεί τον ρόλο της και συγχρόνως διευκολύνει τις ακραίες φωνές που υπονομεύουν το πολιτικό σύστημα. Και υπάρχουν ιστορικά παραδείγματα (π.χ. ΣΥΡΙΖΑ αντιπολίτευση/κυβέρνηση) που επιβεβαιώνουν τη λαϊκή παροιμία: «Όποιος κατουράει στη θάλασσα θα το βρει στο αλάτι».
Το αστείο είναι ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που οι φόροι αποτελούν τον βασικό κορμό των προγραμμάτων τους, έρχονται να καταγγείλουν την κυβέρνηση γιατί δεν μειώνει τον ΕΦΚ. Εδώ γελάνε…
