«Από το 2016 το κόμμα του κυρίου Μητσοτάκη πήρε ένα προβάδισμα άνω των δέκα μονάδων και από τότε έχει διατηρηθεί», είπε ο Αλέξης Τσίπρας στον Αντώνη Σρόιτερ.
Μόνο που με αυτή τη φράση δεν διέψευσε τους πολιτικούς του αντιπάλους. Διέψευσε τον… εαυτό του.
Γιατί αν πράγματι η Νέα Δημοκρατία προηγούνταν σταθερά επί μια δεκαετία με διψήφια διαφορά, τότε πώς εξηγείται ότι λίγο πριν από τις ευρωεκλογές του 2019 διαβεβαίωνε πως «δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να κερδίσει ο Μητσοτάκης»; Και δεν το είπε σε μια χαλαρή κουβέντα. Το είπε δημόσια, με απόλυτη βεβαιότητα ο αθεόφοβος. Το είπε στον Αντώνη Σρόιτερ πριν τις ευρωεκλογές του Μαΐου του 2019. Το είπε ξανα ένα μήνα μετά στο Star ενόψει των εθνικών εκλογών του Ιουλίου του 2019.
Κάπου υπάρχει ένα ψέμα. Ή τότε ή σήμερα. Δεν γίνεται να ισχύουν και τα δύο.
Αν το 2019 πίστευε πραγματικά ότι ο Μητσοτάκης δεν είχε καμία πιθανότητα να κερδίσει, τότε η χθεσινή του αφήγηση περί μόνιμου προβαδίσματος καταρρέει. Αν όμως σήμερα λέει την αλήθεια και πράγματι η Νέα Δημοκρατία είχε σταθερά διψήφιο προβάδισμα, τότε το 2019 παραπλανούσε συνειδητά τους πολίτες.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό θέμα. Δεν είναι αν η διαφορά ήταν επτά ή δέκα μονάδες. Είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας αντιμετωπίζει την αλήθεια σαν πλαστελίνη. Της δίνει κάθε φορά το σχήμα που εξυπηρετεί τη συγκυρία. Του αρέσει το παραμύθι όπως έχει δηλώσει εξάλλου. Η δύναμη είναι στο παραμύθι.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις δημοσκοπήσεις. Για χρόνια ήταν όργανα χειραγώγησης, με λάθος δείγματα, αναξιόπιστες και κατευθυνόμενες. «Η μόνη δημοσκόπηση είναι η κάλπη», έλεγε σε κάθε ευκαιρία. Ξαφνικά όμως, επειδή δύο εταιρείες δίνουν καλύτερα ποσοστά στο νέο του κόμμα, οι δημοσκοπήσεις έγιναν ευαγγέλιο. Τώρα τις επικαλείται σαν αδιάσειστη απόδειξη ότι επιστρέφει ως ο μοναδικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Δεν άλλαξαν οι δημοσκοπήσεις. Άλλαξε η χρησιμότητά τους.
Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει πρόβλημα να αναθεωρεί τις θέσεις του. Αυτό είναι θεμιτό στην πολιτική. Έχει όμως ένα μόνιμο πρόβλημα με τη μνήμη. Θεωρεί ότι οι πολίτες ξεχνούν εύκολα. Ότι κανείς δεν θυμάται το «ούτε μία στο εκατομμύριο». Ότι κανείς δεν θα συγκρίνει όσα έλεγε τότε με όσα λέει σήμερα.
Μόνο που η πολιτική δεν συγχωρεί πάντα την αμνησία. Και η αλήθεια έχει ένα κακό συνήθειο. Επιστρέφει πάντα για να εκθέσει εκείνον που προσπάθησε να την προσαρμόσει στα μέτρα του. Και ο Αλέξης Τσίπρας είναι εδώ και χρόνια μαλωμένος με την αλήθεια.
