Ο «τσιπρισμός» ως ανώτατο στάδιο του λαϊκίστικου σοσιαλισμού δεν τελειώνει με τον Αλέξη Τσίπρα.
Αν και καλλιεργούνται προσδοκίες από τις περιοδείες του, υπάρχει μια προβλέψιμη δυστοπία που επιδρά μακροπρόθεσμα σε όσους αναμένουν ότι η επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή θα ανατρέψει τη γνώμη που έχει σχηματίσει η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας. Στην καλύτερη περίπτωση, να είναι ο επόμενος αρχηγός ενός «γενόσημου» ΣΥΡΙΖΑ.
Γιατί είναι άλλο το υπό ίδρυση κόμμα του, και άλλο ο «τσιπρισμός», που δείχνει να έχει ευρύτερη αποδοχή, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μια και καλύπτει ένα πολύ μεγαλύτερο φάσμα ψηφοφόρων λαϊκιστικών κομμάτων, από την Αριστερά μέχρι τη Δεξιά.
Προφανώς τα πνευματικά δικαιώματα του «τσιπρισμού», ως συστήματος ιδεών, δεν ανήκουν μόνο στον Αλέξη Τσίπρα. Δικαιώματα χρήσης έχουν αποκτήσει ο Κυριάκος Βελόπουλος, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η Μαρία Καρυστιανού, ενώ συχνά κοπιάρει τις ιδέες του ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Βασικά χαρακτηριστικά του «τσιπρισμού» που υιοθέτησαν και εφαρμόζουν οι αρχηγοί των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, η συστηματική υποβάθμιση του πολιτικού διαλόγου, η εχθροπάθεια και ο περιφρονητικός σαρκασμός όσων προσπαθούν με μετριοπάθεια και λογικά επιχειρήματα να προσεγγίσουν την πολυπλοκότητα των προβλημάτων.
Συμπέρασμα: Η«Ιθάκη» έχει πολλούς μνηστήρες...
