Ο διά ψηφίσματος ετεροπροσδιορισμός του ΠΑΣΟΚ είναι μια άκρως επικίνδυνη πολιτική επιλογή.
Γιατί όταν η αυτόνομη πορεία γίνεται αντικείμενο συζήτησης, και μάλιστα με τρόπο που αναβιώνει τις διαχωριστικές ενός παρωχημένου σοσιαλιστικού ριζοσπαστισμού (καμία συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία υπό μορφή «διατάγματος»), ελλοχεύει ο κίνδυνος για το ΠΑΣΟΚ να γίνει συμπλήρωμα της ατζέντας της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό αποτυπώνεται στην «κολλημένη βελόνα» των δημοσκοπήσεων.
Εφόσον δεχθούμε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα εξουσίας, έστω και στα χαρτιά, τέτοια ψηφίσματα δημιουργούν την εντύπωση στους ψηφοφόρους –αποφασισμένους και αναποφάσιστους– ότι η επιβίωση είναι στρατηγική επιλογή. Το αίτημα ψηφίσματος που υποστηρίζει η πλευρά του Χάρη Δούκα δεν διαφέρει από τη θέση του Νίκου Ανδρουλάκη ότι το αυτονόητο (καμία συνεργασία με τη ΝΔ) δεν χρειάζεται ψήφισμα.
Σε κάθε περίπτωση, κοινός παρονομαστής είναι ο φόβος. Η καθ’ υπερβολήν επένδυση στο «αντι-Μητσοτάκης» έχει εγκλωβίσει το ΠΑΣΟΚ σε μια αρνητική ταυτότητα, η οποία ουσιαστικά συνιστά ομολογία ότι δεν έχει αυτόνομη, κυβερνητική πρόταση.
Ο ετεροπροσδιορισμός του «καταπίνει» το κόμμα, είτε με το αφήγημα της ηγετικής ομάδας είτε με το αντίστοιχο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Αυτό έχει επιπτώσεις στην εικόνα του αρχηγού του γιατί δείχνει ότι... φοβάται και τη σκιά του.
