Οι στίχοι του Μάνου Ελευθερίου με μουσική του Λουκιανού Κηλαηδόνη σ’ ένα τραγούδι του 1970 περιγράφουν το «rebranding» του Αλέξη Τσίπρα το 2026.
Το «Ποτέ μη χτυπάς μια πόρτα κλειστή» προσομοιάζει με την επιχείρηση επιστροφής του πρωθυπουργού της πρώτης φοράς Αριστερά που αντιλαμβανόμενος πως η «πόρτα» του παλιού του σπιτιού είναι κλειστή, συνεννοείται στο παρασκήνιο με κάποιους εκ των «ενοίκων» ν’ αφήσουν ανοιχτά τα «παράθυρα» για να τον ακολουθήσουν.
Αρνούμενος να δεχθεί ότι ο πολιτικός του κύκλος έχει κλείσει αφότου έκλεισε την «πόρτα» του ΣΥΡΙΖΑ, επιμένει ότι έχει το αφήγημα να πείσει ένα ακροατήριο που όμως έχει προχωρήσει παρακάτω. Άλλοι στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, άλλοι στη Νέα Αριστερά, ενώ κάποιοι άλλοι παραδοσιακοί λαϊκιστές του πρώιμου ΣΥΡΙΖΑ συμπλέουν με την Πλεύση της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Παρ’ όλα αυτά, πιστεύει ότι ο κόσμος που κάποτε του άνοιξε την «πόρτα» της εξουσίας χορεύει ακόμα στις πλατείες. Δεν καταλαβαίνει ότι «δρόμοι δεν υπάρχουν φορές / που γυρίζουν ξανά / για τις ίδιες χαρές», αλλά αυτό αφορά την αξιοπρέπεια, την αποδοχή της απόρριψης και τη μη εμμονή σε καταστάσεις που δεν έχουν μέλλον, μόνο στο τραγούδι. Δεν αφορά τη ματαιοδοξία του αφηγήματός του και κυρίως τον ίδιο.
