Στην ιστορία της μεταπολιτευτικής Αριστεράς, η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα αποτελεί μοναδικό φαινόμενο πολιτικού καιροσκοπισμού που υπερβαίνει τα εσκαμμένα.
Ο άνθρωπος που ανέβηκε στην εξουσία υποσχόμενος να ανατρέψει το κατεστημένο, φαίνεται πως τώρα επιχειρεί την τελική του αντεπίθεση, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι στο πέρασμά του αφήνει μόνο συντρίμμια.
Η πρόσφατη κινητικότητα γύρω από το Ινστιτούτο του στη Λεωφόρο Αμαλίας και το άρθρο-μανιφέστο στην «Εφημερίδα των Συντακτών» δεν είναι τίποτα άλλο από την επίσημη έναρξη ενός νέου κύκλου πολιτικής τοξικότητας, με μοναδικό στόχο την προσωπική του επιβίωση.
Για σειρά πολιτικών παρατηρητών ο Αλέξης Τσίπρας δεν υπήρξε ποτέ ο πραγματικός οραματιστής της Αριστεράς, αλλά ο στρατηγικός νεκροθάφτης της, αφού χρησιμοποίησε τον ΣΥΡΙΖΑ ως όχημα για να καταλάβει την πρωθυπουργική καρέκλα και στη συνέχεια τον οδήγησε σε μια σειρά από ταπεινωτικές ήττες, μετατρέποντάς τον σε μηχανισμό εσωστρέφειας και αλληλοσπαραγμού.
Σήμερα, πολλοί παρακολουθούν το αποκορύφωμα αυτού του σχεδίου, τη διάλυση δηλαδή του κόμματος που ο ίδιος γιγάντωσε, προκειμένου να το αντικαταστήσει με ένα νέο, προσωποπαγές σχήμα.
Το πρόσφατο άρθρο του, με τίτλο «Ζυγώνει η ώρα ανάληψης ευθυνών», αποτελεί το σαφές σήμα για την ίδρυση αυτού του νέου κόμματος, καθώς ο πρώην πρωθυπουργός και οι στενοί του συνεργάτες επιταχύνουν τις διεργασίες εν μέσω ενός ρευστού πολιτικού σκηνικού. Οι εκτιμήσεις του επιτελείου του είναι πως όσο καθυστερεί η ανακοίνωση, τόσο το ΠΑΣΟΚ θα κερδίζει έδαφος στον κεντροαριστερό χώρο, γεγονός που καθιστά τις κινήσεις του επιτακτικές.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ. Τσίπρας καλεί σε μία εκ θεμελίων ανασύνθεση του λεγόμενου δημοκρατικού χώρου και κάνει λόγο για τη ζωτική ανάγκη μιας νέας κυβερνώσας Αριστεράς, την ώρα που ο ίδιος βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής για τη δική του διακυβέρνηση.
Η παρέμβαση αυτή έρχεται σε συνέχεια της πρόσφατης τηλεοπτικής του συνέντευξης, όπου προανήγγειλε εξελίξεις, με τις πληροφορίες να αναφέρουν ότι οι επίσημες ανακοινώσεις για το πρόγραμμα του νέου κόμματος ενδέχεται να γίνουν τις επόμενες ημέρες.
Ταυτόχρονα, η κινητικότητα στην έδρα του Ινστιτούτου στην Αμαλίας και στο νέο γραφείο της οδού Φιλελλήνων είναι εμφανής, καθώς τα όργανα που θα αποτελέσουν την καθοδήγηση έχουν ήδη αρχίσει να συγκροτούνται.
Πρόκειται για δομή που παραπέμπει σε άτυπη Πολιτική Γραμματεία, με πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης του πρώην πρωθυπουργού, όπως οι Γιώργος Βασιλειάδης, Μιχάλης Καλογήρου, Κώστας Τούμπουρος, Μίλτος Χατζηγιαννάκης και Γιάννα Πεππέ, να μετέχουν ήδη σε ένα κλειστό όργανο που θυμίζει Πολιτικό Συμβούλιο.
Ουσιαστικά, το κόμμα παίρνει σάρκα και οστά σε επίπεδο λειτουργίας, ενώ οι πυρήνες αυτοοργάνωσης έχουν ξεκινήσει τη συγκρότησή τους.
Παράλληλα, οι ομάδες εργασίας του Ινστιτούτου ολοκληρώνουν τις τομεακές επεξεργασίες τους, ενώ το επικοινωνιακό επιτελείο ενισχύεται με πρόσωπα και στελέχη από τον αριστερό χώρο.
Ο βασικός σχεδιασμός προβλέπει ότι μέσα στο καλοκαίρι το εγχείρημα θα έχει σχηματοποιηθεί προκειμένου η επίσημη παρουσίαση του νέου κόμματος να γίνει τον ερχόμενο Σεπτέμβριο στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Μέχρι τότε, ο Αλέξης Τσίπρας πυκνώνει τις παρεμβάσεις του με εμφανίσεις όπως η παρουσίαση βιβλίου για τον Γιάννη Μπουτάρη, κίνηση που προκαλεί εκνευρισμό στη Χαριλάου Τρικούπη καθώς το «κόμμα Τσίπρα» επιστρέφει ως ο υπαρξιακός αντίπαλός τους.
Ακολουθεί η παρουσία του στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, όπου θα μιλήσει αμέσως μετά την Κοβέσι, προσπαθώντας να προσδώσει θεσμικό βάρος στην επιστροφή του.
Ωστόσο, η ρητορική του κατά της κυβέρνησης για το κράτος δικαίου φαντάζει υποκριτική στα μάτια πολλών, καθώς ο ίδιος ήταν ο πρωταγωνιστής καταστροφικών επιλογών που δίχασαν τη χώρα. Μάλιστα πολλοί πρώην σύντροφοί του επισημαίνουν το γεγονός ότι δεν προχώρησε ποτέ στο ελάχιστο σε ουσιαστική αυτοκριτική για όλα όσα συνέβησαν κατά τη διακυβέρνησή του.
Ο λαός δεν ξεχνά...
Στην πραγματικότητα, οι ίδιοι πολιτικοί παρατηρητές πιστεύουν ότι ο Αλέξης Τσίπρας νομίζει ότι η μνήμη του ελληνικού λαού είναι λειψή και ότι με ένα νέο λογότυπο και μια ομάδα πιστών συνεργατών θα καταφέρει να επιστρέψει ως σωτήρας.
Ωστόσο, η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ είναι δικό του έργο, ενώ η προσπάθειά του να λεηλατήσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς αποδεικνύει ότι ο πολιτικός τυχοδιωκτισμός παραμένει η κύρια πολιτική του πυξίδα.
Το υπό ίδρυση κόμμα φαίνεται ότι δεν θα συνιστά κάτι το νέο και θα ανακυκλώνει φθαρμένα υλικά, επενδύοντας εκ νέου στην τοξικότητα για να εξυπηρετήσει προσωπικές φιλοδοξίες.
Η ώρα της ευθύνης που επικαλείται στο άρθρο του ίσως τελικά να είναι η ώρα που οι πολίτες θα του ζητήσουν τον οριστικό λογαριασμό για όλα όσα διέλυσε στο όνομα της δικής του πολιτικής επιβίωσης. Πάντως, φαίνεται πως αντιλήφθηκε την κόπωση που έχουν προκαλέσει στον αριστερό χώρο οι παρουσιάσεις του βιβλίου του και γι’ αυτό τις ολοκληρώνει με εκδηλώσεις σε Καλαμάτα και Ηράκλειο.
