Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας λειτουργεί πλέον ως ανταγωνιστικός πόλος που απειλεί την επιβίωση του κόμματος.
Το σουρεαλιστικό σκηνικό στην ελληνική Αριστερά καλά κρατεί, μετά και τις τελευταίες κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα και πολλοί παρατηρητές τις χαρακτηρίζουν ως τον απόλυτο πολιτικό τραγέλαφο.
Ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με την άνοδο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αφού πρώτα οδήγησε σε μια επώδυνη εσωστρέφεια και τελικά στη διάλυση τον ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή το κόμμα που τον ανέδειξε και τον έφερε στον πρωθυπουργικό θώκο, είναι στην τελική ευθεία για την ολική επαναφορά.
Το παράδοξο όμως δεν έγκειται στην ίδια την επιστροφή, αλλά στον τρόπο και στα πρόσωπα. Ο σχεδιασμός ενός νέου φορέα-αντίγραφο, που φιλοδοξεί να στελεχωθεί από τα ίδια υλικά που οδήγησαν στην προηγούμενη κατάρρευση, δημιουργεί ένα κλίμα σύγχυσης, ειρωνείας και έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, χωρίζοντας το στελεχιακό δυναμικό σε τρεις σαφείς κατηγορίες.
Αρχικά είναι οι ευπρόσδεκτοι, μετά ακολουθούν οι ανεπιθύμητοι και τέλος είναι οι αδιάφοροι.
Η στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα μοιάζει να κινείται πάνω σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ της πολιτικής επιβίωσης και της ολικής ανατροπής των δεδομένων στον χώρο της Αριστεράς.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην πρωθυπουργός επιδιώκει να δημιουργήσει έναν σχηματισμό που θα λειτουργεί ως «συλλέκτης» στελεχών διαφορετικών προελεύσεων, παρά το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια των πρόσφατων διασπάσεων.
Το ερώτημα που πλανάται είναι πώς μπορείς να οικοδομήσεις το καινούργιο χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα υλικά του παλιού που ο ίδιος απαξίωσες ή άφησες να αποσυντεθεί.
Στη λίστα των «ευπρόσδεκτων» από τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνονται ονόματα που παρέμειναν πιστά ή τήρησαν στάση αναμονής, όπως η Όλγα Γεροβασίλη, ο Διονύσης Καλαματιανός και η Πόπη Τσαπανίδου. Πρόκειται για πρόσωπα που, σύμφωνα με την Αμαλίας, θα μπορούσαν να προσφέρουν το απαραίτητο «πρόσωπο» στο νέο εγχείρημα.
Παράλληλα, στελέχη όπως ο Γιώργος Καραμέρος, η Κατερίνα Νοτοπούλου, ο Χρήστος Γιαννούλης και ο Βασίλης Κόκκαλης φαίνεται να βρίσκονται στο μικροσκόπιο του νέου σχεδιασμού.
Ακόμη πιο περίπλοκη είναι η σχέση με τη Νέα Αριστερά. Ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να έχει ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας με πρόσωπα που αποχώρησαν με θόρυβο από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Αλέξης Χαρίτσης, η Έφη Αχτσιόγλου και ο Νάσος Ηλιόπουλος.
Η προσπάθεια επαναπροσέγγισης με στελέχη που τον κατηγόρησαν κατά το παρελθόν για την πολιτική του διολίσθηση και τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα προσωποπαγές κόμμα αγγίζει τα όρια του παραλόγου.
Επιπλέον, το ενδιαφέρον επεκτείνεται και σε στελέχη της Θράκης, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τους βουλευτές Χουσεΐν Χασάν Ζεϊμπέκ και Οζγκιούρ Φερχάτ, γεγονός που προσθέτει μια επιπλέον διάσταση πολυπλοκότητας λόγω των ευαίσθητων ισορροπιών στην περιοχή.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο αγκάθι σε αυτόν τον σχεδιασμό είναι το ζήτημα της βουλευτικής ιδιότητας. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει διαμηνύσει πως δεν επιθυμεί να εντάξει στο νέο του σχήμα πρόσωπα που κατέχουν ήδη βουλευτική έδρα, προκειμένου να αποφύγει τις κατηγορίες περί «αποστασίας» και κλοπής εδρών.
Αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο δίλημμα για το αν θα δεχτούν οι προαναφερθέντες βουλευτές να παραιτηθούν από τα αξιώματά τους για να ακολουθήσουν έναν αβέβαιο νέο δρόμο.
Η απάντηση φαντάζει δύσκολη και η άρνηση παραίτησης θα μπορούσε να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Η Κουμουνδούρου παρακολουθεί τις εξελίξεις με εξαιρετική καχυποψία. Η ένταση αναμένεται να κορυφωθεί, καθώς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αντιλαμβάνεται ότι ο πρώην πρόεδρός του λειτουργεί πλέον ως ανταγωνιστικός πόλος που απειλεί την ίδια την επιβίωση του κόμματος.
Από την πλευρά του, ο επίσημος ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να επιλέγει τον δρόμο της αυτονομίας. Με βασική αιχμή του δόρατος στελέχη όπως ο Παύλος Πολάκης, το κόμμα δείχνει αποφασισμένο να προχωρήσει μόνο του μέχρι τις εκλογές, στοχεύοντας ευθέως στις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα.
Ο Παύλος Πολάκης και η πτέρυγα που τον ακολουθεί, αλλά και όχι μόνο αυτοί, θεωρούν ότι οποιαδήποτε συνεργασία ή υποχώρηση μπροστά στο «νέο κόμμα Τσίπρα» θα αποτελούσε πολιτική αυτοκτονία και προδοσία της βάσης που παρέμεινε στο κόμμα στα δύσκολα.
Η ρητορική της αυτόνομης καθόδου ενισχύεται, καθώς η Κουμουνδούρου θέλει να αποδείξει ότι διαθέτει δική της δυναμική, ανεξάρτητη από το «φάντασμα» του πρώην ηγέτη της.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και πολλά στελέχη με επικεφαλής τον Νίκο Παππά προτάσσοντας όμως τη συνεργασία των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων με αυτοτέλεια του ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, υπάρχει και μια μεγάλη ομάδα στελεχών, ιστορικών και μη, που συμμετείχαν στην πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς, όπως ο Γιάννης Δραγασάκης, που είναι παντελώς αδιάφοροι με το τι συμβαίνει και παρακολουθούν τις εξελίξεις από το σπίτι τους.
Ο τραγέλαφος ολοκληρώνεται με τη διαπίστωση ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει την πορεία του με στόχο να αναχαιτίσει τις διαρροές προς το κόμμα-αντίγραφο, ενώ ο Αλέξης Τσίπρας θα προσπαθεί να πείσει το εκλογικό σώμα ότι το «πρωτότυπο» είναι πλέον αυτός και όχι ο οργανισμός που άφησε πίσω του. Πρόκειται για μια μάχη πολιτικής επιβίωσης όπου για πολλούς παρατηρητές του χώρου της Αριστεράς οι όροι ηθική και συνέπεια έχουν χάσει το νόημά τους.
Το επόμενο διάστημα θα είναι κρίσιμο. Οι παραιτήσεις που ενδεχομένως θα ζητηθούν, οι αρνήσεις που θα ακολουθήσουν και οι μετωπικές συγκρούσεις στη Βουλή και στα κανάλια θα συνθέσουν το παζλ μιας περιόδου έντονης ενδοαριστερής τοξικότητας.
Αν ο Αλέξης Τσίπρας πιστεύει ότι μπορεί να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες, θα πρέπει να αντιμετωπίσει, όχι μόνο τους πολιτικούς αντιπάλους του, αλλά και τους πρώην συντρόφους του.
Τέλος, την αποχώρησή της από το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλοντας την ηγεσία του κόμματος γνωστοποίησε η αναπληρώτρια τομεάρχης Δικαιοσύνης του ΠΑΣΟΚ, Άννα Παπαδοπούλου, και μάλλον οδεύει προς το κόμμα Τσίπρα.
