Σε περίοδο έντονων ανακατατάξεων στον χώρο της Αριστεράς, το όνομα του Αλέξη Τσίπρα επανέρχεται στο προσκήνιο.
Ο πρώην πρωθυπουργός φαίνεται, σύμφωνα με πληροφορίες, να βρίσκεται στο τελικό στάδιο ενός δύσκολου και πολυσύνθετου διλήμματος: αν θα προχωρήσει ή όχι στην ίδρυση νέου πολιτικού φορέα. Ένα δίλημμα που θυμίζει… μάδημα της μαργαρίτας, με κάθε πέταλο να αντιπροσωπεύει ένα σενάριο, μια πιθανότητα, έναν πολιτικό κίνδυνο.
Οι ίδιες πληροφορίες τον θέλουν να εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να ανακοινώσει το νέο κόμμα κατά την περίοδο των Αποκριών, επιδιώκοντας να αιφνιδιάσει, αλλά και να προλάβει κινήσεις άλλων προσώπων που κινούνται στον αντισυστημικό χώρο. Μεταξύ αυτών, αναφέρεται έντονα και το όνομα της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία, σύμφωνα με πολιτικούς παρατηρητές, εξετάζει τη δική της πολιτική παρέμβαση με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά με απήχηση σε ένα κοινό που εν μέρει ταυτίζεται με εκείνο στο οποίο απευθύνεται ο Αλέξης Τσίπρας.
Ωστόσο, τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων–εκείνα δηλαδή που δεν δημοσιοποιούνται, αλλά αξιολογούνται σε κλειστούς κύκλους– δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά. Όπως επισημαίνουν γνώστες των μετρήσεων και έμπειροι πολιτικοί αναλυτές, το ενδεχόμενο «κόμμα Τσίπρα» δεν εμφανίζει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, τα θετικά δημοσκοπικά χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να του προσδώσουν σαφή προοπτική ή έστω ρόλο ρυθμιστή. Υπάρχει μεν αναγνωρισιμότητα και ένα σταθερό πολιτικό αποτύπωμα λόγω του κυβερνητικού παρελθόντος, αλλά απουσιάζει η δυναμική εκείνη που θα δημιουργούσε ρεύμα νίκης ή ανατροπής.
Κόπωση
Το βασικό πρόβλημα, σύμφωνα με τους ίδιους παρατηρητές, δεν είναι μόνο ο Αλέξης Τσίπρας ως πολιτικό πρόσωπο, αλλά και η κόπωση που φαίνεται να προκαλεί στο εκλογικό σώμα η επαναφορά παλιών σχημάτων και προσώπων χωρίς σαφή ανανέωση αφήγησης. Ένα νέο κόμμα με παλιό αρχηγό, όσο ισχυρό πολιτικό κεφάλαιο κι αν υπήρξε στο παρελθόν για την Αριστερά, καλείται να απαντήσει στο ερώτημα «τι καινούργιο φέρνει». Και, μέχρι στιγμής, η απάντηση σε αυτό δεν είναι καθόλου πειστική.
Παρά τα προαναφερθέντα, ο πρώην πρωθυπουργός δεν δείχνει διατεθειμένος να αποσυρθεί από τη δημόσια σφαίρα. Αντιθέτως, το επόμενο διάστημα αναμένεται να εντείνει την παρουσία του, τόσο μέσω των παρουσιάσεων του βιβλίου του όσο και με παρεμβάσεις στην πολιτική επικαιρότητα. Επόμενος σταθμός των παρουσιάσεων είναι τα Ιωάννινα, η πρωτεύουσα την Ηπείρου, αλλά και περιφέρεια καταγωγής του πρώην πρωθυπουργού. Εκεί, ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται να μετρήσει αντιδράσεις, διαθέσεις και κυρίως να αφουγκραστεί το κλίμα στην αριστερή βάση.
Ταυτόχρονα, οι δημόσιες παρεμβάσεις του πληθαίνουν. Η τελευταία, με αφορμή την τραγωδία της Βιολάντα, είχε έντονο κοινωνικό και πολιτικό φορτίο, αναδεικνύοντας ζητήματα ευθύνης και θεσμικής λειτουργίας. Δεν ήταν μια ουδέτερη τοποθέτηση, αλλά μια παρέμβαση με σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά, που θύμισε σε πολλούς παράγοντα που παρεμβαίνει επικοινωνιακά στα διάφορα γεγονότα, ακόμα και χωρίς να έχει ιδρυθεί το νέο κόμμα.
Αυτή ακριβώς η στρατηγική –της συχνής και στοχευμένης παρέμβασης– ερμηνεύεται από αρκετούς ως προθάλαμος πολιτικών κινήσεων. Κανείς δεν επενδύει τόσο χρόνο και πολιτικό κεφάλαιο στον δημόσιο διάλογο, αν δεν σχεδιάζει κάτι που υπερβαίνει τον ρόλο του σχολιαστή. Ωστόσο, το αν αυτό που σχεδιάζει θα πάρει τη μορφή κόμματος ή μιας αριστερής πολιτικής πλατφόρμας και σε ποιον χρόνο παραμένει ανοιχτό.
Σκωπτικά, κάποιοι από τους πολιτικούς παρατηρητές σημειώνουν ότι αν τελικά ο Αλέξης Τσίπρας ιδρύσει το κόμμα του τις Απόκριες, οι συνειρμοί θα είναι αναπόφευκτοι. Οι ίδιοι μιλούν για «πολιτικό καρναβάλι», όχι με την έννοια της γελοιοποίησης, αλλά ως συμβολισμό μιας περιόδου μεταμφιέσεων, ρόλων και διαφορετικών πολιτικών προσανατολισμών. Ένα κόμμα που γεννιέται σε μια τέτοια χρονική συγκυρία, λένε, θα πρέπει να αποδείξει διπλά ότι δεν είναι απλώς μία ακόμη «μάσκα» στο ήδη περίπλοκο σκηνικό της Αριστεράς.
Πάντως, για πολλούς πολιτικούς παρατηρητές το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να επανεφεύρει τον εαυτό του πολιτικά; Μπορεί να μιλήσει σ’ ένα νέο ακροατήριο, πέρα από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ και τους απογοητευμένους της προηγούμενης δεκαετίας; Και, κυρίως, μπορεί να πείσει ότι έχει απαντήσεις για τα σημερινά προβλήματα κι όχι για εκείνα του χθες;
Καθαρό σχέδιο
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πολιτικές επιστροφές είναι από τα πιο ριψοκίνδυνα εγχειρήματα. Απαιτούν καθαρό σχέδιο, ισχυρή ομάδα, νέο αφήγημα και –ίσως το δυσκολότερο– τη διάθεση για αυτοκριτική. Ο Αλέξης Τσίπρας διαθέτει αριστερό πολιτικό εκτόπισμα και επικοινωνιακή ικανότητα. Το αν αυτά αρκούν για να στηρίξουν ένα νέο κόμμα με προοπτική, είναι κάτι που θα κριθεί σύντομα.
Μέχρι τότε, η μαργαρίτα συνεχίζει να μαδιέται. Και κάθε πέταλο που πέφτει φέρνει την πολυδιασπασμένη αριστερή πολιτική σκηνή ένα βήμα πιο κοντά σε μια απόφαση που, όποια κι αν είναι, θα αφήσει το αποτύπωμά της.
Απλά, για την ώρα, είναι άγνωστο αν η όποια πολιτική επαναφορά θα έχει αίσια έκβαση για τον επικεφαλής.
