Ο εκάστοτε επικεφαλής αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι λογικό να επιδιώκει να αποτελέσει τον δεύτερο πόλο του πολιτικού συστήματος και να διεκδικεί να είναι αυτός ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας, ακόμα και όταν τα ποσοστά δεν δείχνουν ότι το κόμμα του πείθει ως εναλλακτική λύση.
Αλλωστε κόμματα και αρχηγοί πηγαίνουν στις εκλογικές μάχες για να κερδίσουν και όχι για να χάσουν – έστω να πιάσουν κάποιους στόχους.
Κι εδώ υπεισέρχεται ένα καίριο ερώτημα: Αγιάζει ο σκοπός τα μέσα; Δηλαδή, μπροστά στον στόχο –για παράδειγμα, να φύγει ο Μητσοτάκης και βλέπουμε– πρέπει να χρησιμοποιηθούν όλα τα μέσα; Διότι από ένα σημείο και μετά τα όσα συμβαίνουν στην κεντρική πολιτική σκηνή, αλλά και στα παρασκήνια αυτής, προκαλούν έντονο προβληματισμό, ειδικά στη σιωπηρή πλειοψηφία που θέλει σταθερότητα και ασφάλεια σε εθνικά και τα εσωτερικά ζητήματα.
Οταν, για παράδειγμα, η δημόσια συζήτηση μπαίνει στα περί δήθεν διαφθοράς, όταν οι επιθέσεις γίνονται προσωπικές –ειδικά στο πρόσωπο του πρωθυπουργού– και όταν οι θεσμοί αποδομούνται, το επόμενο βήμα είναι η αποσταθεροποίηση όπως την απεργάζονται εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις. Θεωρίες συνωμοσίας, θα πει κάποιος και θα μπορούσε να είναι, αν δεν βλέπαμε τα όσα γίνονται σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, όπου οι ακραίες δυνάμεις εκμεταλλεύονται τη διάδοση του λαϊκισμού για να υπερισχύσουν.
Στην Ελλάδα ζήσαμε πραγματική κρίση των θεσμών, ακούσαμε πρώην υπουργούς να μιλούν για παρα-υπουργείο Δικαιοσύνης στο Μέγαρο Μαξίμου της εποχής Τσίπρα, είδαμε προσπάθειες διασυρμού πολιτικών αντιπάλων, αλλά και πώς η επιχείρηση ελέγχου των αρμών της εξουσίας δύναται να προκαλέσει ζημιά στη χώρα και στους πολίτες.
Οι επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης είναι πράγματι επιθέσεις κατά της Δημοκρατίας. Η αποδόμηση του θεσμού αποτελεί μια βασική παράμετρο για όλους όσοι επιδιώκουν την αποσταθεροποίηση. Για αυτούς που δηλώνουν πως η κανονικότητα δεν αποτελεί ευκαιρία.
Οταν δικαστικοί λειτουργοί απειλούνται ή (και) αντιμετωπίζουν μηνύσεις για τις αποφάσεις τους ή όταν, επί της ουσίας, λοιδορούνται και διασύρονται ως φερέφωνα της εξουσίας, το πλήγμα στη Δημοκρατία είναι μεγαλύτερο από αυτό που φαίνεται.
Εν μέσω διεθνών αναταράξεων και προκλήσεων, η σταθερότητα παραμένει το ζητούμενο και όλα τα κόμματα βρίσκονται ενώπιον των ευθυνών τους. Το κατά πόσο θα… πιάσουν τους στόχους τους είναι δικό τους ζητούμενο.
Για τους πολίτες το ζητούμενο είναι η προοπτική για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και όποιος δεν το καταλαβαίνει συνήθως βρίσκεται προ εκπλήξεων...
* Tο άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
