Παρακολουθώντας τον εκπρόσωπο του Αντώνη Σαμαρά στα πρωινά των καναλιών, ο «Κόκκινος Γάτος» ένιωσε μελαγχολία.
Για τον ίδιο τον Νίκο Τσιούτσια, αλλά και για τον πρώην πρωθυπουργό. Αγκομαχούσε ο καλός συνάδελφος (δημοσιογράφος, όχι γάτος) να οικοδομήσει μια λογική πίσω από τον παραλογισμό του νέου κόμματος. Δεν του έβγαινε με τίποτα, όσο κι αν προσπαθούσε. Γιατί στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει λόγος να γίνει νέο κόμμα. Με λίγη σκέψη φτάσαμε στο… 13, καταγράφοντας επιχειρήματα για να μην το κάνει.
1. Πρώτα απ’ όλα, για την ιστορία γενικά και ειδικότερα για την υστεροφημία του Αντώνη Σαμαρά. Είναι δυνατόν στη δύση του πολιτικού του βίου να αναβιώσει το φάντασμα του παρελθόντος, όταν έριξε την κυβέρνηση της ΝΔ το 1993; Ηταν τυχερός –και ικανός βεβαίως– και του δόθηκε δεύτερη ευκαιρία. Eγινε πρόεδρος της ΝΔ και πρωθυπουργός. Θέλει στ’ αλήθεια να το αλλάξει αυτό;
2. Ας προσέξει και ένα πρόσφατο παράδειγμα πρώην πρωθυπουργού που διέσπασε το κόμμα του. Αναφερόμαστε στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος έκανε δικό του κόμμα το 2015, αλλά δεν κατάφερε να πιάσει το όριο του 3% στις εκλογές και το ΚΙΔΗΣΟ έγινε ΚΟΔΗΣΟ. Οι ψηφοφόροι των μεγάλων παρατάξεων δεν ξεχνούν και τιμωρούν.
Ρυθμιστής των εξελίξεων
3. Του προτείνουμε να θυμηθεί και το… μαντρί! Η σκληρή κριτική από τα μέσα ενός κόμματος σε καθιστά ρυθμιστή των εξελίξεων. Εκτός κόμματος, γίνεσαι απλά άλλος ένας (ακόμα) φιλόδοξος αρχηγός.
4. Oπως, βέβαια, θα πρέπει να ρίξει μια ματιά και στο πολιτικό τοπίο. Eνα βλέμμα είναι αρκετό για να διαπιστώσει τον συνωστισμό που υπάρχει στα δεξιά του πολιτικού μας φάσματος. Ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος είναι ήδη υπερπλήρης. Ο περαιτέρω κατακερματισμός απλώς μειώνει την επιρροή όλων.
5. Υπάρχει πάντα και η θεωρία της χαμένης ψήφου. Μπροστά στην κάλπη, οι ψηφοφόροι συχνά επιλέγουν την ασφάλεια και την προοπτική των μεγάλων σχηματισμών, διστάζοντας να ρισκάρουν την ψήφο τους. Αν θέλουν εξωσυστημικές επιλογές, υπάρχουν και πιο αυθεντικές λύσεις από ένα πρόσωπο με την καταγωγή και τη διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά.
6. Θα πρέπει να υπολογίσει και την αλλαγή γενεών. Η νέα γενιά, που διαμορφώνει τις τάσεις στα social media, δύσκολα συγκινείται από την παραδοσιακή πολιτική ρητορική.
7. Αν για οποιονδήποτε λόγο θέλει να πονέσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη, δεν είναι σίγουρο ότι η δημιουργία κόμματος είναι το ενδεδειγμένο μέσο. Eνα νέο κόμμα ίσως τελικά λειτουργήσει συσπειρωτικά για τη ΝΔ, ειδικά στον βαθμό που δεν υπάρχει προοπτική εξουσίας στο δικό του εγχείρημα, ούτε εναλλακτική πρόταση στο πολιτικό μας σύστημα, μέχρι στιγμής τουλάχιστον.
8. Αν προχωρήσει, θα οφείλει επίσης να απαντήσει για τη χρηματοδότηση. Δεν θα ρωτούν οι δημοσιογράφοι μόνο τον Αλέξη Τσίπρα πού τα βρήκε τα λεφτά! Θα ρωτάνε και τον Αντώνη Σαμαρά. Και μπορεί να μην έχει στο μυαλό του τα χαϊλίκια του προέδρου Αλέξη, αλλά όπως και να έχει, πόροι θα χρειαστούν.
9. Σημειώνουμε και το ότι δεν θα πρέπει να παρασυρθεί από οπλαρχηγούς χωρίς στρατό. Γιατί κάποιοι απ’ όσους τον σπρώχνουν να βγει μπροστά δεν έχουν ούτε τις ψήφους της οικογένειάς τους.
10. Ας βάλει στην εξίσωση και την οργανωτική φθορά. Το στήσιμο ενός κομματικού μηχανισμού από το μηδέν προϋποθέτει ατελείωτες συνεδριάσεις, ίντριγκες και τη διαχείριση κάθε λογής καταστάσεων και προσώπων.
11. Το να ηγείσαι ενός συνονθυλεύματος από πολιτικούς που νοσταλγούν τις ημέρες της δόξας τους ή δυσαρεστημένων της ΝΔ που απλώς θα ψάχνουν απεγνωσμένα έναν νέο ρόλο, δεν είναι απλώς εξουθενωτικό, αλλά βαθιά υποτιμητικό για έναν πρώην πρωθυπουργό.
12. Και τα ΜΜΕ, που τώρα στηρίζουν κινήσεις που διαταράσσουν την κυβερνητική σταθερότητα για να έχουν κάτι να… συζητήσουν με το Μαξίμου, αν δουν ότι τα άλογα της αντιπολίτευσης δεν τραβάνε, γρήγορα θα τους γυρίσουν την πλάτη.
13. Στη θέση του Αντώνη Σαμαρά, ο «Γάτος» μας θα προτιμούσε τον ρόλο του σοφού. Πολλές φορές, η μεγαλύτερη δύναμη στην πολιτική δεν κρύβεται στο τι κάνεις, αλλά στο τι επιλέγεις σοφά να μην κάνεις.
Ο από… σπόντα δεύτερος
Όταν γίνεσαι αξιωματική αντιπολίτευση όχι επειδή ανέβηκες εσύ, αλλά επειδή κατέρρευσε ο διπλανός σου, το πολιτικό σου ανάστημα δεν μεγαλώνει αυτόματα. Στη Χαριλάου Τρικούπη πολλοί βλέπουν ότι το ΠΑΣΟΚ δεν παράγει καμία δική του κοινωνική δυναμική. Η αδυναμία του Νίκου Ανδρουλάκη να εμπνεύσει, να συσπειρώσει ευρύτερα ακροατήρια και να εκμεταλλευτεί το ιστορικό πολιτικό κενό στα αριστερά της ΝΔ, γεννά καθημερινά γκρίνια.
Με τον Χάρη Δούκα να λοξοκοιτά προς τον ΣΥΡΙΖΑ και την Άννα Διαμαντοπούλου να έχει… ενσωματωθεί στο προεδρικό μπλοκ, το βάρος της αμφισβήτησης πέφτει στον Παύλο Γερουλάνο και δύο στελέχη της νεότερη γενιάς: τον Μανώλη Χριστοδουλάκη και τον Παύλο Χρηστίδη. Θα έχει ενδιαφέρον το φθινόπωρο.
Το τρένο περνά και χάνεται
Στελέχη πρώτης γραμμής (όχι μόνο οι προαναφερθέντες) βλέπουν το «τρένο» της συγκυρίας να περνάει και τον πρόεδρο να παραμένει περιχαρακωμένος στον στενό μηχανισμό του. Η κριτική που σιγοκαίει στα πηγαδάκια είναι αμείλικτη: αν με διαλυμένο τον ΣΥΡΙΖΑ και φθορά στην κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ παραμένει καθηλωμένο σε χλιαρά νούμερα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η συγκυρία, αλλά η ίδια η κορυφή.
Και αυτή η αμφισβήτηση, όσο δεν έρχεται μια καθαρή δημοσκοπική άνοδος, θα μετατρέπεται σε μόνιμη νάρκη κάτω από την καρέκλα του θυμωμένου Νίκου. Το πότε θα εκραγεί θα σας το πούμε μετά τη ΔΕΘ.
Πού το πάει η Ρένα;
Το ερώτημα δεν είναι της στήλης. Ο «Γάτος» μας το άκουσε σε καφέ πέριξ των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ και αφορά τις παρεμβάσεις της Ρένας Δούρου. «Αν πιστεύει ότι έτσι θα μαντρώσει τα στελέχη, θα έχουμε σύντομα αρνητικές εξελίξεις», έλεγε στην παρέα του γνωστό κομματικό και κοινοβουλευτικό στέλεχος.
«Βασικά η ατζέντα που επιλέγει είναι μειοψηφική και δεν δείχνει ένα κόμμα που απευθύνεται στο σύνολο της κοινωνίας», ήταν μία από τις ατάκες του.
