Για κάποιον περίεργο λόγο στην Ελλάδα η αντιπολίτευση πανηγυρίζει κάθε φορά που αλλάζει μια κυβέρνηση σε χώρα μέλος της Ευρώπης.
Οι εκλογές στην Ουγγαρία έβαλαν τέλος στο καθεστώς Όρμπαν που είχε προκαλέσει πολλά και σοβαρά προβλήματα στην κοινή πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συν)τασσόμενο τις περισσότερες φορές με τα ρωσικά συμφέροντα.
Όμως, ο διάδοχος του Όρμπαν, Πέτερ Μαγιάρ, δεν είναι ούτε σοσιαλιστής ούτε αριστερός. Οπότε προς τι τα πανηγύρια στην εδώ πλευρά της Ευρώπης, ειδικά τη στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν από τους πρώτους –αν όχι ο πρώτος– ηγέτες των μελών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος που είχαν θέσει θέμα απομάκρυνσής του;
Για κάποιον περίεργο λόγο στην Ελλάδα η αντιπολίτευση πανηγυρίζει κάθε φορά που αλλάζει μια κυβέρνηση σε χώρα μέλος της Ευρώπης ή κάθε φορά που δημιουργούνται κάποιες πρόσκαιρες συνεργασίες που στο τέλος της ημέρας ούτε μακροημερεύουν ούτε δημιουργούν πολιτικές εξελίξεις. Και το κάνει στη λογική του «τι θα μπορούσε να συμβεί εδώ» με το βλέμμα στραμμένο πάντα στο πώς θα καταστεί εφικτό «να φύγει ο Μητσοτάκης...».
Ο Πέτερ Μαγιάρ προέρχεται από το κόμμα του Όρμπαν και το κόμμα με το οποίο τον κέρδισε είναι… νεογέννητο στην πολιτική σκηνή. Επί της ουσίας έδωσε τη δυνατότητα να εκφραστούν μέσω αυτού οι Ούγγροι πολίτες που δεν ήθελαν να συνεχίσει να υφίσταται ένα καθεστώς – κανονικό και με τη βούλα όμως, και όχι στα λόγια και στη ρητορική των διαφόρων αριστερών και μη κόμματων όπως συμβαίνει στη χώρα μας.
Η προέλευση και το αφήγημα του Μαγιάρ έκοψαν το σόου που επιχειρήθηκε να στηθεί στα σόσιαλ μίντια μετά τη διαπίστωση ότι είναι στο πλαίσιο μιας κεντροδεξιάς φιλοευρωπαϊκής και κυρίως αντιπουτινικής λογικής. Αυτό όμως δεν εμπόδισε κάποιους ν’ αρχίσουν να λένε –και να γράφουν– ότι αποτελεί παράδειγμα… ανατροπής προγνωστικών και να καλούν τους πολίτες να συμμετέχουν στις επόμενες εκλογές φυσικά για «να φύγει ο Μητσοτάκης» επικαλούμενοι τη μεγάλη προσέλευση –περίπου 80%– στην Ουγγαρία.
Αναζητώντας δημοσκοπήσεις που να δείχνουν ότι ο Μαγιάρ έκανε την… ανατροπή, παρατηρούμε ότι τον Σεπτέμβριο του 2025 το –άγνωστο μέχρι τις ευρωεκλογές– κόμμα του Tisza κατέγραφε ποσοστό 46%, ενώ το κόμμα του Όρμπαν 37%. Τον Ιανουάριο του 2025 το κόμμα του Μαγιάρ ήταν 16 μονάδες μπροστά και τον Απρίλιο κέρδισε τις εκλογές με μεγάλη διαφορά. Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι τον Φεβρουάριο του 2024 ο Πέτερ Μάγιαρ ήταν στέλεχος του κόμματος του Όρμπαν.
Επί της ουσίας, δεν υπήρξε κάποια δημοσκοπική ανατροπή από τον Σεπτέμβριο του 2025. Και το γεγονός ότι ψήφισαν πολλοί, ότι η συμμετοχή ήταν μεγάλη, συνέβαλε στο να αυξηθεί η διαφορά του πρώτου –στις δημοσκοπήσεις– κόμματος έναντι του δεύτερου, αλλά και να εκφραστεί η σιωπηρή μειοψηφία που υπάρχει στις περισσότερες χώρες του κόσμου, ειδικά στην Ευρώπη, και η οποία λειτουργεί με γνώμονα την προοπτική –το μέλλον δηλαδή– και τη σταθερότητα.
Κυρίως όμως κατέγραψε την τάση που υπάρχει τόσο σε ό,τι αφορά τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς όσο και κατά της συμπόρευσης με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν και τις αναθεωρητικές της τάσεις.
Το τι θα γίνει στην Ουγγαρία και πώς θα συμπεριφερθεί ο νέος ισχυρός άντρας θα φανούν στην πορεία, και σε ό,τι αφορά τις σχέσεις με την ΕΕ και στα εσωτερικά θέματα που καλείται ν’ αντιμετωπίσει. Άλλο όμως αυτό και άλλο να πανηγυρίζουν κάποιοι που αναζητούν διαρκώς… παραδείγματα στο εξωτερικό για να δημιουργήσουν κλίμα στο εσωτερικό.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
