Η ιστορική νίκη του Πέτερ Μάγιαρ με το κόμμα Tisza στις ουγγρικές εκλογές σηματοδότησε το τέλος της 16ετούς κυριαρχίας του Βίκτορ Όρμπαν.
Με ποσοστό άνω του 53% και υπερπλειοψηφία δύο τρίτων στη Βουλή, ο Μάγιαρ κατάφερε αυτό που πολλοί θεωρούσαν αδύνατο: να ενώσει ετερόκλητες δυνάμεις εναντίον του συστήματος Fidesz.
Φιλελεύθεροι, συντηρητικοί, ευρωπαϊστές και ακόμα και πρώην ψηφοφόροι του Όρμπαν στήριξαν τον 45χρονο πρώην στενό συνεργάτη του Ούγγρου ηγέτη, όχι τόσο για τις προτάσεις του, όσο για να ρίξουν τον «αυταρχικό» πρωθυπουργό. Η καμπάνια του Μάγιαρ ήταν σαφής: «Αλλαγή καθεστώτος, όχι απλή εναλλαγή κυβέρνησης». Και τα κατάφερε.
Ωστόσο, η ευρεία αυτή συμμαχία, που στηρίχθηκε κυρίως στο αντι-ορμπανικό αίσθημα, θα κληθεί σύντομα να πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις επί συγκεκριμένων θεμάτων. Η αποδέσμευση ευρωπαϊκών κονδυλίων, η μεταρρύθμιση του δικαστικού συστήματος, η αντιμετώπιση της διαφθοράς και η εξωτερική πολιτική απέναντι σε Ρωσία και ΕΕ απαιτούν προτεραιότητες.
Πώς θα ισορροπήσει ο Μάγιαρ ανάμεσα σε φιλοευρωπαίους που ζητούν ριζικές αλλαγές και σε πιο συντηρητικούς ψηφοφόρους που δεν θέλουν πλήρη ρήξη με το παρελθόν; Πώς θα ισορροπήσει ανάμεσα στα θέλω των Βρυξελλών και των φιλελευθέρων και στους συντηρητικούς βουλευτές και ψηφοφόρους του σε κοινωνικά ζητήματα; Η εύθραυστη αυτή ισορροπία μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολη από την ίδια την ανατροπή του Όρμπαν.
Η πρόσφατη ιστορία προσφέρει παρόμοια παραδείγματα. Στο Ισραήλ, το 2021, μια ευρεία συμμαχία οκτώ κομμάτων συνασπίστηκε αποκλειστικά για να ρίξει τον Νετανιάχου. Ωστόσο, μετά από μόλις 15 μήνες η συμμαχία διαλύθηκε από εσωτερικές διαφωνίες. Στην Πολωνία, ο Τουσκ κατάφερε το 2023 να ενώσει αντιπολιτευόμενες δυνάμεις εναντίον της δεξιάς κυβέρνησης PiS. Σήμερα, όμως, η κυβέρνησή του αντιμετωπίζει σοβαρά ενδοκυβερνητικά προβλήματα, ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι στις επόμενες εκλογές είναι εξαιρετικά πιθανό να χάσει.
Η περίπτωση της Ουγγαρίας είναι διαφορετική, καθώς ο Μάγιαρ διαθέτει συνταγματική πλειοψηφία. Ωστόσο, η πολιτική αριθμητική δεν εγγυάται σταθερότητα όταν η ενότητα βασίζεται κυρίως στην αντίδραση. Αν ο νέος πρωθυπουργός δεν καταφέρει να οικοδομήσει μια θετική, συνεκτική ατζέντα πέρα από το «τέλος του Όρμπαν», κινδυνεύει να έχει την ίδια μοίρα.
