Η εικόνα από τη Βουδαπέστη το βράδυ των εκλογών τα έλεγε όλα. Κόσμος στους δρόμους, ανακούφιση, μια αίσθηση ότι κάτι αλλάζει πραγματικά. Ο Πέτερ Μαγιάρ δεν κέρδισε απλώς. Έκλεισε έναν κύκλο δεκαέξι ετών.
Ο Βίκτορ Όρμπαν είχε καταφέρει να γίνει κάτι περισσότερο από πρωθυπουργός. Ήταν σύστημα εξουσίας. Με έλεγχο στους θεσμούς, σύγκρουση με την Ευρώπη και μια διαρκή επίκληση κινδύνων, κρατούσε την πολιτική σκηνή στα μέτρα του. Αυτή τη φορά όμως, δεν έφτανε.
Η νίκη του Μαγιάρ είναι καθαρή. Με ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, παίρνει εντολή να επαναφέρει τη χώρα σε μια πιο κανονική ευρωπαϊκή πορεία. Και αυτό έχει σημασία όχι μόνο για την Ουγγαρία. Για χρόνια, το βέτο της Βουδαπέστης μπλόκαρε αποφάσεις. Από την Ουκρανία μέχρι το κράτος δικαίου. Τώρα αυτό το κεφάλαιο φαίνεται να κλείνει.
Δεν ήταν όμως μια απλή εκλογική μάχη. Υπήρξαν σοβαρές καταγγελίες για παρέμβαση της Μόσχας. Μιλάμε για οργανωμένη προσπάθεια. Άνθρωποι με εμπειρία στην προπαγάνδα φέρονται να εγκαταστάθηκαν στην πρεσβεία της Μόσχας στη Βουδαπέστη. Κυκλοφόρησαν ψεύτικα βίντεο για να πλήξουν τον Μαγιάρ. Και η πιο ακραία εκδοχή, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της Washington Post, ήταν η σκέψη για μια σκηνοθετημένη επίθεση δολοφονίας κατά του Όρμπαν για να κερδίσει συμπάθεια. Ακόμη και έτσι, οι ψηφοφόροι δεν πείστηκαν.
Υπάρχει και ένα στοιχείο που περνά πιο σιωπηλά. Η πλήρης απουσία της Αριστεράς από τη νέα Βουλή. Για πρώτη φορά μετά την πτώση του κομμουνισμού, δεν υπάρχει καμία κοινοβουλευτική παρουσία. Είναι μια τεράστια τομή. Η πολιτική σύγκρουση γίνεται πλέον μέσα στη Δεξιά. Από τη μία μια πιο ευρωπαϊκή εκδοχή, από την άλλη ο παλιός εθνικιστικός λόγος.
Αν το δούμε από ελληνική σκοπιά, η αντίθεση είναι έντονη. Εδώ η Αριστερά όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι πολυδιασπασμένη με πολλά κόμματα εντός και εκτός Βουλής. Στην Ουγγαρία εξαφανίστηκε. Δύο διαφορετικοί κόσμοι.
Και υπάρχει και το πιο χρήσιμο συμπέρασμα. Ο εθνολαϊκισμός δεν είναι ανίκητος. Μπορεί να κυριαρχήσει για χρόνια. Να ελέγξει αφηγήματα, να δημιουργήσει φόβους. Αλλά όταν κουράσει, όταν φανεί ότι δεν δίνει λύσεις, η φθορά έρχεται απότομα.
Η Ουγγαρία έκανε ένα βήμα επανεκκίνησης. Τίποτα δεν είναι δεδομένο ακόμη. Οι προσδοκίες είναι μεγάλες και η πραγματικότητα δύσκολη. Όμως για πρώτη φορά μετά από χρόνια, υπάρχει μια καθαρή κατεύθυνση. Και αυτό από μόνο του είναι λόγος συγκρατημένης αισιοδοξίας.
