Η συζήτηση που έγινε την προηγούμενη Πέμπτη στη Βουλή ούτε σε παραίτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη οδήγησε ούτε σε πρόωρες εκλογές.
Δεν γνωρίζουμε πόσες «μητέρες» έχουν «οι μάχες» που δίνουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης –ειδικά η αξιωματική αντιπολίτευση–, αλλά η τελευταία πέρασε χωρίς να δούμε τις δήθεν δραματικές εξελίξεις για τις οποίες μιλούσαν –και έγραφαν– επί σειρά ημερών.
Μιλάμε για τη «μητέρα των μαχών» στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή την προηγούμενη Πέμπτη, που τελικά δεν οδήγησε σε παραίτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ούτε σε πρόωρες εκλογές –δεν γνωρίζουμε τι από τα δύο τελικά προτάσσεται, αφού το ένα δεν συνεπάγεται το άλλο– προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα της χώρας και να αντιμετωπιστούν οι διεθνείς κρίσεις.
Διότι αυτό λένε τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ότι πρέπει να γίνουν εκλογές για να έρθει η πολιτική αλλαγή και μια προοδευτική κυβέρνηση που θα απαρτίζεται από κόμματα τα οποία αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικά. Δηλαδή ζητούν να γίνουν εκλογές σε μια περίοδο που η χώρα καλείται να διαχειριστεί μια παγκόσμια κρίση με απροσδιόριστες επιπτώσεις και γεωπολιτικές ανακατατάξεις με επίκεντρο την ευρύτερη περιοχή.
Να μείνει δηλαδή η χώρα ακέφαλη για πάνω από δύο μήνες, μπορεί και περισσότερο, την ώρα που αναμένεται η έναρξη της τουριστικής χρονιάς και κυρίως την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη μια ενεργειακή κρίση, όπως αυτή διαμορφώνεται λόγω της πολεμικής σύρραξης στη Μέση Ανατολή.
Ουδείς υποστηρίζει πως δεν αποτελεί δικαίωμα της αντιπολίτευσης, και ειδικά της αξιωματικής, να ζητάει εκλογές. Κάθε άλλο. Το ζήτημα ανακύπτει από τα δεδομένα που καταγράφονται σήμερα στην πολιτική σκηνή, ακόμη και με τις λεγόμενες φωτογραφίες της στιγμής, δηλαδή τις δημοσκοπήσεις.
Για παράδειγμα, ποια θα είναι αυτή η… προοδευτική κυβέρνηση που θα προκύψει; Και ποιο θα είναι το πρόγραμμα που θα εφαρμόσει; Πώς θα επιλύσει το μείζονος σημασίας πρόβλημα της ακρίβειας; Πώς θα διατηρήσει την πορεία της οικονομίας που όλοι οι διεθνείς φορείς αναγνωρίζουν ως θετική; Πώς θα υλοποιήσει υποσχέσεις που έχουν δοθεί στη λογική του δώσ’ τα όλα χωρίς να αυξήσει τους φόρους που για πρώτη φορά μειώνονται από το 2019 και μετά;
Ποια είναι άραγε τα σημεία στα οποία θα μπορέσουν να συμφωνήσουν τα κόμματα που ομνύουν στην πολιτική αλλαγή; Η… κάθαρση, το κράτος δικαίου, που υποστηρίζουν ότι βάλλεται σήμερα ή τα τελευταία χρόνια;
Όσο αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα των κομμάτων να ζητούν εκλογές, τόσο αποτελεί και δικαίωμα των πολιτών να γνωρίζουν πώς και με ποιους θα κυβερνήσει το κάθε κόμμα που ζητάει την ψήφο τους. Όχι την αρνητική, αλλά τη θετική, που θα στηρίξει μια κυβέρνηση για να αναλάβει την τύχη των πολιτών και της χώρας εν μέσω ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου διεθνούς σκηνικού.
Ο καταγγελτικός λόγος, η στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων και κυρίως του πρωθυπουργού, η μεγέθυνση θεμάτων που αφορούν έναν μικρόκοσμο που λειτουργεί παράλληλα και στα social media δεν αποτελούν πρόταση διακυβέρνησης, αλλά μια λογική… ζαριά για πολλούς και διαφορετικούς λόγους για κάθε κόμμα της αντιπολίτευσης.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι πολίτες, η μεγάλη και σιωπηρή πλειοψηφία, δεν είναι διατεθειμένοι να δουν να παίζεται το μέλλον σε μια ζαριά. Οι μνήμες της υπερδεκαετούς κρίσης στην οικονομία είναι νωπές ακόμη και για τους νέους που βίωσαν –ως παιδιά και έφηβοι– τις συνέπειες μέσα στις οικογένειές τους και σήμερα βλέπουν ότι κάτι κινείται. Κάτι έχει αλλάξει. Και μάλιστα εν μέσω διαδοχικών και μεγάλων κρίσεων.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
