Ο Τσίπρας επέστρεψε στο πολιτικό προσκήνιο και μαζί του επέστρεψαν μνήμες από τα capital controls και το διχαστικό δημοψήφισμα του 2015.
Εικόνες αβεβαιότητας, οικονομικής ανασφάλειας και δυσπραγίας σαν και αυτές που πλαισίωσαν τους… διθυράμβους της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και της επικράτησης του λαϊκισμού και των ανεξάντλητων υποσχέσεων Τσίπρα, αναβιώνουν με το πρώτο νεύμα γνωριμίας της νεόκοπης (στα χαρτιά) Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης.
Θρίλερ σε… επανέκδοση
Ηταν περασμένα μεσάνυχτα της 27ης Ιουνίου 2015, μετά από μία μαραθώνια συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε το περιβόητο δημοψήφισμα. Στις 30 Ιουνίου του 2015, η Ελλάδα δεν κατέβαλε τη δόση των 1,6 δισ. ευρώ που όφειλε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στο πλαίσιο του προγράμματος δανειακής στήριξης που είχε λάβει, τέθηκε εκτός προγράμματος και μπήκε στο κλαμπ των χωρών με ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το ΔΝΤ και αυξημένη επιτήρηση. Ο Τσίπρας έθεσε εκτός λειτουργίας την ελληνική οικονομία, δήθεν για λόγους προστασίας από τις υψηλές τιμές, και βύθισε την Ελλάδα και τους Ελληνες σε έναν ιστορικό εφιάλτη.
Capital controls, ατελείωτες ουρές έξω από τις τράπεζες και λιποθυμίες ηλικιωμένων, ομηρία των νοικοκυριών και ένα ακόμη δυσβάσταχτο μνημόνιο. Ηταν εκείνη η διαδρομή στον… δρόμο με τις λεύκες του Τσίπρα που αποφάσισε να οδηγήσει τη χώρα στις μεγάλες και μικρές αυταπάτες του.
Και ενώ η διεθνής κοινότητα ανησυχούσε και προειδοποιούσε, η τότε… περήφανη ελληνική κυβέρνηση πανηγύριζε. ΗΠΑ και Ευρώπη βρίσκονταν σε συνεχή επιφυλακή και παρακολουθούσαν στενά την κατάσταση της οριακής κατάρρευσης στην οποία είχε βρεθεί η χώρα μας.
Οι γενναιόδωρες υποσχέσεις του 2015, όχι μόνο δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, αλλά ανετράπησαν με οδυνηρό τρόπο για τους Ελληνες. Λίγο πολύ η ίδια λίστα, σίγουρα του αντίστοιχου πνεύματος, με τις σημερινές εξαγγελίες Τσίπρα και των άλλων στελεχών της ΕΛΑΣ. Ο ηττημένος δις στις κάλπες, δήθεν… άχαστος, επιστρέφει στην κεντρική πολιτική σκηνή με το ίδιο αφήγημα και την ίδια ρητορική.
Ο Τσίπρας και η νέα πολιτική παρέα του χτυπούν και πάλι – στα λόγια– το σύστημα, φωνασκούν με σλόγκαν κατά της διαφθοράς και υπέρ της εντιμότητας και εκστομίζουν με ευκολία γενικόλογες υποσχέσεις για κοινωνική προστασία, ενίσχυση του εργαζόμενου, δίκαιη ανάπτυξη, μισθούς, στέγη και ακρίβεια. Συνταγές που διακήρυτταν –και δυστυχώς εφάρμοσαν– στην Ελλάδα τα χρόνια της κρίσης. Σαν να πάγωσε ο χρόνος στο 2015.
Η ΕΛΑΣ θα παρουσιάσει κοστολογημένο το πρόγραμμά της με φορολόγηση του «μεγάλου πλούτου», υποσχέθηκε η εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Θεώνη Κουφονικολάκου, πηγαίνοντας κόντρα στα πεπραγμένα του… παλαιού τύπου Τσίπρα, ο οποίος το 2015 δεν φορολόγησε τους εφοπλιστές, γιατί δήθεν οι δανειστές ζητούσαν μεγαλύτερες φορολογικές επιβαρύνσεις για τη μεσαία τάξη.
Στην ίδια γραμμή της Κουφονικολάκου και ο Χάρης Αθανασιάδης, που υπερθεμάτισε για τη φορολόγηση της «υπερπολυτελούς διαβίωσης», εξηγώντας ότι αναφέρεται στους… έχοντες και κατέχοντες γρήγορων αυτοκινήτων και σκαφών αναψυχής. Στο ίδιο μότο ο Σαουλίδης με την πρόταση περί φορολόγησης 1.500 ΑΦΜ που θα αποδώσουν στο κράτος 4 δισ. ευρώ και ο Νυφούδης, ο οποίος με τον παλιό Τσίπρα δεν ήθελε να είχε καμία σχέση γιατί ήταν «ο πιο ανεπανάληπτος ψεύτης της ιστορίας».
Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα υποσχεθούν τα πάντα όλα και θα δεσμευθούν για ακόμα περισσότερα, αλλά αν ποτέ κληθούν να τα υλοποιήσουν, θα προβάλουν το… απαγορευτικό που υπαγορεύει η διατήρηση της δημοσιονομικής σταθερότητας… Το μυστικό το μαρτύρησε η Κουφονικολάκου… Οταν κλήθηκε να επιβεβαιώσει τις αυξήσεις 500 ευρώ που προανήγγειλε ο ίδιος ο Τσίπρας για γιατρούς και νοσηλευτές, απάντησε «αυτό θα το δούμε», ανάλογα με το τι θα βρουν στα ταμεία αν αναλάβουν τη διακυβέρνηση. Κι ας μοίραζε ο πρόεδρός της στις δηλώσεις του απλόχερα 6 δισ. ευρώ.
Πανομοιότυπη τακτική με το 2015. Εξάλλου ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας υπερασπίζεται εκείνη την περίοδο και με την «Ιθάκη» ζήτησε να ανοίξει ξανά η συζήτηση για το τι έγινε τότε, παραμένοντας αμετανόητος. Εντονη πόλωση, υψηλές προσδοκίες, εμμονή στα ζητήματα διαφθοράς, επιθετικότητα απέναντι στο «σύστημα». Μόνο ρήξη με την Ευρώπη δεν θα υποσχεθεί, εκτός κι αν έχει παπαγαλίσει τόσο, που θα παγιδευτεί απόλυτα στο αφήγημα του παρελθόντος.
Ελλειψη εμπιστοσύνης
Η μεγαλύτερη απειλή για τον Τσίπρα και τους Ελασίτες είναι η κρίση εμπιστοσύνης. Η διάψευση των προσδοκιών το 2015 θα ακολουθεί πάντα το πάλαι ποτέ τρομερό παιδί της Αριστεράς. Οι πολίτες σήμερα έχουν νωπές μνήμες και δεν είναι πιθανό να πέσουν στην ίδια παγίδα.
Αυτοπροβάλλεται και αυτοπροσδιορίζεται ως έντιμος. Μάλλον, όμως, μετράει την εντιμότητά του με… ελαστικά μεγέθη. Οπως έγινε με την ανάγνωση και εκτέλεση της απόφασης της πλειοψηφίας των πολιτών στο δημοψήφισμα, με τις δεύτερες εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015 και την επώδυνη συμφωνία με τους δανειστές. Οπως έγινε με το ότι δεν γνώριζε για τους 104 νεκρούς στο Μάτι, σε εκείνη την κακοστημένη θεατρική παράσταση της δήθεν έκτακτης κυβερνητικής σύσκεψης σε ζωντανή σύνδεση με τη δημόσια τηλεόραση. Οπως έγιναν και οι «δουλειές» με τον Αρτεμίου και οι διακοπές στα κότερα των πλούσιων φίλων…
Και πάντα φροντίζει να κρατά ζεστό εκείνο το… έντιμο συναίσθημα και να στήνει σκηνικό δράματος. Οπως και τότε, τις ημέρες του διχαστικού δημοψηφίσματος, όταν έκανε έκκληση στους Ελληνες: «Δεν πρέπει να αυτοκτονούμε επειδή φοβόμαστε τον θάνατο». Τη νύχτα της 12ης προς 13η Ιουλίου 2015, ύστερα από έναν μαραθώνιο στις Βρυξέλλες, ο Αλέξης Τσίπρας συμφώνησε στο τρίτο μνημόνιο και ξέχασε τους ηρωισμούς περί… έντιμου θανάτου.
Το 2026 ο Τσίπρας επιστρέφει με την ΕΛΑΣ και μόνο μία λάθος κίνηση αναγνωρίζει την περίοδο του οικονομικού στραγγαλισμού της χώρας. «Τις τράπεζες έπρεπε να τις κλείσουμε εμείς, την επόμενη ημέρα των εκλογών. Και όχι να αφήσουμε να μας εκβιάζουν…». Έντιμη, πάντως, δείχνει αυτή η αποστροφή του λόγου του.
