Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να ξαναφορέσει τη στολή του τιμωρού των τραπεζών.
Κατά την ομιλία του στο 1ο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛ.Α.Σ. δήλωσε ότι οι τράπεζες είτε θα ολοκληρώσουν την απόσβεση του αναβαλλόμενου φόρου έως το 2028 είτε θα βρεθούν αντιμέτωπες με τόσο βαριά έκτακτη εισφορά που θα αναγκαστούν να αλλάξουν σχέδια. Η δήλωση ακούγεται δυναμική. Έχει όμως ένα σοβαρό πρόβλημα. Ο άνθρωπος που καταγγέλλει σήμερα τη ρύθμιση είναι ο ίδιος που την κατοχύρωσε με νόμο όταν ήταν πρωθυπουργός.
Το 2017 η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε τον νόμο 4465. Με αυτόν επεκτάθηκε η περίοδος απόσβεσης των συγκεκριμένων φορολογικών απαιτήσεων των τραπεζών σε ορίζοντα είκοσι ετών. Η ίδια η Τράπεζα της Ελλάδος το κατέγραψε στην ετήσια έκθεσή της. Με απλά λόγια, το χρονοδιάγραμμα που σήμερα παρουσιάζεται ως προνόμιο των τραπεζών δεν το επινόησαν ούτε οι τραπεζίτες ούτε η σημερινή κυβέρνηση. Το ψήφισε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα.
Είναι εντυπωσιακό ότι ο πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται σήμερα ως πολέμιος μιας ρύθμισης που φέρει τη δική του υπογραφή. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν αισθάνεται την ανάγκη να το εξηγήσει. Προτιμά να απευθύνεται σε ένα κοινό που δικαιολογημένα αντιμετωπίζει με δυσπιστία τις τράπεζες και να επενδύει στην οργή του. Η πολιτική όμως δεν είναι παιχνίδι μνήμης. Τα νομοθετήματα υπάρχουν και οι ημερομηνίες επίσης.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που κάνει τη σημερινή επίθεση στις τράπεζες να μοιάζει με κακόγουστο αστείο. Οι τράπεζες αποτελούν ίσως το πιο βαρύ κεφάλαιο της πολιτικής διαδρομής του Αλέξη Τσίπρα. Αυτές τις ημέρες συμπληρώνονται έντεκα χρόνια από την απόφαση που οδήγησε στο κλείσιμο των τραπεζών και στην επιβολή των κεφαλαιακών ελέγχων. Μια περίοδος που κόστισε ακριβά στην οικονομία, στις επιχειρήσεις και στους πολίτες που περίμεναν στις ουρές για να σηκώσουν λίγα ευρώ από τα ΑΤΜ.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο ίδιος δήλωσε πρόσφατα ότι το μοναδικό λάθος του το 2015 ήταν πως δεν έκλεισε τις τράπεζες νωρίτερα. Δεν εξέφρασε μεταμέλεια. Δεν έκανε αυτοκριτική. Υποστήριξε ότι θα έπρεπε να είχε κινηθεί ακόμη πιο γρήγορα προς την ίδια καταστροφική κατεύθυνση.
Γι’ αυτό κάθε φορά που ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως αυστηρός κριτής των τραπεζών, η πραγματικότητα τον διαψεύδει πριν προλάβουν να το κάνουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι. Είναι δύσκολο να πείσεις ότι πολεμάς ένα σύστημα όταν έχεις νομοθετήσει υπέρ του και ακόμη δυσκολότερο να εμφανίζεσαι ως εγγυητής της σταθερότητας όταν το πιο χαρακτηριστικό αποτύπωμα της διακυβέρνησής σου ήταν οι κλειστές τράπεζες. Η μνήμη μπορεί να εξασθενεί, αλλά τα πεπραγμένα δεν παραγράφονται.
