Ο Κιρ Στάρμερ παραιτήθηκε, αλλά η αποχώρησή του έρχεται πολύ αργά.
Ηθελε την εξουσία με κάθε κόστος, χωρίς όραμα και χωρίς ικανότητα διαχείρισης. Η θητεία του χαρακτηρίστηκε από οικονομική στασιμότητα, εσωκομματική ανταρσία και πλήρη αποτυχία σε ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια και την ελευθερία των πολιτών.
O Στάρμερ και το Εργατικό Κόμμα συνέχισαν την πολιτική της πολιτικής ορθότητας που οδήγησε σε συστηματική κάλυψη των ομαδικών βιασμών από τις συμμορίες Πακιστανών. Κατά τη θητεία του ως επικεφαλής των δημόσιων διώξεων, αλλά και ως πρωθυπουργός, οι Αρχές απέτυχαν να προστατεύσουν χιλιάδες κορίτσια, φοβούμενες τις κατηγορίες για ρατσισμό. Αυτό δεν ήταν απλώς αμέλεια, ήταν έγκλημα κατά των θυμάτων και κατά της βρετανικής κοινωνίας.
Ταυτόχρονα, η κυβέρνησή του εξαπέλυσε πραγματικό πογκρόμ κατά της ελεύθερης έκφρασης. Χιλιάδες πολίτες συνελήφθησαν ή φυλακίστηκαν για αναρτήσεις στα social media, με το πρόσχημα του «μίσους» ή της «παρότρυνσης» αυτού. Η Βρετανία μετατράπηκε σε χώρα όπου η ελευθερία του λόγου καταπατείται συστηματικά από το κράτος.
Ο Στάρμερ έπρεπε να φύγει. Εξελέγη πρωθυπουργός απλώς επειδή οι πολίτες ήθελαν αλλαγή από τους Τόρις, αλλά δεν έκανε για τη θέση. Ο πιθανότερος διάδοχός του είναι ο Αντι Μπέρναμ. Παρουσιάζεται ως «κεντρώος με βόρειο προφίλ», αλλά είναι πιο αριστερός από τον Στάρμερ.
Υποστηρίζει σοσιαλιστικές οικονομικές πολιτικές: εθνικοποίηση νερού και ενέργειας, μαζική κοινωνική στέγαση, ενώ έχει εκφράσει στο παρελθόν επιθυμία για επανένταξη στην ΕΕ μακροπρόθεσμα.
Εχει επικρίνει την πολιτική «Prevent» κατά του ισλαμικού εξτρεμισμού ως «τοξική» και υπήρξε υπέρμαχος της κατάργησης περιορισμών σε παροχές για μετανάστες. Το κεντρώο προφίλ του είναι απλώς προσωπίδα για να κρύψει ένα πιο σοσιαλιστικό και διεθνιστικό πρόγραμμα.
Εκλογικά, η επικράτηση του Μπέρναμ θα σήμαινε στροφή του Εργατικού Κόμματος ακόμα πιο αριστερά. Αυτό από τη μία θα δημιουργούσε πρόβλημα στους Πράσινους, αλλά από την άλλη υπάρχει σοβαρή περίπτωση να αποξενώσει τους μετριοπαθείς και την παραδοσιακή εργατική τάξη, ενισχύοντας το Reform και δίνοντας στους Συντηρητικούς την ευκαιρία να ανακάμψουν ως η μόνη αξιόπιστη εναλλακτική.
Με υψηλότερους φόρους, περισσότερες κρατικές δαπάνες και συνέχιση των woke πολιτικών, η Βρετανία κινδυνεύει από περαιτέρω παρακμή. Ο Μπέρναμ δεν είναι λύση. Είναι η συνέχεια της πορείας προς τον τοίχο.
