Η άμεση διαγραφή του Παρασκευαΐδη αποκαλύπτει την αμηχανία του Νίκος Ανδρουλάκης απέναντι στις πολιτικές προκλήσεις και τα προηγούμενα ατοπήματα που είχαν «συγχωρεθεί».
Η τελευταία δήλωση του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη ότι θα συνεργαζόταν «με όλους, ακόμα και με δικτατορικά καθεστώτα» έφερε το ΠΑΣΟΚ σε πρωτοφανή αμηχανία. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, παρά την άμεση διαγραφή, φάνηκε να λειτουργεί υπό το βάρος της προηγούμενης ανοχής: τα ατοπήματα του βουλευτή είχαν «συγχωρεθεί» ξανά και ξανά, καθώς παρέκκλινε με ακραίους τρόπους από την κομματική γραμμή, δείχνοντας μια ηγεσία που ενεργεί μόνο όταν η κατάσταση γίνεται εκρηκτική. Το μήνυμα προς τα έξω ήταν σαφές: η πολιτική βούληση μετριέται σε στιγμές πίεσης, και η αμηχανία παραμένει αισθητή.
Η άμεση διαγραφή του Παρασκευαΐδη δεν αρκεί για να καλύψει την εικόνα ατολμίας που αναδύεται. Αν και αποφασιστικός στο τελευταίο περιστατικό, ο Ανδρουλάκης φανερώνει έναν αρχηγό που χρειάζεται υπερβολικά ακραίες καταστάσεις για να πάρει μέτρα, αφήνοντας τους παρατηρητές να αναρωτιούνται πού βρίσκεται η πραγματική στρατηγική σκέψη και η πολιτική θωράκιση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Κάθε βήμα του θυμίζει περισσότερο αντίδραση σε πανικό παρά σχεδιασμένη πολιτική δράση.
Το θεσμικό ατόπημα
Από την άλλη, ο Παρασκευαΐδης αξιοποιεί πλήρως κάθε κενό: με δηλώσεις που ξεπερνούν τα όρια της θεσμικής ευπρέπειας και ακραίες αναφορές για πατριωτική «παλλαϊκή άμυνα», έχει καταφέρει να θέσει το κόμμα προ των ευθυνών του. Η στάση του δείχνει έναν βουλευτή που προτιμά να προκαλεί και να κερδίζει προσοχή παρά να συμμορφώνεται, και η διαγραφή έρχεται ως μέτρο αναγκαστικό, όχι προληπτικό.
Στο τέλος, η εικόνα είναι σαφής: ένας Ανδρουλάκης που χρειάστηκε την έκρηξη μιας ακραίας δήλωσης για να δράσει, και ένας Παρασκευαΐδης που συνεχίζει να δοκιμάζει τα όρια της θεσμικής τάξης, δημιουργούν ένα ΠΑΣΟΚ που φαίνεται εγκλωβισμένο ανάμεσα στην ηγετική αδυναμία και την ασυδοσία ενός βουλευτή. Η πολιτική συνέπεια και η θεσμική σοβαρότητα μοιάζουν πολυτέλειες σε ένα κόμμα που ακόμα προσπαθεί να βρει τον βηματισμό του μπροστά σε εσωκομματικές κρίσεις.
