Με μεγαλοστομίες και «καθαρά λόγια», ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να κρύψει την πολιτική αδράνεια πίσω από διαδικαστικά τρικ.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης ξεκίνησε τις ομιλίες του με το γνωστό «πρέπει να κλείσουμε το κεφάλαιο της Νέας Δημοκρατίας», αλλά η μόνη εντύπωση που αφήνει είναι κεφάλαιο αμηχανίας. Καθώς προσπαθεί να πείσει ότι οι διαδικασίες και οι συνεδριάσεις του ΠΑΣΟΚ είναι… ιστορική επιτυχία, ξεχνά να αναφέρει ότι η πραγματικότητα είναι λιγότερο εντυπωσιακή: ψίθυροι, διαρροές, και μίνιμουμ ενότητα ανάμεσα σε Αθήνα και περιφέρειες.
Η φλυαρία περί «αναλογίας εκλεγμένων – αριστίνδην» και «σεβασμού στα όργανα» ακούγεται περισσότερο σαν προσπάθεια να βαφτιστεί η αδράνεια στρατηγική, παρά όντως οργανωμένη πολιτική. Οι ισχυρισμοί περί «ανοιχτού ΠΑΣΟΚ» και διεύρυνσης θυμίζουν ξαναζεσταμένο πιάτο: οι ίδιοι άνθρωποι επιστρέφουν για να επαναλάβουν τα ίδια λάθη, ενώ η χώρα περιμένει καθαρό λόγο και προτάσεις.
Κόμμα κολλημένο στο παρελθόν
Και όσο ο Ανδρουλάκης παραμένει απασχολημένος με καλώδια, διαφωνίες περιφέρειας-Αθήνας και με το να αποδεικνύει ότι «το συνέδριο είναι μεγάλο», η πολιτική του ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να δείχνει ότι κινείται με την ταχύτητα μιας… κολλημένης βελόνας. Η ηττοπάθεια μεταμφιεσμένη σε «προειδοποίηση για νέα κόμματα» γίνεται το μόνο σήμα που φτάνει στον κόσμο, αφήνοντας το κόμμα κολλημένο ανάμεσα σε παρελθόν και φόβο για το μέλλον.
Αν το ΠΑΣΟΚ θέλει να κλείσει κεφάλαια, καλύτερα να ξεκινήσει με το δικό του.
