Η κοινή πρόταση νόμου για το Εθνικό Συμβούλιο Αγροτικής Πολιτικής αναδεικνύει σαφή σύμπλευση ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς απέναντι στην κυβέρνηση.
Η πρόταση νόμου για τη σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Αγροτικής Πολιτικής και τη θεσμοθέτηση δεσμευτικού Εθνικού Οδικού Χάρτη παρουσιάζεται ως μια θεσμική τομή για τον πρωτογενή τομέα. Ωστόσο, πέρα από τη ρητορική περί «στρατηγικού σχεδιασμού» και «υπερκομματικής συνέχειας», αποτυπώνει καθαρά μια κοινοβουλευτική σύμπλευση ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Αριστεράς, με σαφή πολιτικό προσανατολισμό απέναντι στην κυβέρνηση.
Η συνυπογραφή δεκάδων βουλευτών από τρεις διαφορετικούς σχηματισμούς δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία ή αποσπασματική. Όταν υιοθετείται κοινή επιχειρηματολογία, κοινή θεσμική αρχιτεκτονική και κοινή στόχευση –με αιχμή έναν «δεσμευτικό» Οδικό Χάρτη που θα δεσμεύει κάθε επόμενη κυβέρνηση– τότε μιλάμε για πολιτικό συντονισμό. Και μάλιστα σε έναν τομέα όπου η κυβερνητική πολιτική ήδη αξιοποιεί πόρους της ΚΑΠ, επενδυτικά εργαλεία και μεταρρυθμιστικές παρεμβάσεις.
Το πολιτικό μήνυμα
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η σύνθεση των υπογραφών. Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν ασκήσει κυβερνητική εξουσία και έχουν διαμορφώσει σε διαφορετικές περιόδους την αγροτική πολιτική της χώρας, συμπλέουν με τη Νέα Αριστερά – έναν πολιτικό σχηματισμό που μπορεί να μην κυβέρνησε αυτοτελώς, αλλά προέρχεται ευθέως από τα σπλάχνα του ΣΥΡΙΖΑ και από την ίδια κυβερνητική εμπειρία. Η «νέα» ταυτότητα δεν διαγράφει το πολιτικό παρελθόν.
Το μήνυμα, λοιπόν, δεν αφορά μόνο τον πρωτογενή τομέα. Αφορά την εικόνα μιας αντιπολίτευσης που δοκιμάζει κοινό βηματισμό, θεσμική ρητορική και συντονισμένες παρεμβάσεις. Όσο περισσότερο μιλούν για «εθνικό σχέδιο» και «δεσμευτικό πλαίσιο», τόσο πιο καθαρά διαφαίνεται μια σταδιακή πολιτική σύγκλιση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία – όχι με τυμπανοκρουσίες, αλλά με μεθοδική κοινοβουλευτική συνεργασία.
