Σε κάθε εποχή υπάρχει μια γενιά που καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να πάει τη χώρα ένα βήμα μπροστά. Σήμερα, αυτή η ευθύνη ανήκει στους νέους ανθρώπους. Όχι επειδή είναι νέοι, αλλά επειδή καλούνται να λειτουργήσουν σε ένα περιβάλλον που απαιτεί γνώση, προσαρμοστικότητα, συνέπεια και αποτέλεσμα.
Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί μια συζήτηση γύρω από τη συμμετοχή των νέων στα κοινά. Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι νέοι απέχουν. Άλλοι ότι δεν τους δίνεται χώρος. Η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση.
Οι νέοι δεν ζητούν προνόμια ούτε ειδική μεταχείριση. Ζητούν να αξιολογούνται με τους ίδιους κανόνες με τους οποίους αξιολογούνται όλοι: από τη δουλειά τους, το ήθος τους και την ικανότητά τους να παράγουν αποτέλεσμα.
Οι θεσμοί χρειάζονται τη γενιά της ευθύνης
Μια γενιά που δεν θα διεκδικεί θέσεις ως αυτοσκοπό, αλλά θα αντιλαμβάνεται ότι κάθε θέση αποτελεί πρωτίστως υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία. Μια γενιά που έχει μάθει να εργάζεται, να συνεργάζεται, να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες και να λογοδοτεί όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως πρέπει.
Στην καθημερινότητά μου έχω την ευκαιρία να βλέπω τη νέα γενιά από διαφορετικές πλευρές: ως οικονομολόγος που εργάζεται επί σειρά ετών σε ενεργειακό όμιλο, ως άνθρωπος της ακαδημαϊκής κοινότητας και πλέον μέσα από μια θέση διοικητικής ευθύνης στη δημόσια διοίκηση.
Σε όλες αυτές τις διαδρομές συναντώ νέους ανθρώπους με εξαιρετικές γνώσεις, υψηλή κατάρτιση και πραγματική διάθεση να προσφέρουν. Αυτό που συχνά τους λείπει δεν είναι οι ικανότητες. Είναι η εμπιστοσύνη ότι μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στη λήψη αποφάσεων.
Η δημόσια ζωή χρειάζεται νέους ανθρώπους όχι επειδή είναι νέοι, αλλά επειδή φέρνουν διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικές προτεραιότητες και έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Χρειάζεται ανθρώπους που έχουν γνωρίσει την πραγματική οικονομία πριν βρεθούν στον δημόσιο διάλογο.
Ανθρώπους που εργάζονται. Που γνωρίζουν τι σημαίνει να λειτουργείς με στόχους και χρονοδιαγράμματα. Που έχουν μάθει ότι κάθε απόφαση έχει κόστος και κάθε καθυστέρηση συνέπειες. Που αξιολογούνται καθημερινά για το αποτέλεσμα της δουλειάς τους και όχι για τις προθέσεις τους.
Η ευθύνη δεν είναι τίτλος
Είναι καθημερινή δοκιμασία.
Είναι η ικανότητα να παίρνεις δύσκολες αποφάσεις, να αναγνωρίζεις τα λάθη σου, να διορθώνεις την πορεία όταν χρειάζεται και να λογοδοτείς χωρίς υπεκφυγές.
Για όσους νέους επιλέγουμε να ασχοληθούμε με τα κοινά, αυτή είναι και η μεγαλύτερη υποχρέωσή μας.
Ο ρόλος μας δεν είναι να γεμίζουμε αίθουσες. Δεν είναι να χειροκροτούμε πιο δυνατά. Δεν είναι να συμφωνούμε με όλα.
Ο ρόλος μας είναι να υπηρετούμε τους θεσμούς με σοβαρότητα. Να ακούμε περισσότερο από όσο μιλάμε. Να συνθέτουμε αντί να διχάζουμε. Να εργαζόμαστε με συνέπεια, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα, γνωρίζοντας ότι η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται με λόγια αλλά με πράξεις.
Η χώρα μας δεν έχει ανάγκη από μια γενιά που θα αναζητήσει εύκολες απαντήσεις. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που θα είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν δύσκολες ευθύνες.
Γιατί η πρόοδος μιας κοινωνίας δεν εξαρτάται μόνο από τις πολιτικές που εφαρμόζει. Εξαρτάται κυρίως από την ποιότητα των ανθρώπων που είναι διατεθειμένοι να τις υπηρετήσουν.
Η Ελλάδα δεν στερείται ταλέντου. Δεν στερείται γνώσης. Εκείνο που χρειάζεται περισσότερο είναι μια νέα κουλτούρα ευθύνης. Μια κουλτούρα όπου η αξιοκρατία, η λογοδοσία και η αποτελεσματικότητα δεν αποτελούν συνθήματα, αλλά καθημερινή πρακτική.
Αυτή είναι η πρόκληση της γενιάς μας.
Και αυτή είναι η ευθύνη μας.
Ο Νίκος Κολλάτος είναι αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος του ΕΟΑΝ.
