Η θεσμικότητα που επιδεικνύει για τον εκλογικό βίο μιας κυβέρνησης ο Μητσοτάκης δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά ένδειξη συνέπειας και σοβαρότητας.
«Επειδή τα πράγματα είναι όπως είναι, τα πράγματα δεν πρόκειται να μείνουν όπως είναι» – Μπέρτολτ Μπρεχτ
Η θεσμικότητα που επιδεικνύει για τον εκλογικό βίο μιας κυβέρνησης ο πρωθυπουργός δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, όπως (κακώς) νομίζουν οι αντίπαλοί του και η κάστα της διαπλοκής, αλλά –αντίθετα– είναι ένδειξη συνέπειας και σοβαρότητας.
Ωστόσο, επειδή το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο Θεός, μπορεί κάποια στιγμή και ο Κυριάκος Μητσοτάκης να «βαρεθεί» το κλίμα τοξικότητας και εχθροπάθειας, που έχουν φτιάξει κόμματα και διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, και να πει το αυτονόητο: ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα της κάλπης.
Μπορεί, δηλαδή, μη ανεχόμενος να κατασυκοφαντείται η παράταξή του από τα «παρτάλια» της χυδαίας αντιπολίτευσης και τους «παπαγάλους» των βαρόνων των media, να αποφασίσει (σ.σ.: σιμά κοντά είναι τα Γιάννενα) να βάλει ένα τέλος σ΄ αυτήν τη δυστοπία και να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, όπου οι πολίτες θα αποφασίσουν για το μέλλον τους και για το ποιος θέλει να τους κυβερνά.
Για να αποφασίσει, με λίγα και καθαρά λόγια, ο κυρίαρχος λαός τι θέλει:
Να τον κυβερνήσει (ξανά) η κεντροδεξιά παράταξη ή μήπως η αντιπολίτευση του πάμε κι όπου βγει;
Να τον κυβερνήσει (ξανά) το κόμμα που ηγείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή κάποιος συνασπισμός κομμάτων με τη βοήθεια των γνωστών «χορηγών»;
Να έχει η χώρα σταθερότητα και ασφάλεια με κυβέρνηση Μητσοτάκη ή να έχει ένα κυβερνητικό σχήμα-συνονθύλευμα της πασοκικής κεντροαριστεράς και της ριζοσπαστικής αριστεράς;
Συμπέρασμα: επειδή κόμματα και ολιγάρχες ξύνονται στην γκλίτσα του λαού ας κρατήσουν και την ανάσα τους, διότι το πιο πιθανό στις κάλπες είναι οι πολίτες να μαυρίσουν (ξανά) τα κόμματα της τοξικότητας και στο τέλος να μείνουν με τους «Αστραχάν» στα χέρια οι διαπλεκόμενοι «χορηγοί».
