Όλα δείχνουν ότι στις κάλπες του 2027 απέναντι στον σταθερό κυβερνητικό πόλο της ΝΔ θα βρεθεί ένα συνονθύλευμα από μικρά, «εχθρικά» μεταξύ τους… κομματάκια
Όσο η χώρα θα πλησιάζει προς τις κάλπες, είναι βέβαιο ότι θα ανοίξουν τα συρτάρια και θα βγουν τόμοι εκλογικών σεναρίων, με την προοπτική να τροφοδοτήσουν την… πολιτική κινηματογραφία. Σενάρια ρεαλιστικά, θρίλερ, τρόμου, περιπέτειας αλλά και επιστημονικής φαντασίας. Και όλα είναι πιθανό να επιβεβαιωθούν ή να διαψευστούν. Ένας συνδυασμός, ωστόσο, φαντάζει σαν... Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες!
Το 2027, με άγνωστα τα τότε μέτωπα σε Μέση Ανατολή, Ουκρανία και Μεσόγειο, την κατάσταση της διεθνούς οικονομίας και τις γεωπολιτικές ισορροπίες, η Ελλάδα έχει εκλογές. Ακολουθούν οι διερευνητικές και κάποια στιγμή ίσως το δεύτερο κόμμα να λάβει σχηματισμού κυβέρνησης. Κι ας υποθέσουμε ότι δεύτερο κόμμα είναι ή εκείνο του Τσίπρα ή εκείνο της Καρυστιανού. Επόμενο βήμα;
Απευθύνονται σε ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και Κωνσταντοπούλου για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Συζητήσεις επί συζητήσεων, κοπτοραπτική σε θέσεις και πρόσωπα. Κάποια στιγμή συμφωνούν, με το ΚΚΕ είτε να κάθεται στο τραπέζι των συζητήσεων και να αποχωρεί, είτε να αρνείται από την αρχή τη συμμετοχή του, είτε ακόμη και να γίνεται μέλος τελικά της συμφωνίας, ξεπερνώντας την ίδια την ιστορία του! Εκρηκτικό το σενάριο, υπόσχεται μία… ταινία επιστημονικής φαντασίας που ο τρόμος σε καθηλώνει. Μέχρι που ο όλεθρος σκεπάζει τη χώρα…
Και μαζί και χώρια
Λίγες είναι οι περιπτώσεις, έτσι όπως καταγράφονται στην ιστορία, που οι χώρες κυβερνώνται από θολά «κινήματα» και πρόσωπα της συγκυρίας, τα οποία απλώς εμπνέουν συμπάθεια και συγκίνηση. Συνήθως, ακόμη και σε περιόδους μεγάλης ρευστότητας, κυβερνώνται από παρατάξεις ή κόμματα, με δομή, στελέχη, παράδοση, αρχηγούς, προγράμματα. Ακόμη και αν η απαξία της πολιτικής ενισχύει τις απολιτικές και αντιπολιτικές τάσεις, με συνθήματα του τύπου «ούτε δεξιά ούτε αριστερά».
Το «κόμμα των Τεμπών» ξεφουσκώνει και ακόμη και αν πάρει, τελικά, μέρος στις εκλογές δεν μπορεί να κυβερνήσει. Άντε να θέσει εκτός Κοινοβουλίου τη Νίκη του Νατσιού. Αλλά η συμμετοχή της Καρυστιανού σε κυβερνητικό σχήμα δεν έχει τον ίδιο βαθμό έκθεσης. Και ίσως… τα κλικ και τα likes να σε φθάσουν μέχρι το Μαξίμου, αρκεί να έχεις και μία παρέα… ενηλίκων μαζί σου.
Στην πλειονότητα των αντίστοιχων περιπτώσεων πολιτικής ρευστότητας, με μια κατακερματισμένη και ετερόκλητη αντιπολίτευση να δηλώνει αντισυστημική, οι όποιες πολιτικές αλλαγές (για καλό ή για κακό) εκφράστηκαν μέσα από οργανωμένες παρατάξεις και κόμματα, όπως το 1981 με το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και το 2015 με τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα.
Στα 51 χρόνια της μεταπολίτευσης οι επιλογές και δεν ήταν ουδέτερες. Ήταν είτε δεξιόστροφες είτε αριστερόστροφες. Μόνο που σήμερα υπάρχει μόνο ένας πόλος: Η ΝΔ. Ο αντίπαλος πόλος είναι ένα συνονθύλευμα από μικρά, «εχθρικά» μεταξύ τους… κομματάκια, χωρίς πρόσημο και ταυτότητα.
Το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι εξαντλεί την πολιτική παρουσία του ως αξιωματική αντιπολίτευση, που του έλαχε μετά τις πολλαπλές διασπάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ. Το «εν δυνάμει κυβέρνηση» δεν αποτυπώνεται στο ελάχιστο, ούτε λίγο πριν από το Συνέδριό του. Μοιραίο πρόσωπο, ο αρχηγός του, ο Νίκος Ανδρουλάκης, που σταθερά ξορκίζει το κακό με το χιλιοειπωμένο τσιτάτο «νίκη έστω και με μία ψήφο». Είπε να κάνει και ένα άνοιγμα, έτσι για να το δουν οι εσωκομματικοί επικριτές του, μήπως και σταματήσουν τις στοχευμένες βολές. Με τη διαγραφή Κωνσταντινόπουλου, όμως, προκάλεσε νέο εσωκομματικό σάλο, και κάποιοι προβλέπουν ότι θα γίνει… ο Ζίγδης του ΠΑΣΟΚ.
Κατά συνέπεια, η πολιτική τους επιβίωση ίσως να έχει μόνο έναν δρόμο. Τη συμμετοχή σε μία κυβέρνηση συνεργασίας, με μαέστρο τον Τσίπρα. Εξάλλου, όπως φάνηκε και από τη στάση τους απέναντι στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν ούτε με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Εκπρόσωποι του ΠΑΣΟΚ στις δημόσιες τοποθετήσεις τους έλεγαν ότι ο πόλεμος αυτός δεν εγκρίνεται και υπεδείκνυαν για τη λύση του προβλήματος τους διεθνείς οργανισμούς, ένα βήμα πίσω δηλαδή από την Κωνσταντοπούλου, που έχει ταχθεί υπέρ της σύλληψης Νετανιάχου.
Στο έλεος του Τσίπρα
Φάμελλος και Χαρίτσης δεν ξεδιπλώνουν το πλάνο δράσεων και πρωτοβουλιών, καθώς αναμένουν τις τελικές αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος προσώρας περιορίζεται κυρίως στην προώθηση της «Ιθάκης» του και προκαλεί με τη... μυθοπλασία του σχετικά με την εποχή της διακυβέρνησής του.
Κάποιοι, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός ενδέχεται να κάνει και δεύτερες σκέψεις για το πολιτικό rebranding του. Μήπως θα πρέπει να σταματήσει το ταξίδι στην Ιθάκη στο πρώτο λιμάνι; Στο Ινστιτούτο, δηλαδή, και να μην πραγματοποιήσει την… απειλή του (κυρίως για τη χώρα) της ίδρυσης νέου κόμματος; Εξάλλου, τα ευρήματα των τελευταίων δημοσκοπήσεων δείχνουν ότι μειώνεται ουσιαστικά το ποσοστό εκείνων που βλέπουν με θετικό μάτι το ενδεχόμενο.
Όσο για το ΚΚΕ, δύσκολα θα μπορούσε να παραβεί την ιστορικά δηλωμένη αυτοεξαίρεσή του από την κυβερνητική προοπτική, η οποία επικυρώθηκε μετά το ναυάγιο της σύμπραξης του 1989.
Και αλήθεια, αν το τρομακτικό σενάριο μιας κυβέρνησης συνεργασίας των λοιπών της αντιπολίτευσης, μόνο και μόνο για να φύγει ο Μητσοτάκης, γινόταν πραγματικότητα, ποιος θα μπορούσε να συνεννοηθεί με ποιον; Θα έφταναν ποτέ άραγε φρεγάτες στην Κύπρο; Ή μήπως θα υπήρχε άμεση πρωτοβουλία για την ασπίδα προστασίας των συνόρων; Είναι κάποιες φορές, πάντως, που χρειάζεται να ξορκίζουμε τους εφιάλτες…
