Όλες οι δημοσκοπήσεις που δημοσιοποιήθηκαν μετά την έναρξη του πολέμου στο Ιράν περιγράφουν την είσοδο σε μια νέα φάση των πολιτικών διεργασιών και των συσχετισμών.
Η Ν.Δ. μέσα στο κλίμα του πολέμου αλλά και λόγω της απήχησης των χειρισμών της κάνει, σύμφωνα με την έρευνα της Opinion Poll για το Action 24, ένα άλμα 2,5% σε σχέση με την επίδοσή της στην εκτίμηση ψήφου τον Ιανουάριο και από το 30,2% εμφανίζεται πια στο 32,7%, βελτιώνοντας ταυτόχρονα όλους τους ποιοτικούς δείκτες της και του Κ. Μητσοτάκη που δείχνουν ότι έχει αποθέματα. Ξεφεύγει επομένως από μια επίδοση «εκεί γύρω στο 30%» και ανοίγει τη διαφορά από το σταθερά δεύτερο ΠΑΣΟΚ στις 19,5 μονάδες.
Η ανησυχία για τον πόλεμο που φτάνει το 85%, η εμφάνιση ισχυρής τάσης υπέρ της σταθερότητας (τη σταθερότητα θεωρούν αναγκαία οι 3 στους 4 πολίτες) και η συμφωνία με τον τρόπο χειρισμού της κυβέρνησης της κατάστασης ενισχύει τη «συσπείρωση γύρω από τη σημαία», βελτιώνει όλα τα ποιοτικά μεγέθη που αφορούν στην κυβέρνηση και αυτό αποτυπώνεται και στο πρόσωπο του πρωθυπουργού και στην εικόνα κυριαρχίας της Ν.Δ.
Αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί. Η ανησυχία ή και ο φόβος εντείνουν τη συσπείρωση γύρω από την κυβέρνηση, «τη συσπείρωση γύρω από την σημαία» όπως την αναφέρει η Πολιτική Επιστήμη, αλλά το εύρος της εξαρτάται και από τους χειρισμούς μίας κρίσης. Αν κάποιος δει αποτελέσματα δημοσκοπήσεων σε σειρά από ευρωπαϊκές χώρες κυβερνήσεις μονοκομματικές ή τα κόμματα κυβερνητικών συνεργασιών πέφτουν (π.χ. Μ. Βρετανία, Γερμανία κ.ά.). Τίποτα επομένως δεν είναι αυτονόητο στην πολιτική.
Έτσι αυτό που δίνει πόντους στην κυβέρνηση και στον Κ. Μητσοτάκη δεν είναι μόνο η ανησυχία, αλλά και χειρισμοί όπως και πολιτικές που επέτρεψαν στην κυβέρνηση να προχωρήσει σε πρωτοβουλίες της και να δείξει γρήγορα αντανακλαστικά που τόνωσαν τη σιγουριά, την ασφάλεια και την εθνική αυτοπεποίθηση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 73% συμφωνεί με την αποστολή των δύο ελληνικών φρεγατών και των μαχητικών F-16 στην Κύπρο που αποφάσισε η κυβέρνηση, αφυπνίζοντας και άλλες χώρες της Ευρώπης να στείλουν δυνάμεις για την προστασία της Κύπρου.
Ταυτόχρονα, το 71,9% συμφωνεί με τα εξοπλιστικά προγράμματα που υλοποιεί τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση, μιας και στην πράξη αποδεικνύεται ότι θωρακίζουν τη χώρα και μάλιστα την καθιστούν πρωταγωνίστρια στη διασφάλιση ασφάλειας σε Βουλγαρία, Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία. Επίσης, το 56,4% θεωρεί πολύ και αρκετά σημαντικές (27,4% πολύ, 29% αρκετά) τις ενεργειακές συμφωνίες με τις Η.Π.Α. για τις εξορύξεις και τον Κάθετο Διάδρομο, για τη γεωστρατηγική σταθερότητα, την ενίσχυση της ανάπτυξης και του ενεργειακού ρόλου της χώρας.
Εν ολίγοις, οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, μέσα στην αναστάτωση λόγω του πολέμου, την ενίσχυσαν και αυτό δεν φαίνεται μόνο στην πρόθεση ή στην εκτίμηση ψήφου. Ο Κ. Μητσοτάκης ενισχύεται κατά 2,4% στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός και επιλέγεται από το 31,4% από 29% τον Ιανουάριο. Ακολουθούν μακράν και μάλιστα με πτώση οι Ζωή Κωνσταντοπούλου με 6,6% (8,8%), ο Κ. Βελόπουλος με 6,3% (6,5%), ο Ν. Ανδρουλάκης με 5,8% (6,1%) κ.λπ. Ο κανένας επιλέγεται από το 29,5% και ο Άλλος από το 7,8%.
Η Ν.Δ. ενισχύεται σημαντικά στην παράσταση νίκης, με το 61,1% να πιστεύει ότι θα κερδίσει τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Τον Ιανουάριο αυτό το ποσοστό ήταν 53,9%. Ταυτόχρονα ενισχύεται η άποψη της εξασφάλισης της τρίτης θητείας από τον Κ. Μητσοτάκη. Αυτό πιστεύει πολύ και αρκετά το 56,6%.
Ωστόσο, ένα σημαντικό στοιχείο της πολιτικής πραγματικότητας που διαμορφώνεται είναι ότι η σημαντική αύξηση των ποσοστών του Κ. Μητσοτάκη και της Ν.Δ. συνοδεύεται από την ακινησία ή και τη μικρή ή μεγαλύτερη πτώση των άλλων κομμάτων.
Το ΠΑΣΟΚ δε, ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν δείχνει να διαθέτει τα καύσιμα για μια σημαντική άνοδο, αφού μετεωρίζεται ανάμεσα σε διαφορετικές αντιλήψεις για τη στρατηγική του και ενώ μόνο το 3,3% της κοινής γνώμης πιστεύει τον υποτιθέμενο εκλογικό του στόχο για να αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις εκλογές.
Ακόμα και τα συζητούμενα επί μακρόν νέα υπό ίδρυση κόμματα δεν φαίνεται να εμφανίζουν κάτι το θεαματικό ως προς την επίδοσή τους και να ακολουθούν μάλλον μια πτωτική τάση σε σχέση με την αρχική δυναμική τους από τη μία και ταυτόχρονα η εμφάνισή τους να δημιουργεί μια ανακατανομή των ποσοστών των κομμάτων της αντιπολίτευσης, παρά να πλήττουν την κυβέρνηση.
Η σταθερότητα ανάγεται πια στη «μαγική λέξη»: σταθερότητα. Η αναζήτησή της και η ιεράρχησή της υψηλά αλλάζουν συσχετισμούς, δυναμικές, αλλά και πεποιθήσεις, απόψεις. Το 73,5% πιστεύει ότι οι γεωστρατηγικές αναταράξεις απαιτούν σταθερότητα στη χώρα και το εύρημα αυτό επιδρά καταλυτικά στις πολιτικές διεργασίες και τις απόψεις που κερδίζουν σημαντικό έδαφος.
Στο ερώτημα αν θα ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές περισσότερο για να υπάρχει πολιτική σταθερότητα ή για να εκφραστεί διαμαρτυρία προς την κυβέρνηση, για πρώτη φορά η σταθερότητα εμφανίζεται ως πλειοψηφική τάση με 55,1%, ενώ η διαμαρτυρία μειώνεται και βρίσκεται στο 34,1%. Αυτό με τη σειρά του δυναμώνει την άποψη υπέρ της εκλογής αυτοδύναμης κυβέρνησης που φτάνει το 45,4%, με την άποψη υπέρ κυβερνήσεων συνεργασίας να μειώνεται και να βρίσκεται στο 46,4%, ενώ μέχρι πρότινος ήταν μειοψηφική.
Μιλάμε επομένως για μια νέα πολιτική φάση, ενώ η κλεψύδρα για τον χρόνο μέχρι τις εκλογές έχει γυρίσει. Η κυβέρνηση έχει εγγράψει μια σημαντική επιτυχία με τους χειρισμούς της και αυτό εγγράφεται στον σκληρό δίσκο της συλλογικής μνήμης. Δεν πρέπει να εφησυχάσει λόγω των τελευταίων δημοσκοπικών επιδόσεών της.
Μπροστά της έχει νέα στοιχήματα και πριν απ’ όλα αυτό της αντιμετώπισης πληθωριστικών πιέσεων και βέβαια αυτό της βελτίωσης του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών αλλά και των μεγάλων αναγκαίων μεταρρυθμίσεων. Από την άλλη, η αντιπολίτευση έχει χρέος να δει τι θα κάνει, πώς θα αλλάξει, πώς θα πείσει.
Οι εξελίξεις θα είναι σημαντικές και η διαμόρφωση των συσχετισμών ένα διαρκές πεδίο διερεύνησης.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Today Press».
