Η ασθενής μνήμη του Τσίπρα για τις συντάξεις χηρείας και ο άκρατος λαϊκισμός του για τις διακοπές των Ελλήνων.
Η πολιτική μνήμη στην Ελλάδα αποδεικνύεται συχνά απελπιστικά κοντή, όμως τα πραγματικά περιστατικά, τα αδιάψευστα ντοκουμέντα και τα γραπτά κείμενα μένουν πάντα εκεί για να υπενθυμίζουν τις μεγάλες αντιφάσεις της δημόσιας ζωής.
Τις τελευταίες ημέρες, γινόμαστε μάρτυρες ενός γνώριμου σκηνικού πολιτικής υποκρισίας που στήνεται με αφορμή ένα ακόμη επικοινωνιακό βιντεάκι του Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός, επιχειρώντας να φορέσει εκ νέου το λαϊκό προσωπείο του αυτόκλητου υπερασπιστή των αδικημένων, αποφάσισε να παραδώσει μαθήματα κοινωνικής ευαισθησίας, σχολιάζοντας με περίσσιο λαϊκισμό το ποιοι Ελληνες πήγαν ή δεν θα πάνε φέτος διακοπές.
Πρόκειται για μια τακτική που στοχεύει απευθείας στο συναίσθημα των πολιτών, παραβλέποντας εσκεμμένα τις δικές του τεράστιες ευθύνες και τις πολιτικές επιλογές που σφράγισαν ανεξίτηλα τη δική του διακυβέρνηση. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση προκάλεσε την άμεση και εντονότατη αντίδραση πολλών πολιτικών παρατηρητών, οι οποίοι δεν δίστασαν να μιλήσουν ανοιχτά για τον «σκαφάτο» ηγέτη που κουνάει με θράσος το δάχτυλο στην ελληνική κοινωνία.
Οι διακοπές μετά το Μάτι
Οι μνήμες ξύπνησαν αυτόματα, φέρνοντας ξανά στο φως τα αδιάψευστα φωτογραφικά ντοκουμέντα από τις πολυτελείς διακοπές του στη θαλαμηγό γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας. Το εξοργιστικό εκείνης της περιόδου δεν ήταν απλώς η άνεση και η χλιδή που απολάμβανε ο τότε πρωθυπουργός, αλλά το γεγονός ότι εκείνες οι διακοπές πραγματοποιήθηκαν μόλις λίγες ημέρες μετά τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία εκτός πολέμου στη νεότερη Ελλάδα, την πολύνεκρη και φρικτή πυρκαγιά στο Μάτι.
Η εικόνα του πολιτικού που ημέρες μετά την απόλυτη καταστροφή και το βαρύ πένθος χαλάρωνε ανέμελος στο σκάφος έρχεται σήμερα σε πλήρη και κραυγαλέα αντίθεση με το όψιμο και υποκριτικό ενδιαφέρον του για τις θερινές άδειες και την οικονομική στενότητα των Ελλήνων πολιτών.
Η υπόθεση των συντάξεων χηρείας
Την ίδια στιγμή, η προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να εμφανιστεί ως προστάτης των ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων σκοντάφτει πάνω σε μια άλλη πικρή και αναμφισβήτητη πραγματικότητα, αυτή των συντάξεων χηρείας. Η οριστική κατάργηση των περικοπών στις συντάξεις χηρείας –ενός σκληρού μέτρου που κουβαλούσε φαρδιά πλατιά την υπογραφή του περιβόητου νόμου Κατρούγκαλου από την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– δεν συνιστά απλώς μια ψυχρή, γραφειοκρατική προσαρμογή αριθμών.
Επί της ουσίας, πρόκειται για μια βαθιά ανάσα δικαιοσύνης για δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια διπλά χτυπημένοι, αφού από τη μία είχαν την αβάσταχτη απώλεια του συντρόφου τους και από την άλλη την αβεβαιότητα και τις δραματικές απώλειες στο εισόδημά τους.
Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκείνη που θεσμοθέτησε αυτό το επαχθές και απάνθρωπο πλαίσιο, αφήνοντας πίσω της μια βαριά κληρονομιά σε χιλιάδες νοικοκυριά, τα οποία τώρα ο κ. Τσίπρας θυμάται να υπερασπιστεί κατόπιν εορτής. Η αποκατάσταση αυτών των αδικιών φέρνει στην επιφάνεια το μέγεθος των επιλογών του παρελθόντος που ταλαιπώρησαν την ελληνική κοινωνία.
Η εσωτερική σύγκρουση στον ΣΥΡΙΖΑ
Ομως, οι αναταράξεις και το άγριο «πολιτικό ξύλο» για τον πρώην πρωθυπουργό δεν προέρχονται μόνο από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Η τακτική της πολιτικής «βεντέτας» εναντίον του συνεχίζεται με αμείωτη ένταση από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Η σημερινή τρόικα της Κουμουνδούρου φαίνεται πως έχει επιλέξει μια ξεκάθαρη τακτική απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα μέχρι τις κάλπες, επιτιθέμενη σε κάθε ευκαιρία στο νέο του εγχείρημα, την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Οι ισορροπίες στο εσωτερικό του χώρου είναι πλέον εξαιρετικά εύθραυστες και οι αλληλοκατηγορίες αποτελούν καθημερινό φαινόμενο.
Τελευταία απόδειξη αυτής της ανοιχτής σύγκρουσης αποτελούν η δήλωση και η δημόσια παρέμβαση του γραμματέα της ΚΕ του κόμματος, Νίκου Παππά, ο οποίος ζήτησε από τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ να πάρει επίσημη θέση για τις διαρροές που θέλουν τη Νέα Δημοκρατία να μην υπερψηφίζει την Ελενα Ακρίτα για τη θέση της αντιπροέδρου της Βουλής.
Η τοποθέτηση αυτή της κ. Ακρίτα προέκυψε μετά την ανεξαρτητοποίηση της Ολγας Γεροβασίλη που κατείχε μέχρι πρότινος το αξίωμα. Η εσωτερική αυτή περιχαράκωση και οι συνεχείς αιχμές αναδεικνύουν το βαθύ και ανεπανόρθωτο ρήγμα στον χώρο της Αριστεράς, όπου οι πρώην σύντροφοι διασταυρώνουν καθημερινά τα ξίφη τους χωρίς κανέναν απολύτως φραγμό, επιβεβαιώνοντας την πλήρη αποσύνθεση των μεταξύ τους σχέσεων.
Το πολιτικό χρέος απέναντι στην αλήθεια
Η συνολική πορεία του Αλέξη Τσίπρα, από τις πολυτελείς διακοπές στη θαλαμηγό μετά την τραγωδία στο Μάτι, μέχρι τους νόμους που πετσόκοψαν τις συντάξεις και τα σημερινά λαϊκίστικα βιντεάκια, για πολλούς παρατηρητές συνθέτει την εικόνα ενός πολιτικού που δυσκολεύεται να αντιληφθεί τα όρια της αυτοκριτικής.
Η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις του παραμένει χαοτική, ενώ οι προσπάθειες τεχνητής αναθέρμανσης του ηγετικού του προφίλ προσκρούουν τόσο στη ζωντανή μνήμη των πολιτών όσο και στον διαρκή πόλεμο φθοράς που δέχεται από το ίδιο του το παρελθόν.
Σε ένα πολιτικό σκηνικό που αλλάζει ραγδαία, οι πολίτες ζητούν ειλικρίνεια, σοβαρότητα και πραγματικές λύσεις, αφήνοντας οριστικά πίσω τις παλιές συνταγές του εντυπωσιασμού και της ανεύθυνης συνθηματολογίας.
Αυτό το μεγάλο πολιτικό χρέος απέναντι στην αλήθεια είναι που καθορίζει τελικά την αντικειμενική κρίση του ελληνικού λαού, ο οποίος δεν ξεχνά ούτε τα πεπραγμένα ούτε τα πρόσωπα που σφράγισαν την πρόσφατη ιστορία.
