Σύμφωνα με το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης, η Ελλάδα έχει καταστραφεί και οι πολίτες αυτής της χώρας ζουν στα όρια της ανέχειας, αν όχι της πλήρους φτώχειας.
Αυτό είναι το κεντρικό νόημα της κριτικής που ασκείται κατά της κυβέρνησης και της πολιτικής στην οικονομία και όχι μόνο. Είναι γνωστά, άλλωστε, τα περί «αριθμών που ευημερούν, ανθρώπων κ.λπ.», που ναι μεν έχουν βάση, αλλά όχι σε κάθε συνθήκη αφενός, αφετέρου πρέπει να σκεφτούν όλοι πως μπορεί να γίνεται το αντίθετο, δηλαδή να ευημερούν οι άνθρωποι χωρίς να ευημερούν οι αριθμοί.
Η εικόνα των αγορών
Ας επανέλθουμε στην έννοια της καταστροφολογίας. Μείναμε στο ότι η χώρα μας έχει καταστραφεί. Μόνο που δεν το βλέπουν αυτό οι αγορές, δεν το έχουν καταλάβει όπως τα κόμματα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Δείτε, για παράδειγμα, τους δύο διεθνείς οίκους αξιολόγησης, τη Scope και τη Moody’s, που ήρθαν την Παρασκευή και αναβάθμισαν την ελληνική οικονομία. Λογικά δεν άκουσαν αυτά που λέει η αντιπολίτευση και δεν έμαθαν πως έχουμε χρεοκοπήσει και ως χώρα και ως κάτοικοι.
Εκτός να κάποιος πιστεύει πως οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης έρχονται εν μέσω διεθνών αναταράξεων και αναβαθμίζουν μια χώρα δίνοντας δηλαδή το ανάλογο σήμα προς τους επενδυτές για τη σταθερότητα και την αξιοπιστία της οικονομίας.
Οι υποσχέσεις της αντιπολίτευσης
Αυτούς τους επενδυτές που τα κόμματα της αντιπολίτευσης δηλώνουν ότι θα… φέρουν όταν γίνουν κυβέρνηση για να αναπτυχθεί η χώρα και να φύγουν από τη φτώχεια οι πολίτες. Κάπως παράλογο ακούγεται, σίγουρα αντιφατικό αυτό ως θέση, όμως μέχρι στιγμής αυτό ζούμε. Μια κριτική, έναν καταγγελτικό λόγο, κάτι υποσχέσεις για διαφορετικό… μείγμα και μερικά δισεκατομμύρια που θα διατεθούν στους πολίτες με κάποιο τρόπο που ακόμη δεν γνωρίζει κανείς.
Έχουμε ξαναπεί πως πράγματι τα περί «τι μας ενδιαφέρουν αυτά» ή «πώς γεμίζει η δικιά μας τσέπη» υφίστανται ως λογική σε ένα τμήμα του πληθυσμού. Και όσο και αν εξηγείται ότι αυτή ακριβώς η διαδικασία ανάταξης μιας οικονομίας δημιουργεί τις συνθήκες για επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας, καλύτερα αμειβόμενες θέσεις, αυξήσεις μισθών και αλλαγή βιοτικού επιπέδου, είναι πιο εύκολο να ακούν κάποιοι ένα «δώσ’ τα όλα» και ένα «πάρε, κόσμε».
Η αντίφαση του «δώσ’ τα όλα»
Όμως και σε αυτή την περίπτωση –δηλαδή του «δώσ’ τα όλα» και «πάρε κόσμε»– πρέπει κάποιος να σκεφτεί ότι αυτοί που υπόσχονται αναιρούν τον εαυτό τους και την καταστροφολογία που καλλιεργούν στην πολιτική σκηνή στο πλαίσιο της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Να δουν πώς γίνεται να μοιράζονται δισεκατομμύρια αφού η χώρα έχει καταστραφεί. Την τελευταία φορά που ακούστηκαν ανάλογες υποσχέσεις, όλοι γνωρίζουν τι ακολούθησε.
Ίσως πρέπει να μάθουν και οι νεότεροι πριν λάβουν αποφάσεις και ας δουν τι γίνεται σήμερα. Ας σκεφτούμε μόνο ποια θα ήταν η κατάσταση αν δεν υπήρχαν αυτές οι διεθνείς κρίσεις.
Ποια είναι η αξία των μόνιμων μέτρων που λαμβάνονται και φυσικά των μειώσεων στη φορολογία.
Η σημασία των αναβαθμίσεων
Και εδώ είναι και το σημαντικό στοιχείο των αναβαθμίσεων με τις οποίες έκλεισε η προηγούμενη εβδομάδα. Ότι ήρθαν σε μια περίοδο που στην κυριολεξία επικρατεί… χάος μέσα στο οποίο προκύπτει ότι τα ελληνικά ομόλογα αποτελούν παράδειγμα ανθεκτικότητας, ανάπτυξης, μεταρρυθμίσεων και ταχείας μείωσης του δημόσιου χρέους, όπως είπε και ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαιρετίζοντας την εξέλιξη αυτή.
Να σημειώσουμε και το άλλο. Ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει την πολιτική, αλλά η προσπάθεια είναι συλλογική με πρωταγωνιστές τους πολίτες...
* Tο άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
