Οι επάλληλοι (φαύλοι) κύκλοι των άκρων πασχίζουν να εφεύρουν ένα κίνημα «νεο-Αγανακτισμένων» με γαλλικό άρωμα, το οποίο όμως προσκρούει στην πραγματικότητα: η Ελλάδα του 2026 δεν έχει καμία σχέση με την Ελλάδα του 2011.
Οι εγχώριοι θιασώτες του χάους α λα γαλλικά φαίνεται να θέλουν να αντιγράψουν το παρελθόν, αγνοώντας τις ριζικές διαφορές των οικονομικών συνθηκών.
Το 2011 η χώρα βρισκόταν στο χείλος της χρεοκοπίας, με μνημόνια, δραματικές περικοπές μισθών και συντάξεων, καλπάζουσα ανεργία και μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση. Ηταν μια δομική κρίση επιβίωσης. Σήμερα, η οικονομία καταγράφει σταθερή ανάπτυξη, η ανεργία βρίσκεται σε μονοψήφια ποσοστά και η χώρα έχει ανακτήσει την επενδυτική της βαθμίδα.
Το σημερινό πρόβλημα είναι η ακρίβεια και ο πληθωρισμός – μια διεθνής, εισαγόμενη πίεση στο οικογενειακό εισόδημα, η οποία όμως δεν αντιμετωπίζεται με την καταστροφή της εγχώριας παραγωγής και των θεσμών.
Η προσπάθεια των άκρων να εξισώσουν την πληθωριστική πίεση με τη χρεοκοπία του 2011 αποτελεί καθαρή δημαγωγία. Η ελληνική κοινωνία, έχοντας πληρώσει ακριβά το τίμημα των τότε ψευδαισθήσεων, αναγνωρίζει τη διαφορά.
Η απάντηση στην ακρίβεια δεν είναι το πλιάτσικο, αλλά η θεσμική θωράκιση της αγοράς και η στοχευμένη στήριξη, όχι η επιστροφή στις πλατείες του ταξικού μίσους, της βίας και του οικονομικού αναλφαβητισμού.
