Η Πλεύση Ελευθερίας ξαναχτυπά με υπερβολές και δραματοποίηση, μετατρέποντας μια διπλωματική συνάντηση σε προσωπικό σόου για εντυπώσεις.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατάφερε για ακόμη μία φορά να αποδείξει ότι η υπερδραματική υπερβολή είναι η ειδικότητά της. Σχολιάζοντας τη συνάντηση Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν περιορίστηκε σε πολιτική κριτική· μετέτρεψε μια διπλωματική συνάντηση σε προσωπικό μονόλογο πανικού, όπου όλα είναι «ντροπή», «αγανάκτηση» και «θράσος», εκτός φυσικά από την ίδια. Οι μπίζνες, η διπλωματία, το μεταναστευτικό και η Παλαιστίνη γίνονται απλώς αφορμή για ένα σόου θεατρικής δραματοποίησης.
Κάθε δήλωσή της μοιάζει να ξεπηδά από σενάριο υπερβολικού πολιτικού θρίλερ: η ίδια αυτοανακηρύσσεται η μοναδική φωνή ηθικής αγνότητας, ενώ μετατρέπει κάθε λεπτομέρεια της συνάντησης σε προσωπική επίθεση πανικού και δραματοποίησης. Η Πλεύση Ελευθερίας δεν σχολιάζει τη διπλωματία· την κάνει σκηνικό για θεατρικό μονόλογο υπερβολής, όπου ο πρωταγωνιστής είναι η ίδια και όχι τα πραγματικά γεγονότα.
Η προσωπική υπερδραματοποίηση
Η υπερβολή της Κωνσταντοπούλου αποκαλύπτει όμως και την ουσία: αντί για πολιτική, έχουμε θεατρικό πανηγύρι, με φλυαρίες και δραματικές κορόνες, που θυμίζουν περισσότερο σκηνή από σόου παρά ρεαλιστική ανάλυση. Οποιαδήποτε ουσία ή κριτική στα θέματα Μητσοτάκη – Ερντογάν χάνεται πίσω από την προσωπική υπερδραματοποίηση.
Τελικά, η Πλεύση Ελευθερίας και η Κωνσταντοπούλου δείχνουν ότι το αγαπημένο τους είδος είναι το σόου και η υπερβολή. Η διπλωματία και η πραγματικότητα γίνονται απλώς αφορμή για προσωπική σκηνική παρουσίαση, αποκαλύπτοντας ότι η ίδια και το κόμμα της έχουν μεγαλύτερη σχέση με το θέατρο παρά με την πολιτική ουσία.
