Το ΚΚΕ επιμένει στην ίδια παλιά ρητορική, παριστάνοντας τον δήθεν υπερασπιστή του λαού, ενώ στην πραγματικότητα λειτουργεί ως ιδεολογικός σύμμαχος της ρωσικής προπαγάνδας. Κάθε ομιλία του μετατρέπεται σε ένα σκηνικό υπεράσπισης των επιλογών του Κρεμλίνου, παρουσιάζοντας τις στρατιωτικές και οικονομικές επεμβάσεις της Ρωσίας σαν «δικαιολογημένες» και τις γεωπολιτικές της φιλοδοξίες σαν μέσο προστασίας των λαών.
Αντί να καταδικάζει την επιθετικότητα του Πούτιν, το ΚΚΕ επιλέγει να τοποθετείται σαν «σταθεροποιητικός παράγοντας», μετατρέποντας το κόμμα σε ένα πολιτικό φίλτρο που ξεπλένει τη ρωσική στρατηγική. Οι κόκκινες σημαίες γίνονται κάλυμμα για ένα αφήγημα που κρύβει τις πραγματικές απώλειες και καταστροφές, ενώ η Ελλάδα και οι πολίτες αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο από μια ξένη δύναμη που δεν ενδιαφέρεται για την ειρήνη ή την ευημερία τους.
Το παράδοξο είναι ότι το ΚΚΕ καταγγέλλει την ΕΕ και τις ΗΠΑ, ενώ αγνοεί επιδεικτικά τη ρωσική επιθετικότητα και τις επιπτώσεις της. Η ιδεολογική προσκόλληση του κόμματος σε παρωχημένα αφηγήματα επιτρέπει να παρουσιάζεται η Ρωσία ως «δικαιολογημένη», υποβαθμίζοντας την ανάγκη εθνικής κυριαρχίας, ασφάλειας και ενεργειακής σταθερότητας για τον ελληνικό λαό.
Και ενώ η χώρα αντιμετωπίζει πραγματικές κρίσεις, το ΚΚΕ επιμένει να προωθεί ξένο αφήγημα, αφήνοντας τον λαό να πληρώνει το τίμημα της ιδεοληψίας του. Κάθε του κίνηση αποκαλύπτει ότι η δήθεν «αντισυστημική» του στάση μετατρέπεται σε κάλυμμα για την προώθηση των συμφερόντων του Κρεμλίνου, ενώ το κόμμα αυτοπαρουσιάζεται ως ηθικός φάρος της κοινωνικής δικαιοσύνης.
