Στο ΠΑΣΟΚ μιλούν για… διμέτωπο αγώνα, εν τούτοις υπάρχουν ερωτήματα ως προς την αντιμετώπιση του Αλέξη Τσίπρα.
Την Κυριακή που μας πέρασε το ΠΑΣΟΚ απέφυγε να εκδώσει έστω μια ανακοίνωση αναφορικά με την επέτειο του δημοψηφίσματος το 2015 και τα όσα προηγήθηκαν –και ακολούθησαν– αν και ήταν από τα κόμματα που επιχείρησαν να αποφευχθεί το «Όχι». Μάλιστα, παρότι αυτό επισημάνθηκε, δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση από τη Χαριλάου Τρικούπη.
Χθες, επανήλθε στο προσκήνιο το θέμα της αλλαγής του Ποινικού Κώδικα το 2019, όταν ο Αλέξης Τσίπρας ως πρωθυπουργός κράτησε μια εβδομάδα ανοιχτή τη Βουλή, παρά τη δέσμευση να προκηρύξει άμεσα εθνικές εκλογές μετά τον δεύτερο γύρο των τότε αυτοδιοικητικών, και πέρασε τις αλλαγές.
Κι όμως το ΠΑΣΟΚ επέλεξε και πάλι την αφωνία παρότι ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ που είχε μιλήσει για παραϋπουργεία Δικαιοσύνης και είχε αποκαλύψει περίεργες αλλαγές σε διατάξεις, βρέθηκε το 2023 να είναι υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ.
Θα μπορούσε να πει κανείς, με αφορμή τα όσα κατήγγειλε ο Άδωνις Γεωργιάδης, ότι το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί τη λογική «ο εχθρός του εχθρού μου, φίλος μου», όπου «εχθρός» για τη Χαριλάου Τρικούπη νοείται ο υπουργός Υγείας και όχι ο Τσίπρας και η ΕΛ.Α.Σ. αν και του έχει φάει τη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις.
Πάντως, αυτή η στάση και γενικότερα οι πιο χαμηλοί τόνοι που ακολουθούν εγείρουν ερωτήματα για τη στάση του ΠΑΣΟΚ και για το κατά πόσο τα περί συνεργασιών έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Άλλωστε αρκετά στελέχη εξακολουθούν να τραβούν το… αριστερό μανίκι του Νίκου Ανδρουλάκη όσο βλέπουν ότι το ενδεχόμενο να παγιωθεί η… κατάταξη στον πίνακα των δημοσκοπήσεων τείνει να γίνει μόνιμο.
Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ έχει πάρει απόφαση στο Συνέδριο για μη συνεργασία με τη ΝΔ, αλλά όχι για μη συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ ή –κυρίως– με την ΕΛ.Α.Σ του Αλέξη Τσίπρα.
Οπότε επανέρχονται και τα ερωτήματα για τα περί συνεργασιών μετά τις εκλογές και με ποιους μπορεί να γίνει αυτό. Κυρίως για να ξέρουν και οι πολίτες τι θα ψηφίσουν και τι θα πάρουν...
