Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, ο χρόνος είναι αμείλικτος. Και οι αριθμοί δεν αμφισβητούνται.
Ενώ, λοιπόν, στο ΠΑΣΟΚ όλοι γκρίνιαζαν με τη βελόνα που είχε κολλήσει, τώρα τη βλέπουν με αγωνία (σχεδόν υπαρξιακή) να πέφτει. Οι τελευταίες εμφανίσεις του Νίκου Ανδρουλάκη, σε περιοδείες και μέσα ενημέρωσης, επιβεβαιώνουν την αίσθηση ενός κόμματος που, ενώ κατέχει πλέον θεσμικά τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης (από σπόντα), δυσκολεύεται να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει την επόμενη κυβερνητική λύση.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να ξεφύγει από το καθοδικό σπιράλ στο οποίο κινείται ανεβάζοντας τους τόνους και τις υποσχέσεις. Όμως, βρίσκεται έτσι στο γήπεδο του Αλέξη Τσίπρα, σε ένα παιχνίδι που ο πρώην πρωθυπουργός γνωρίζει καλύτερα. Με αποτέλεσμα το πάλαι ποτέ κραταιό κόμμα να είναι πλέον αντιμέτωπο με την προοπτική της πολιτικής εξαέρωσης. Οι δημοσκοπήσεις συνεχίζουν να καθηλώνουν το Κίνημα σε χαμηλές πτήσεις, μακριά από τα κυβερνητικά ποσοστά του παρελθόντος, καθώς το ΠΑΣΟΚ δεν έχασε μόνο τη δεύτερη θέση από την ΕΛΑΣ, αλλά δίνει μάχη να κρατηθεί στην τρίτη!
Οφείλουμε, βέβαια, να αναγνωρίσουμε στον Νίκο Ανδρουλάκη ότι είναι και άτυχος. Βγάζει φωτογραφία με τον Γιάννη Σγουρό, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του, και μέσα σε λίγες ημέρες ο πρώην περιφερειάρχης τσακώνεται και απειλεί δημοσιογράφο και μετά μιλά για συνεργασία με τη ΝΔ! Με αυτά και με αυτά, η εσωστρέφεια σιγοκαίει. Αλλά η ουσία είναι πως οι παραφωνίες αναδεικνύουν το βαθύτερο υπαρξιακό πρόβλημα του χώρου: την έλλειψη μιας ξεκάθαρης, αυτόνομης και πειστικής ταυτότητας που να εμπνέει τους ψηφοφόρους.
Όταν ο Νίκος Ανδρουλάκης έλεγε πως ο αγώνας «δεν είναι με ασανσέρ», αναγνώριζε έμμεσα τις δυσκολίες. Ωστόσο, η κοινωνία, πιεσμένη από την καθημερινότητα και τις απειλές της εποχής, δεν έχει τον χρόνο να περιμένει έναν πολιτικό μαραθώνιο χωρίς ορατό τερματισμό. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν καταφέρει να μετατρέψει τη φθορά επτά ετών της κυβέρνησης και τις ανεπάρκειες του εγχειρήματος Τσίπρα σε δική του δυναμική και να συσπειρώσει τον κόσμο του έστω, ο πράσινος ήλιος κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα νοσταλγικό σύμβολο του χθες. Η βελόνα πέφτει, ο χρόνος κυλά αντίστροφα και, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά, ο κίνδυνος να δύσει ο ήλιος του ΠΑΣΟΚ είναι πιο υπαρκτός από ποτέ.
Και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αφορά όλους τους ενδιαφερόμενους: τον Χάρη Δούκα (σ.σ.: αλήθεια, πού έχει χαθεί ο δήμαρχος Αθηναίων;), τον Παύλο Γερουλάνο, την Άννα Διαμαντοπούλου, τον Μανώλη Χριστοδουλάκη, τον Παύλο Χρηστίδη και τα άλλα παιδιά. Κάποτε το ΠΑΣΟΚ μετρούσε πρωθυπουργήσιμους, τώρα μετρά επίδοξους αρχηγούς ενός μικρού κόμματος. Σημεία των καιρών.
Το… ταξίδι συνεχίζεται!
Μπείτε, σας παρακαλούμε, στα σόσιαλ του Γιώργου Παπανδρέου και απολαύστε ελεύθερα. Ο πρώην πρωθυπουργός, με φόντο την πεδιάδα της Ήλιδας στην Αρχαία Ολυμπία και ένα ηλιοβασίλεμα για ερωτευμένους, ζητά εκεχειρία για τις… τεχνολογικές εξελίξεις. Όχι, δεν σας κάνουμε πλάκα. Κάτι σαν το «κάνε μια στάση, ταξιτζή»!
«Επιλέξαμε (σ.σ.: για το 28ο Συμπόσιο της Σύμης) την περιοχή της Ολυμπίας και της Ήλιδας, που αναδεικνύουν την ανάγκη μιας εκεχειρίας –θα μπορούσε να πει κανείς– όχι μόνο των πολέμων, αλλά και των πολύ μεγάλων εξελίξεων σε όλους τους τομείς: της τεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης, των γεωπολιτικών αλλαγών», δήλωσε και πρόσθεσε: «Μια στιγμή να κάτσουμε, με ηρεμία, να σκεφτούμε»!
Πρόκειται για μια κλασική στιγμή του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος συχνά επιλέγει μια πιο φιλοσοφική και ενίοτε ρομαντική προσέγγιση για τα παγκόσμια ζητήματα, συνδυάζοντάς τα με την ιστορία και τον συμβολισμό διαφόρων τοποθεσιών.
Η ιδέα, βέβαια, για μια «εκεχειρία» απέναντι στον καταιγιστικό ρυθμό της τεχνητής νοημοσύνης και των τεχνολογικών αλλαγών –ώστε η ανθρωπότητα να προλάβει να στοχαστεί και να βάλει κανόνες– δεν είναι αποκλειστικά δική του, καθώς πολλοί επιστήμονες και αναλυτές διεθνώς έχουν ζητήσει κατά καιρούς ένα «pause».
Χέρι χέρι
Πώς να αισθάνεται ο Αντώνης Σαμαράς που λέει ό,τι και ο ΣΥΡΙΖΑ; Και πώς να αισθάνεται ο Σωκράτης Φάμελλος που ακολουθεί τις πρωτοβουλίες του υπό ίδρυση δεξιού κόμματος; Είπαμε, έχουν πέσει οι διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος, αλλά μη γίνουν και όλα ίσωμα.
Οι πολιτικοί μας, ειδικά όσοι εμφανίζονται ως σωτήρες, θα πρέπει να κρατούν τη θέση τους και τα βασικά συμφραζόμενα του ονόματος, της πολιτικής τους τοποθέτησης και της ιστορίας τους. Αλλιώς, φαίνεται ότι δεν έχουν άλλο κίνητρο εκτός από το προσωπικό γινάτι, το οποίο συνήθως δεν είναι καλός σύμβουλος. Να τον ακούν τον «Κόκκινο Γάτο», είναι παλιός στη γειτονιά.
Τάδε έφη… Μπαλατσούκας
«Στα εγγόνια του Λαμπράκη, στα παιδιά του Τεμπονέρα και στα αδέρφια του Φύσσα θα στέκεστε με σεβασμό», είπε –σε τηλεοπτική του εμφάνιση στον ΑΝΤ1– ο Γιώργος Μπαλατσούκας της ΕΛΑΣ. Στην ανάρτησή του που ακολούθησε είχε και υστερόγραφο: «Μπορεί να με διέκοπταν διαρκώς, αλλά να ξέρουν καλά ότι αν κάτι δεν μπορούν να διακόψουν αυτό είναι η ορμή μας».
Αλήθεια, πόση προσπάθεια οικειοποίησης και πόση αλαζονεία μπορεί να χωρέσουν σε λίγες λέξεις; Μήπως θα έπρεπε να δοθούν οδηγίες από τους ιθύνοντες του Αλέξη προς τα νέα στελέχη να κατέβουν λιγάκι από το άλογο; Είναι νωρίς ακόμα.
Περίεργα πράγματα
Τελικά η Ζωή έκανε ανάρτηση στο Facebook για το φεστιβάλ της Πλεύσης Ελευθερίας στις 7 το απόγευμα της Δευτέρας. Δηλαδή, 24 ώρες μετά την εκδήλωση! Λίγο κείμενο και 80 φωτογραφίες, εκ των οποίων μάλιστα κανα-δυο διπλές.
Παράξενο δεν είναι για μια πολιτικό που «παίζει» τόσο πολύ με τα social media; Μάλλον δεν θα πρέπει να πήγε όπως το ήθελε. Και στο καπάκι, νωρίς νωρίς την Τρίτη, ανέβασε δήλωση από τη Λάρισα για την υπόθεση των Τεμπών. Business as usual.
