Μπορεί τις τελευταίες ημέρες τα φώτα της δημοσιότητας να πέφτουν πάνω στην έντονη αντιπαράθεση του Αδωνι Γεωργιάδη με τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ, όμως η πραγματική, υπόγεια μάχη χαρακωμάτων εξελίσσεται σε άλλο στρατόπεδο.
Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο, με τα πιο σκληρά πυρά να μην προέρχονται από τους παραδοσιακούς του αντιπάλους στα δεξιά, αλλά από την ίδια του την πλευρά του πολιτικού φάσματος.
Η στρατηγική «βυθίσατε τον Τσίπρα» δεν είναι μια τυχαία επιλογή, αλλά μια κίνηση πολιτικής επιβίωσης για τους υπόλοιπους παίκτες του χώρου (σ.σ.: ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας, Δημοκράτες, ΜέΡΑ25, Νέα Αριστερά κ.τ.λ.). Για τη Νέα Δημοκρατία, ο πρώην πρωθυπουργός δεν αποτελεί αυτή τη στιγμή άμεση ή ορατή απειλή.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στα θολά νερά της Κεντροαριστεράς, όπου η παρουσία του λειτουργεί ως ένα ιδιότυπο «χωροκατακτητικό είδος». Οπως ο λαγοκέφαλος στις ελληνικές θάλασσες εκτοπίζει την εγχώρια πανίδα και κυριαρχεί στο περιβάλλον του, έτσι και ο Τσίπρας, με το επικοινωνιακό χάρισμα που διαθέτει, θεωρείται μόνιμος κίνδυνος για τα υπόλοιπα «ψάρια» του προοδευτικού χώρου.
Οι λόγοι αυτής της εσωτερικής σύγκρουσης είναι βαθιά δομικοί. Μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και τις διαδοχικές διασπάσεις του κόμματος, δημιουργήθηκε ένα τεράστιο κενό εκπροσώπησης στην ευρύτερη αντιπολίτευση. ΠΑΣΟΚ, Νέα Αριστερά, αλλά και οι διάφοροι εσωκομματικοί δελφίνοι, προσπαθούν να χτίσουν το δικό τους προφίλ και να κερδίσουν το απογοητευμένο ακροατήριο. Ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας με την πρωτοβουλία ίδρυσης της ΕΛΑΣ ρίχνει βαριά τη σκιά του πάνω από κάθε προσπάθεια ανάδειξης νέου ηγέτη.
Για τους πολιτικούς του γείτονες, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί ανασταλτικά. Αντί να επιτρέψει τη φυσική ανανέωση του χώρου, η προσπάθεια της δικής του δυναμικής επιστροφής, και μάλιστα σε ρόλο επικεφαλής και «εγγυητή» μιας μελλοντικής κεντροαριστερής συμπαράταξης, τους στερεί ζωτικό χώρο. Στο πλαίσιο αυτό, κάθε δική του κίνηση αναλύεται, αποδομείται και αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Φοβούνται ότι, αν του επιτραπεί να κυριαρχήσει ξανά στο αφήγημα, θα καταπιεί τις δικές τους αυτόνομες πορείες.
Ετσι, η τακτική των συντρόφων και πρώην συνοδοιπόρων του είναι επιθετική. Η κριτική που του ασκείται εστιάζει στα λάθη του παρελθόντος, στη διακυβέρνηση του 2015-2019 και στις ευθύνες του για τη σημερινή κατάσταση του προοδευτικού χώρου. Πρόκειται για μια συνειδητή προσπάθεια απομείωσης του πολιτικού του κεφαλαίου, ώστε να μην μπορεί να λειτουργήσει ως ο πόλος έλξης της επόμενης ημέρας.
Κάτι σαν… «λαγοκέφαλος»
Το μπιφ του Αδωνι μπορεί να προσφέρει άφθονο θέαμα και πηχυαίους τίτλους, όμως η πραγματική αναδιάταξη δυνάμεων κρίνεται στα ανοιχτά της Κεντροαριστεράς. Εκεί, η επιχείρηση «βυθίσατε τον Τσίπρα» βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, καθώς οι διεκδικητές του χώρου γνωρίζουν καλά πως, αν δεν περιορίσουν τον «λαγοκέφαλο», το δικό τους πολιτικό μέλλον θα παραμείνει αβέβαιο.
Νίκος Ανδρουλάκης, Στέφανος Κασσελάκης, Παύλος Πολάκης, Ζωή Κωνσταντοπούλου, Γιάνης Βαρουφάκης και Γαβριήλ Σακελλαρίδης ορθώνουν ένα κοινό, άτυπο τείχος απέναντι στην προοπτική επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα. Αν και προέρχονται από διαφορετικές αφετηρίες, στο συγκεκριμένο ζήτημα ταυτίζονται, καθώς κανείς τους δεν επιθυμεί να δει τον ζωτικό του πολιτικό χώρο να συρρικνώνεται.
Για την ώρα, οι διεκδικητές της Κεντροαριστεράς αρκούνται σε τροχιοδεικτικά πυρά που δείχνουν τις άγριες διαθέσεις τους, χωρίς όμως να έχουν φτάσει στο σημείο να τον… επικηρύξουν ανοιχτά. Ωστόσο, η εύθραυστη αυτή ισορροπία δεν θα κρατήσει για πολύ. Είναι μια συνθήκη που θα επιδεινωθεί με τον χρόνο και ειδικά μετά την προκήρυξη των εκλογών. Η συνέχεια στο πολιτικό σκηνικό και ειδικότερα στο αριστερό φάσμα του πολιτικού μας συστήματος αναμένεται να έχει τεράστιο ενδιαφέρον.
Επικοινωνιακά αυτογκόλ
Με τη φράση «αντιπολίτευση ό,τι να ’ναι» αποτυπώνεται πλήρως η σημερινή εικόνα των κομμάτων της μειοψηφίας και, δυστυχώς, του ΠΑΣΟΚ, που θα έπρεπε λογικά να είναι πιο προσεκτικό. Αντί, όμως, να κερδίζει πόντους, δείχνει μία έφεση στα επικοινωνιακά αυτογκόλ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η δήλωση του Κώστα Τσουκαλά, ο οποίος υποστήριξε ότι ο πρωθυπουργός όφειλε να θέσει το ζήτημα του casus belli πριν από τρία χρόνια.
Η πραγματικότητα, όμως, τον διαψεύδει, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης το έχει πράξει επανειλημμένα. Είναι απόλυτα λογικό η Χαριλάου Τρικούπη να αναζητά αντιπολιτευτικά πατήματα αμέσως μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, αλλά οι προφανείς ανακρίβειες στερούν αξιοπιστία και δεν προσφέρουν τίποτα στην ουσία της συζήτησης. Το να γίνει το ΠΑΣΟΚ… ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και καλό.
Δυστυχώς, δεν μαζεύεται
Το σκηνικό της σύγχυσης συμπληρώθηκε ιδανικά με τη δημόσια τοποθέτηση του Λευτέρη Καρχιμάκη. Το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, ισχυριζόμενο ότι ο βαρύς όρος «συμμορία» αποτελεί απλώς έναν... πολιτικό χαρακτηρισμό.
Στην προσπάθειά του αυτή, βέβαια, άθελά του θύμισε σε όλους ότι την επίμαχη λέξη δεν την πέταξε κάποιο τυχαίο στέλεχος σε ένα καφενείο, αλλά την εκστόμισε μέσα στη Βουλή ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης. Η συμβουλή του «Γάτου»: Οταν η κριτική στερείται τεκμηρίωσης και σοβαρότητας, η αντιπολίτευση μετατρέπεται σε ένα θολό αφήγημα χωρίς πυξίδα.
Ζωή όπως Βελόπουλος
Μετά τον Κυριάκο Βελόπουλο, και η Ζωή Κωνσταντοπούλου υποκύπτει στη γοητεία του ψηφιακού αυτοθαυμασμού. Αναφερόμενη στην εκδήλωση του κόμματός της στη Δραπετσώνα, έγραψε στα social media για ένα «Φεστιβάλ Ελευθερίας που άλλαξε τα δεδομένα στις κινηματικές δράσεις κι εκδηλώσεις κι έθεσε ψηλά τον πήχη στις πρωτοβουλίες πολιτισμού και δημοκρατίας!».
Ο «Κόκκινος Γάτος», ως παλιός στη γειτονιά, επισημαίνει προς όλες και όλους τους ενδιαφερόμενους πως όταν η πολιτική επικοινωνία βασίζεται σε τόσο βαρύγδουπες αυτοαποθεώσεις, το αποτέλεσμα αγγίζει τα όρια της γραφικότητας. Και η κλασική απορία: Σε ποιους νομίζουν ότι απευθύνονται; Αλήθεια πιστεύουν ότι κάποιος τους πιστεύει;
