Στην Αριστερά δείχνουν να μην έχουν καταλάβει ότι ο λαϊκισμός και τα ανέξοδα συνθήματα τους οδηγούν κατευθείαν στον εκλογικό γκρεμό.
Στην κορυφή του γκρεμού της Αριστεράς, η παρέα δεν λείπει, λείπει μόνο ο συντονισμός. Ο καθένας χορεύει τον δικό του χορό, με τον δικό του ρυθμό, σαν να μην έχει καταλάβει ότι δεν τους περιμένει η… κυβέρνηση των ηττημένων, αλλά η μοίρα εκείνων που απέτυχαν. Εκείνων που πορεύονται αδυνατώντας να δουν την αλήθεια κατάματα. Παρά τα μηνύματα που τους στέλνουν οι πολίτες ζητώντας σοβαρότητα και λύσεις, τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιμένουν στην ευκολία του λαϊκισμού και των ανέξοδων συνθημάτων. Μια επιλογή που δεν τους βγαίνει, αλλά κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται και να αναζητεί εναλλακτικές διαδρομές.
Τον κύκλο ανοίγει ο Αλέξης Τσίπρας, με βλέμμα στραμμένο στην κάμερα παρά στους συντρόφους δίπλα του, στους οποίους απευθύνεται με υπεροψία. Αλλους τους θέλει στον εξώστη και άλλους τους έχει στο περίμενε. Μιλάει με… ρεαλισμό και εμπειρία σε τηλεοπτικά στούντιο στα οποία κάποτε είχε επιβάλει εμπάργκο και αφήνει τη Βουλή, εκεί όπου κρίνεται η καθημερινότητα των πολιτών, στους συμβιβασμένους. Οι οποίοι για να μπουν στο κόμμα του θα πρέπει να παραιτηθούν από τη θέση τους. Ο χορός του είναι ένας μονόλογος με φόντο νέα πρόσωπα τα οποία είναι όλα αναλώσιμα, κάτι που έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης χορεύει δίπλα, αλλά με άλλη μουσική. Δεν θέλει να δώσει το χέρι στον πρώην πρωθυπουργό, θέλει να τον αντικαταστήσει σαν πρωταγωνιστή της παράστασης. Απέναντι στο «εμείς ή κανείς» του προέδρου της ΕΛΑΣ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απαντά «εγώ είμαι στη Βουλή και στην κοινωνία, αυτός είναι στην τηλεόραση». Για την ώρα, όμως, η προσπάθειά του δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα και για αυτό το κόμμα του θεωρείται ο αδύναμος κρίκος στην Κεντροαριστερά. Είναι η δική του αδυναμία που έδωσε την ευκαιρία στον Αλέξη Τσίπρα να εισβάλει ξανά στο προσκήνιο.
Και διηγώντας τα να κλαις
Λίγο πιο αριστερά στο πολιτικό φάσμα, η συλλογική ηγεσία των Δούρου-Παππά-Πολάκη χορεύει τον δικό της, πιο νοσταλγικό χορό, αυτόν της παλιάς φρουράς: θυμάται πώς ήταν να κρατάς την εξουσία, αλλά δεν έχει συμφιλιωθεί ακόμα με το ότι δεν την κρατά πια. Κάθε τους δήλωση είναι κι ένα βήμα προς τα πίσω, σαν τα τρία στελέχη να ελπίζουν ότι θα ξαναβρεθούν στο 2015. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου κινείται μόνη της όχι επειδή διαφωνεί με τη μουσική, αλλά επειδή έχει αποφασίσει εδώ και καιρό ότι ο μόνος σωστός χορός είναι αυτός που χορεύει η ίδια. Το βήμα της είναι σταθερό, η ένταση αμείωτη, το κοινό όμως ολοένα μικρότερο.
Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, που έμεινε στα χέρια του η Νέα Αριστερά, παρακολουθεί τους υπόλοιπους από το πλάι, σαν πρώην κορυφαίος χορευτής που ξέρει ότι το έργο πάει στραβά, αλλά δεν έχει πια τη δύναμη να το διορθώσει. Μιλά για συνεργασία, μήπως και μπορέσει να πιάσει και αυτός τα χέρια των υπολοίπων, παραγνωρίζοντας τον κίνδυνο από τον γκρεμό που βρίσκεται στο διάβα τους.
Κι ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος παραλίγο πριν από μερικά χρόνια να χορέψει στον δικό του ρυθμό ολόκληρη τη χώρα, συνεχίζει να σολάρει καθώς δεν πιστεύει ότι υπάρχει άλλος αντάξιός του για να σταθεί δίπλα του. Ο χορός του Ζαλόγγου, στην ιστορική εκδοχή του, ήταν πράξη συλλογικής αξιοπρέπειας απέναντι σε έναν εξωτερικό εχθρό. Η σημερινή εκδοχή είναι το ακριβώς αντίθετο: καθένας χορεύει μόνος, ο εχθρός είναι ο διπλανός, και ο γκρεμός δεν είναι η υποδούλωση, είναι απλώς η πολιτική ασημαντότητα. Κι εκεί, δυστυχώς, δεν χρειάζεται συντονισμό κανείς για να φτάσει πρώτος.
Ούτε… drone να ήταν
Ο Κασιδιάρης δεν χρειάζεται δικό του κόμμα, κάνουν άλλοι για αυτόν και χωρίς ο ίδιος να δεσμεύεται για τις προθέσεις του! Καταφέρνει έτσι να είναι παρών στη δημόσια συζήτηση, σαν σκιά που δεν φεύγει όσο κι αν αλλάζει το φως. Το… κόμμα του λειτουργεί σαν τηλεχειριζόμενο σκάφος: ο καπετάνιος λείπει από τη γέφυρα, αλλά το τιμόνι κρατιέται σταθερό από ανθρώπους που ως απλοί χειριστές περιμένουν εντολές για να τις εκτελέσουν. Θέλει προσοχή! Το φαινόμενο Κασιδιάρη δεν είναι φαινόμενο ενός ανθρώπου, είναι φαινόμενο απαξίωσης της πολιτικής, δυστυχώς και από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της.
Θριαμβολογεί απτόητος
Συνεχίζει να βλέπει… θριάμβους ο Κυριάκος Βελόπουλος. Θα μου πείτε ο άνθρωπος πίστευε ότι είχε επιστολές του Ιησού, στα… οράματα θα σταματούσε. Οι αναρτήσεις του ακολουθούν το γνωστό μοτίβο περί υποδοχής πρωθυπουργού. Μα καλά, με μονοψήφια ποσοστά πώς το βλέπει αυτό να έρχεται; Είναι σαν το ΠΑΣΟΚ που λέει ότι θα είναι πρώτο με μία ψήφο, ενώ είναι τρίτο με ποσοστά πέριξ του 10%. Είναι κακό πράγμα η άρνηση της πραγματικότητας, όπως και το να χτίζει κανείς παλάτια στην άμμο.
Επαγγελματική βοήθεια
Μετά τις εμφανίσεις που άφησαν ερωτηματικά, η ΕΛΑΣ του Αλέξη ψάχνει επαγγελματίες δημοσιογράφους να υποστηρίζουν τις απόψεις της. Οχι ως εκπρόσωποι επισήμως, αλλά ως «κλίμα» που λέγαμε παλιά. Για να μπορούν και να αντιπαρατεθούν αποτελεσματικά με στελέχη και σχολιαστές που η Αμαλίας θεωρεί ότι βρίσκονται πιο κοντά στην κυβέρνηση.
