Εδώ και χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης μάς ζαλίζουν το κεφάλι με την Ισπανία, την οποία παρουσιάζουν ως παράδεισο επί της γης.
Δεν το κάνουν τυχαία. Θέλουν να διαφημίσουν τόσο το γεγονός ότι πρωθυπουργός είναι ένας σοσιαλιστής -ως γνωστόν, ο Τσίπρας πατούσε πάντα με το ένα πόδι στην Αριστερά των Podemos και με το άλλο στη Σοσιαλιστική Διεθνή- όσο και να απενοχοποιήσουν τις αριστερόστροφες κυβερνήσεις συνεργασίας και μειοψηφίας.
Ορίστε, λένε, στην Ισπανία κυβερνά η Σοσιαλαριστερά, δεν έχει τη Δεδηλωμένη στη Βουλή, αλλά η χώρα ευημερεί. Αυτοί οι καλοί και φιλάνθρωποι αριστεροί μοιράζουν λεφτά, χτίζουν σπίτια, δίνουν τζάμπα ρεύμα, είναι άνθρωποι του λαού.
Τώρα που το απόστημα έσπασε -με αφορμή τη στεγαστική κρίση και με εργαλειοποίηση της ηλικιωμένης Μαρικάρμεν, η οποία έφυγε από τη ζωή, αντί να παραδεχθούν πως ο Σάντσεθ κυβερνά εκβιαζόμενος από τους συμμάχους του και πως δεν είναι ικανός ούτε προϋπολογισμό να περάσει, αποφάσισαν να αλλάξουν πορεία και να κατηγορήσουν για τα δεινά της χώρας την Κεντροδεξιά.
Η Κεντροδεξιά χρόνια τώρα κερδίζει τις εκλογές, αλλά επειδή δεν εξασφαλίζει την αυτοδυναμία -και επομένως τη Δεδηλωμένη- είτε τη ρίχνουν μέσα στη Βουλή είτε σχηματίζουν ευκαιριακές ανίερες συμμαχίες: πότε με τους Podemos, πότε με την ενωμένη Αριστερά (Sumar), πότε με ένα από τα βασκικά αυτονομιστικά κόμματα, πότε με κάποιο από τα καταλανικά αποσχιστικά κόμματα.
Ωστόσο, ο τελευταίος προϋπολογισμός που ψήφισε η Ισπανία ήταν το 2023. Εκτοτε η χώρα πάει στα κουτουρού, χωρίς προϋπολογισμό, διότι όλο αυτό το τσούρμο ουδέποτε συμφώνησε και ουδέποτε ψήφισε στη Βουλή.
Εκλογές για διατάγματα-παγίδες
Φυσικά, ο Σάντσεθ δεν προκήρυξε εκλογές επειδή απορρίφθηκαν τα διατάγματά του για την αντιμετώπιση -λέμε τώρα- του στεγαστικού. Εδώ δεν έκανε εκλογές παρά το γεγονός ότι κυβερνούσε μια χώρα χωρίς προϋπολογισμό -γεγονός που πλέον προκάλεσε τη δυσφορία των Βρυξελλών, θα έκανε για δύο αλλοπρόσαλλα και αντικρουόμενα διατάγματα;
Το στεγαστικό ήταν η κατασκευασμένη και υποκινούμενη αφορμή. Ηξερε ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορούσε να συνεχιστεί, μάλιστα ενώ τα σκάνδαλα στο στενό του περιβάλλον και στο κόμμα του βρίσκονται στη Δικαιοσύνη και οι αποκαλύψεις έχουν προκαλέσει σοκ σε όλη τη χώρα.
Πολύ περισσότερο που δεν έφτιαξε ένα διάταγμα, αλλά δύο, ώστε να ικανοποιούνται και οι δύο -τουλάχιστον- πλευρές της ασυντόνιστης κυβέρνησής του. Ηξερε επίσης ότι αυτά τα διατάγματα δεν ήταν δυνατόν να υπερψηφιστούν, διότι θα έφερναν το αντίθετο αποτέλεσμα. Ηταν τόσο επαχθή για τους ιδιοκτήτες -για παράδειγμα, αν διαφωνούσαν με τους ενοικιαστές τους και προχωρούσαν σε έξωση, θα έπρεπε να τους… αποζημιώσουν για 12 μήνες-, ήταν τόσο ασαφή όσον αφορά τον ορισμό της ευαλωτότητας και μετέφεραν τόσο πολύ τα βάρη στις περιφερειακές κυβερνήσεις, που είναι βέβαιο ότι οι ιδιοκτήτες θα απέσυραν τα ακίνητά τους από την αγορά. Ηταν, δηλαδή, γεμάτα παγίδες.
Αφού προκήρυξε εκλογές, μετά έφερε πάλι τα διατάγματα στο τελευταίο Υπουργικό Συμβούλιο, αυτά εγκρίθηκαν και επέλεξε μια λύση στα όρια της συνταγματικής νομιμότητας: να φέρει τα διατάγματα σε μια ειδική επιτροπή που αναλαμβάνει τα επείγοντα θέματα μέχρι την προκήρυξη των εκλογών.
Σ’ αυτήν την επιτροπή, ο ίδιος και οι πιο πιστοί από τους συμμάχους του έχουν την πλειοψηφία. Με λίγα λόγια, η έγκριση των διαταγμάτων ήταν, κατά τη γνώμη του, πιο σημαντική από την έγκριση του προϋπολογισμού.
Τους φταίει το… Λαϊκό Κόμμα!
Αλλά εδώ στην Ελλάδα συμβαίνουν ακόμη πιο περίεργα πράγματα: ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας κατηγορούν την ισπανική Κεντροδεξιά -το Λαϊκό Κόμμα, δηλαδή την αντιπολίτευση- επειδή η κυβέρνηση μειοψηφίας του Σάντσεθ δεν μπορεί να ψηφίσει τους δικούς της νόμους. Και κάπου εδώ τα κάνουν όλα σαλάτα.
Στις 7 Οκτωβρίου, συζητώντας με τον δημοσιογράφο Παύλο Τσίμα στο πλαίσιο του συνεδρίου «Διάλογοι για την Αθήνα: Από τον μύθο στη σύγχρονη πόλη», που διοργανώνει η εφημερίδα «Το Βήμα», ο Νίκος Ανδρουλάκης είπε:
«Θέλω να πω κάτι στο Μέγαρο Μαξίμου, που είναι ο βασικός πυρήνας fake news της χώρας. Οταν το ΠΑΣΟΚ ψήφισε τον νόμο προστασίας της πρώτης κατοικίας -και δεν τον ψήφισε τότε η Αριστερά, αν θυμάστε, για να τα θυμόμαστε όλα-, υπήρξε πρόταση από τους Σοσιαλιστές να γίνει κάτι αντίστοιχο και στην Ισπανία. Το αρνήθηκε η κυβέρνηση Ραχόι. Η κυβέρνηση η οποία δημιούργησε τις συνθήκες έξωσης εκατοντάδων χιλιάδων Ισπανών από τα σπίτια τους είναι η κυβέρνηση Ραχόι, που αρνήθηκε την προστασία της πρώτης κατοικίας. Η προστασία της πρώτης κατοικίας στην Ισπανία έγινε με κυβέρνηση Πέδρο Σάντσεθ».
Την ίδια μέρα, μιλώντας στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματός του, ο Ανδρουλάκης είπε, καλώντας παράλληλα τους βουλευτές του να μην αφήνουν τίποτε να πέφτει κάτω: «Δεν το δέχθηκε η κυβέρνηση Ραχόι και με νόμο Πέδρο Σάντσεθ πριν από τέσσερα χρόνια. Εμείς είμαστε το παράδειγμα και η Δεξιά είναι το αντιπαράδειγμα. Και εκεί και εδώ. Και το ότι προσπαθούν να παρουσιάσουν ότι η στεγαστική κρίση στην Ισπανία είναι τωρινό φαινόμενο είναι ουσιαστικά fake news…».
Σε πλήρη σύγχυση
Δεν ξέρω από ποιους Ισπανούς Σοσιαλιστές προτάθηκε να εφαρμοστεί ο νόμος Κατσέλη στην Ισπανία. Ο νόμος Κατσέλη ψηφίστηκε το 2010. Εκείνη την εποχή πρωθυπουργός στην Ισπανία ήταν ο σοσιαλιστής Θαπατέρο, ο οποίος τώρα έχει τραβήγματα με τη Δικαιοσύνη και, απ’ όσο θυμόμαστε, το μόνο στεγαστικό πρόβλημα που είχε λύσει ήταν το δικό του, αυξάνοντας θεαματικά την περιουσία του. Για την ακρίβεια, ο Θαπατέρο ήταν πρωθυπουργός από τον Απρίλιο του 2004 έως τον Δεκέμβριο του 2011. Και γραμματέας του κόμματος από το 2000 έως το 2012.
Ο Ραχόι ήταν πρωθυπουργός από το 2011 έως το 2018. Ο Σάντσεθ υπήρξε γραμματέας του κόμματος από το 2014 έως το 2016, ανετράπη από το ίδιο του το κόμμα και επανεξελέγη το 2017. Πρωθυπουργός έγινε την 1η Ιουνίου 2018, όταν ανέτρεψε τον Ραχόι. Κάπου δεν βγαίνουν οι χρονολογίες, οι πρωθυπουργοί και οι γραμματείς.
Επιπλέον, φαντάζομαι ότι όταν ο κ. Ανδρουλάκης λέει πως «η προστασία της πρώτης κατοικίας έγινε με νόμο Πέδρο Σάντσεθ πριν από τέσσερα χρόνια», αναφέρεται σε έναν άλλο νόμο, που πομπωδώς έλαβε την ονομασία «Νόμος για το Δικαίωμα στη Στέγαση», ο οποίος ψηφίστηκε πριν από τρία χρόνια. Και δεν ήταν νόμος για την προστασία της πρώτης κατοικίας, αλλά νόμος περί ενοικίων. Ψηφίστηκε πριν από τρία -και όχι τέσσερα- χρόνια και όχι μόνο δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, αλλά αποδείχθηκε καταστροφικός.
Με αποτέλεσμα να πληρώνουν ακριβότερα ενοίκια αυτοί που έχουν τις μικρότερες οικονομικές δυνατότητες. Με λίγα λόγια, απλώς «πούλησε» σοσιαλιστικότατα έναν νόμο στους ενοικιαστές εναντίον των «άπληστων ιδιοκτητών». Τον περασμένο Ιούνιο, η Fedea, το ισπανικό Ιδρυμα Μελετών Εφαρμοσμένης Οικονομίας, δημοσίευσε έκθεση που συνέταξε ο Φερνάντο Πίντο από το Πανεπιστήμιο «Βασιλιάς Χουάν Κάρλος» και απέδειξε με στοιχεία και αριθμούς ότι ο νόμος, όπου εφαρμόστηκε -ουσιαστικά μόνο στην Καταλονία-, έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.
Αλλωστε, αν εκείνος ο νόμος είχε λειτουργήσει, δεν θα ξεσπούσε η παρούσα κρίση ούτε ο Ισπανός πρωθυπουργός θα έφερνε τα δύο διατάγματα-παγίδες, που απορρίφθηκαν από τους Καταλανούς.
Ας αλλάξουν πλευρό!
Στο μεταξύ, στο ίδιο συνέδριο έλαβε μέρος και ο έτερος Καππαδόκης, ο Αλέξης Τσίπρας, συνομιλώντας με τη Νίκη Λυμπεράκη. Αυτός πάλι επιτέθηκε στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, επειδή, λέει, δεν αξιοποίησε το «τεράστιο δώρο, το τεράστιο εργαλείο» του Ταμείου Ανάκαμψης για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης.
Κι αν ο Ανδρουλάκης τα έβαλε με τον Ραχόι, ο Τσίπρας καταφέρθηκε εναντίον του σημερινού ηγέτη του ισπανικού Λαϊκού Κόμματος, «ομοϊδεάτη του κυρίου Μητσοτάκη», όπως υπογράμμισε, Αλμπέρτο Νούνιεθ Φεϊχό, επειδή δεν ψήφισε τη δέσμη μέτρων της κυβέρνησης Σάντσεθ. Αναφέρθηκε επιπλέον και στην Πορτογαλία, η οποία έδωσε το 14% του Ταμείου Ανάκαμψης για τη στέγη και έφτιαξε 26.000 νέες κατοικίες.
Δεν γνωρίζω αν ο Τσίπρας έκανε αυτοψία για να δει πόσες κατοικίες παραδόθηκαν τελικά ή περιορίστηκε στο δελτίο Τύπου της πορτογαλικής κεντροδεξιάς κυβέρνησης μειοψηφίας. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι πως και πάλι δεν λύθηκε το πρόβλημα και τώρα η πορτογαλική κυβέρνηση φέρνει νόμο για την επίσπευση των εξώσεων.
Αλλωστε, από την Ισπανία και την Πορτογαλία λείπουν περίπου 1 εκατ. κατοικίες και οι νόμοι τους αποδεικνύονται… τσιρότα, όπως γράφουν εκεί οι εφημερίδες.
Πάντως, ωραίοι είναι αυτοί οι δύο! Θέλουν να βρίσκονται στην κυβέρνηση και να ψηφίζει κάθε προπαγανδιστική νομοθετική πρωτοβουλία τους η… αντιπολίτευση!
Μια τέτοια κυβέρνηση ονειρεύονται μετά τις εκλογές του 2027: μια ετερόκλητη κυβέρνηση συνεργασίας ή μειοψηφίας που θα κάνει ό,τι της κατέβει στο κεφάλι και θα έρχεται να ψηφίζει το κόμμα που θα έχει έλθει μακράν πρώτο στις εκλογές, αλλά θα βρίσκεται εκτός κυβέρνησης.
Προς το παρόν, το μόνο που κάνουν είναι διασπορά ψευδών ειδήσεων τόσο για την Ισπανία όσο και για την Πορτογαλία, κάνοντας όνειρα για το μέλλον.
Ας αλλάξουν καλύτερα πλευρό!
* Βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ, δημοσιογράφος
