Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση ή αλλιώς η κανονικότητα δεν ήταν ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά.
Το πρώτο αποδίδεται στον Μάο Τσετούνγκ, το δεύτερο… αλλού και ειπώθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας και τις… ρωγμές που έβλεπαν να δημιουργούνται οι εδώ εκπρόσωποι της πρώτης φοράς Αριστερά.
Το ζήσαμε το 2008 όταν καιγόταν η Αθήνα και –όπως σήμερα στη Γαλλία– το πλιάτσικο να κυριαρχεί στο πλαίσιο της… επανάστασης, ενώ κάποιοι καταδίκαζαν τα επεισόδια μεν, αλλά δικαιολογούσαν την… εξέγερση επικαλούμενοι όσα και σήμερα επικαλούνται.
Το ζήσαμε και το 2011 με τις «πάνω» και τις «κάτω» πλατείες, με τις κρεμάλες στο Σύνταγμα και με τα λαϊκά δικαστήρια, πέραν των πολιτικών που προπηλακίζονταν με μεγάλη ευκολία. Τα άκρα συναντήθηκαν και τότε στοχεύοντας τη σταθερότητα. Μια σταθερότητα που ήρθε αργότερα, με την Ελλάδα να βρίσκεται σήμερα σε μια τελείως διαφορετική κατάσταση, που δεν αποτελεί «ευκαιρία για την Αριστερά».
Δείτε, για παράδειγμα, τις εκλογές του 2023 όπου η πρώτη φορά Αριστερά, χωρίς αφήγημα πλέον, έφτασε από το 36% του 2015 και το 31% και κάτι του 2019 στο 17,8%, για να διαλυθεί στην πορεία και να επιχειρεί να επανέλθει υπό νέο μανδύα αλλά με τους ίδιους, επί της ουσίας, εκπροσώπους.
Τώρα, πάλι, τα κόμματα της Αριστεράς εμφανίζονται να επενδύουν στις κινητοποιήσεις με το βλέμμα στη Γαλλία και στην Ιταλία. Η έμφαση που δίνεται στις σημερινές κινητοποιήσεις είναι χαρακτηριστική. Μπορεί να δηλώνουν πως στηρίζουν τις κινητοποιήσεις και τις διεκδικήσεις των πολιτών και όχι τη βία, την ίδια ώρα όμως κλείνουν το μάτι σε… δυναμικές αντιδράσεις.
Στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν αφίσες, στα σόσιαλ μίντια υπάρχουν καλέσματα από ομάδες που συνήθως στοχεύουν στο μπάχαλο και στο χάος. Ξαφνικά ένα πανεκπαιδευτικό –όπως ξεκίνησε– συλλαλητήριο έχει βρεθεί στο επίκεντρο με κάποιους να επιχειρούν να το μετατρέψουν σε κίνημα κατά της κυβέρνησης.
Και εδώ είναι το θέμα. Ουδείς αντιλέγει στο δικαίωμα των πολιτών να διαμαρτύρονται και να αντιδρούν. Αλλωστε, η κρίση έχει προκαλέσει προβλήματα που ουδείς επίσης αρνείται. Εκπρόσωποι της κυβέρνησης και ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχουν τονίσει ότι δεν προκύπτει ζήτημα από τις κινητοποιήσεις και τα συλλαλητήρια αλλά από την προσπάθεια ορισμένων να εργαλειοποιήσουν αυτές τις αντιδράσεις. Να καπελώσουν τις συγκεντρώσεις. Οπως το έκαναν με τα συλλαλητήρια για τα Τέμπη και τα… ξυλόλια.
Οταν κάποια κόμματα θεωρούν πως μέσα απ’ αυτές τις διαδικασίες θα ρίξουν μια κυβέρνηση, το μόνο που επιβεβαιώνουν είναι η αδυναμία τους να απευθυνθούν στους πολίτες με θετικό λόγο, η απουσία σχεδίου και προγράμματος, η έλλειψη στόχου και οράματος. Αλλωστε, έχει αποδειχθεί πως όσες φορές η αγανάκτηση οδήγησε σε πολιτικές εξελίξεις, το αποτέλεσμα μάλλον δεν ήταν αυτό που επιδίωκαν όσοι χόρευαν στις πλατείες περιμένοντας να χορέψουν οι αγορές.
Η μεγάλη σιωπηλή πλειοψηφία δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί τα περί «θαυμάσιας κατάστασης» μέσα από μεγάλες αναταραχές. Ειδικά σε μια περίοδο που η Ελλάδα βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή στην οποία βρίσκονται –σε επίπεδο οικονομίας και όχι μόνο– χώρες όπως η Γαλλία.
ΥΓ.: Κάποια στιγμή να ξεκαθαρίσουμε, πάντως, και τι εννοούμε σε αυτή τη χώρα όταν μιλάμε για Αριστερά…
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
