Ερωτήματα προκαλούν τα καλέσματα με αφίσες μέσω Διαδικτύου αλλά και δημοσιεύματα που επιχειρούν να μετατρέψουν το συλλαλητήριο σε εφαλτήριο αναταραχών.
Οι δηλώσεις πρώην στελέχους της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ και νυν μέλους της ΕΛΑΣ αναφορικά με την κατάσταση που διαμορφώνεται σε χώρες της Ευρώπης αλλά και το χάος στη Γαλλία όπου τα συλλαλητήρια μετατράπηκαν σε πλιάτσικο, προκαλεί εντύπωση, την ώρα που έχει προαναγγελθεί συγκέντρωση και πανεκπαιδευτική απεργία αύριο, Τετάρτη.
«Αντε και στα δικά μας. Να πάρει σειρά η Ελλάδα. Είμαστε κοντά», ανέφερε σε συνέντευξη σε ραδιόφωνο του Βόλου εν αναμονή της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα, προκαλώντας ερωτήματα που φυσικά αφορούν το κόμμα στο οποίο έχει ενταχθεί και που εκπροσωπεί. Οπως ερωτήματα προκαλούν και τα καλέσματα με αφίσες μέσω Διαδικτύου αλλά και δημοσιεύματα που επιχειρούν να μετατρέψουν το συλλαλητήριο σε εφαλτήριο αναταραχών δείχνοντας ότι κάποιοι επιλέγουν να δώσουν βάρος σε μια διαδικασία ανάλογη με αυτές που έχει ζήσει στο παρελθόν η χώρα, με επιπτώσεις όμως στους ίδιους τους πολίτες.
Δικαίωμα στη διαμαρτυρία
Ουδείς αμφισβητεί το δικαίωμα των πολιτών να διαμαρτύρονται. Να αντιδρούν και να διεκδικούν μέσα από συγκεντρώσεις, συλλαλητήρια και πορείες. Αντιθέτως, πρόκειται για ένα δικαίωμα από τα βασικά στη Δημοκρατία. Αλλο αυτό όμως και άλλο να πιστεύουν κάποιοι ότι το 2026 μπορεί η χώρα να ξαναζήσει ένα 2011 με πλατείες και «Αγανακτισμένους» ή, ακόμη χειρότερα, ένα 2008, όταν η Αθήνα καιγόταν επί σειρά ημερών. Αφετέρου το 2026 δεν είναι 2011 και σίγουρα δεν είναι 2008, αφετέρου τα κίνητρα των εξεγέρσεων στο τέλος της ημέρας αποτελούν πάντα μια ευκαιρία μικροκομματικής εργαλειοποίησης.
Ουδείς επίσης αμφισβητεί ότι υπάρχουν προβλήματα. Οτι η καθημερινότητα δεν είναι εύκολη και η ακρίβεια χτυπά τους πολίτες. Οπως δεν αμφισβητεί ότι και η κρίση αυτή έρχεται απέξω, αφορά όλες τις χώρες και ειδικά αυτές της Ευρώπης που βιώνουν πραγματικά μία από τις δυσκολότερες περιόδους. Κραταιές οικονομίες κλυδωνίζονται και κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν προβλήματα.
Η διαφορά της Ελλάδας
Μόνο που σήμερα υπάρχει μια διαφορά. Η Ελλάδα δεν είναι ο παρίας της Ευρώπης. Αντιθέτως, είναι η χώρα που τη στιγμή κατά την οποία οι άλλοι παίρνουν μέτρα και αυξάνουν φόρους μειώνοντας δαπάνες, αυτή μειώνει τους φόρους, ενισχύει το εισόδημα των πολιτών και παράλληλα διατηρεί τη δυνατότητα να λαμβάνει μέτρα υπέρ των πολιτών παρακολουθώντας την πορεία της πολυδαίδαλης αυτής κρίσης.
Στη Γαλλία, για παράδειγμα, προωθείται ένας προϋπολογισμός με περικοπές και αυξήσεις φόρων που ξεπερνούν πλέον τα 50 δισ. ευρώ. Παράλληλα κατατίθενται μέτρα για αλλαγές και στις συντάξεις και στην περίθαλψη. Ισχύει κάτι τέτοιο σήμερα στην Ελλάδα; Μάλλον όχι. Το αντίθετο, θα μπορούσε να πει κανείς, αν επιχειρούσε να δει τα πράγματα όπως είναι και όχι στο πλαίσιο ενός κακώς εννοούμενου μικροκομματικού συμφέροντος.
Και λέμε κακώς εννοούμενου διότι όταν μιλάμε για περιπτώσεις κομμάτων εξουσίας, το δικό τους κομματικό δεν μπορεί παρά να συντάσσεται με το γενικό ως προς τη χώρα και τους πολίτες. Η εργαλειοποίηση κρίσεων, άλλωστε, ποτέ δεν απέφερε οφέλη. Ακόμη και στην περίπτωση του 2015, τα όσα ακολούθησαν την ακραία ρητορική και τις υποσχέσεις είναι γνωστά και τα έζησαν οι πολίτες στο σύνολό τους μέσα από την αφαίμαξη που επιχειρήθηκε, ειδικά στη μεσαία τάξη.
Το μάθημα της Γαλλίας
Οι πολίτες θα διαμαρτυρηθούν. Υπάρχουν προβλήματα και δικαιούνται να διεκδικήσουν λύσεις. Απλά, όταν η διεκδίκηση οδηγεί σε εργαλειοποίηση και όταν τα κόμματα επιχειρούν να την καπελώσουν για τη δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων, τότε χάνεται και η ουσία. Δείτε στη Γαλλία, για παράδειγμα, πώς η αρχικά ειρηνική κινητοποίηση μετατράπηκε σε μπάχαλο και σε ένα πλιάτσικο τρόμου.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
