Κάθε Σεπτέμβριο, η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται στο γνώριμο σκηνικό μιας επαναλαμβανόμενης πολιτικής παράστασης.
Η ΔΕΘ, αντί για πεδίο ανάδειξης στρατηγικού σχεδιασμού, μεταλλάσσεται σε ένα διαγωνιστικό φεστιβάλ παροχών. Σε αυτή την ετήσια γιορτή των εύκολων υποσχέσεων, κόμματα και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης συμπράττουν, καλλιεργώντας υπερβολικές προσδοκίες στην κοινωνία.
Τα ΜΜΕ, αναζητώντας εντυπωσιακούς τίτλους, φουσκώνουν καθημερινά τα σενάρια των επικείμενων οικονομικών ελαφρύνσεων. Από την άλλη, το πολιτικό σύστημα εγκλωβίζεται σε μια πλειοδοσία άκρατης παροχολογίας, προσπαθώντας να ικανοποιήσει ένα ακροατήριο εθισμένο στις εύκολες λύσεις.
Η κυβέρνηση ισορροπεί ανάμεσα στη δημοσιονομική πειθαρχία και τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, ενώ η αντιπολίτευση καταθέτει, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ανεφάρμοστα πακέτα μέτρων.
Το αποτέλεσμα αυτής της ιδιόρρυθμης σύμπραξης είναι ορατό: περιμένοντας τα μέτρα, χάθηκε το μέτρο. Η σοβαρή συζήτηση για δομικές μεταρρυθμίσεις, με βάση τις αντοχές της εθνικής οικονομίας, θυσιάζεται στον βωμό του εφήμερου εντυπωσιασμού.
Όταν τα φώτα της ΔΕΘ σβήνουν, οι πολίτες έρχονται αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα, συνειδητοποιώντας ότι οι μεγάλες προσδοκίες γεννούν εξίσου μεγάλες απογοητεύσεις.
Μνημείο αμετροέπειας και επιβεβαίωση της παθολογίας μιας πολιτικής βασισμένης στο ψεύδος είναι η συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον εαυτό του. Ίδιος και απαράλλακτος, συνεχίζει να επενδύει στην εξαπάτηση, αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες που υπέστη εξαιτίας του η χώρα.
