Ο Αλέξης θέλει να εμφανιστεί ως κάτι νέο και κεντροαριστερό, αλλά δυσκολεύεται να βγάλει τον Τσίπρα από μέσα του.
Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να επιχειρεί να δείξει ένα κεντροαριστερό προφίλ αφού εκτιμά ότι τράβηξε όσους αριστερούς ψηφοφόρους μπορούσε, όμως δυσκολεύεται πολύ να αφήσει τη λογική του εύκολου λαϊκίστικου λόγου με τις υποσχέσεις τις καταγγελίες αλλά και κάποιες άλλες αναφορές.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η θέση που εξέφρασε για τους εξοπλισμούς της χώρας και που έγινε αντικείμενο σχολιασμού από τουρκικά μέσα ενημέρωσης τα οποία έσπευσαν να τον επιβραβεύσουν. Τι είπε; Αναρωτήθηκε αν «ισχυρή Ελλάδα σημαίνει να επενδύουμε για εξοπλιστικά στα νησιά απέναντι από την Τουρκία, για φρεγάτες, για αεροσκάφη Rafale», προσθέτοντας: «Τι θα μας σώσει δηλαδή; Αν δεν μας σώσει να έχουμε ανθρώπους που να μπορούν να μείνουνε σε αυτά τα νησιά» αλλά και ότι «και αν εγκαταλειφθούν αυτά τα νησιά νομίζουμε ότι θα μπορούμε να τα σώσουμε μονάχα με τους ισχυρούς εξοπλισμούς;»
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή η λογική είναι ανάλογη με το ερώτημα που είχε θέσει στο παρελθόν και μάλιστα από τη θέση του πρωθυπουργού και είναι το εξής: «Έχει σύνορα η θάλασσα;» Ή θα μπορούσε να αναρωτηθεί τι ακριβώς θέλει να πει την ώρα που τα εξοπλιστικά προγράμματα έχουν μετατρέψει τη χώρα σε πυλώνα σταθερότητας σε μια περιοχή με γεωπολιτικές αναταράξεις.
Διότι στο ερώτημα για παράδειγμα για τις φρεγάτες θα μπορούσε κανείς να παραπέμψει τον Αλέξη Τσίπρα στην αποστολή της νέας φρεγάτας του στόλου μας στην Κύπρο για αμυντική υποστήριξη μετά την επίθεση που δέχθηκε από ιρανικά drones. Ή να εξηγήσει στον (νεο)πρόεδρο της ΕΛ.Α.Σ. ότι αυτή η λογική με τα εξοπλιστικά προγράμματα συμβαδίζει με λογικές της απέναντι πλευράς.
Το θέμα είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν μπορεί να αφήσει τον Αλέξη Τσίπρα, δεν μπορεί να ξεχάσει το «κανόνια ή βούτυρο». Πάντως αυτές οι τοποθετήσεις απέχουν από τον νέο πατριωτισμό. Εκτός αν εννοεί κάτι άλλο με αυτόν τον όρο...
