Η Γαλλία αποτελεί προειδοποίηση –όχι απαραίτητα προάγγελο γενικευμένου χάους– και για άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η έκταση των κινητοποιήσεων δείχνει ότι οι θεσμοί δεν μπορούν να θεωρούν δεδομένη την κοινωνική συναίνεση. Η βία, από την άλλη, υπενθυμίζει ότι η υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων προϋποθέτει την προστασία της δημόσιας τάξης.
Η κοινωνική αναταραχή δημιουργεί ευκαιρίες για πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να αποδυναμώσουν τους θεσμούς, να πολώσουν την κοινωνία και να εμφανιστούν ως εκφραστές της λαϊκής δυσαρέσκειας. Αυτό ισχύει τόσο για ακραίες δυνάμεις της Αριστεράς όσο και για την Ακροδεξιά, παρά τις διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και τους διαφορετικούς στόχους τους.
Η ριζοσπαστική Αριστερά επιχειρεί να μετατρέψει τις κινητοποιήσεις σε συνολική αμφισβήτηση του πολιτικού και οικονομικού συστήματος.
Η ριζοσπαστική Δεξιά αξιοποιεί τις εικόνες ανομίας για να ενισχύσει την απαίτηση για αυστηρότερη καταστολή, να καλλιεργήσει τον φόβο και να παρουσιάσει τη δημοκρατική διακυβέρνηση ως ανίκανη να προστατεύσει τους πολίτες.
Η απάντηση δεν είναι ούτε η άκριτη αποδοχή κάθε κινητοποίησης –πρωτίστως όταν καταλήγει σε πλιάτσικο– ούτε η δράση οργανωμένων ομάδων σημαίνει απαραίτητα ότι οι κινητοποιήσεις είναι υποκινούμενες. Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί άλλοθι για τη βία. Η εκτροπή από τη νομιμότητα δεν αποτελεί αναπόφευκτη συνέπεια της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
