Μιζέρια και λάσπη στον ανεμιστήρα. Ένας συνδυασμός που αποτυπώνει την τακτική σύσσωμης της αντιπολίτευσης που δεν οδηγεί πουθενά.
Ακόμη και τη Μεγάλη Πέμπτη η αντιπολίτευση έβγαζε ανακοινώσεις και έπαιρνε τις… ρούγες για να καταγγείλει την ακρίβεια, την πείνα και τη δίψα των πολιτών, βάζοντας μέσα και τα αφηγήματα της λάσπης για ΟΠΕΚΕΠΕ, παρακολουθήσεις, με ολίγη από Τέμπη.
Η «συμμαχία της μιζέριας», αλλά και της απελπισίας εμφανίστηκε –ενδεχομένως και να συνεχίσει τις εμφανίσεις– για να καταγγείλει την κυβέρνηση και να… αναδείξει την κατάσταση του κόσμου την ώρα που οι πληρότητες σε προορισμούς και πλοία άγγιζε το 100% και η κατάσταση στους δρόμους ήταν ασφυκτική λόγω και της μεγάλης εξόδου, μεγαλύτερης από πέρυσι.
Άρα όλα καλά; Όχι, κανείς δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Ούτε για την ακρίβεια, ούτε για όλα τ’ άλλα. Η διαφορά είναι πως δεν έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου, όπως θέλουν να πείσουν τους πολίτες τα κόμματα της αντιπολίτευσης με πρωτεργάτη το ΠΑΣΟΚ. Η προσπάθεια να κυριαρχήσει η… μιζέρια και η καταστροφολογία όχι απλά δεν περνάει αλλά και οι πολίτες βλέπουν την πραγματικότητα και κρίνουν.
Το ίδιο και με την απίστευτη σκανδαλολογία –στη λογική τού «πες, πες κάτι θα μείνει»– και της λάσπης που ανακατεύεται και εκτοξεύεται με τον ανεμιστήρα σε βάρος πολιτικών αντιπάλων που δυστυχώς τους αντιμετωπίζουν σχεδόν ως εχθρούς αδιαφορώντας για τον διασυρμό τους, κυρίως όμως για το τεκμήριο της αθωότητας.
Και υποκρισία. Απίστευτη υποκρισία αναφορικά με τις πελατειακές σχέσεις, τα ρουσφέτια που κόμματα τα οποία κυβέρνησαν εμφανίζονται να κάνουν ότι δεν έχουν ιδέα. Ειδικά τα κόμματα των… πρασινοφρουρών και των κλαδικών.
Αν κάποιος κάτσει και ακούσει τον Νίκο Ανδρουλάκη και τους υπόλοιπους θα τον πιάσει μια κατάθλιψη. Θα νομίζει ότι έρχεται το τέλος. Θα πρέπει να κλειστεί στο σπίτι και να περάσει όλα τα στάδια του πένθους.
Το πρόβλημα για τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι πως ό,τι λένε και ό,τι κάνουν έχουν κατάληξη τον κουβά. Και όσο συνεχίζουν αυτήν την τακτική και ρητορική τόσο ο κόσμος τούς γυρίζει την πλάτη αφού διαπιστώνει πως όλα γίνονται για την επικοινωνία και την πολιτική επιβίωση κομμάτων, αρχηγών και στελεχών.
