Υπάρχει τελικά πολλή ζάλη στο πολιτικό σκηνικό μετά την ίδρυση των δύο νέων κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού.
Πριν απ’ όλα σε άπαντα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που νιώθουν καυτή την ανάσα τους και βλέπουν ότι πάμε για μια μεγάλη αναδιάταξη. Σιγά σιγά ο ένας βγαίνει και καταγγέλλει τον άλλον. Είναι ενδιαφέρον νέο στοιχείο. Μέχρι τώρα αν έκλεινες τα μάτια σου και άκουγες μια τηλεοπτική συζήτηση, δεν καταλάβαινες ποιος και από ποιο κόμμα εκτοξεύει την πιο ηχηρή ατάκα κατά του πρωθυπουργού.
Υπήρχε μεγάλη ομογενοποίηση γύρω από έναν μόνο στόχο «να φύγει ο Μητσοτάκης» με τόσο μένος που πολλοί αγάπησαν αιφνιδίως τον Α. Σαμαρά, τον Κ. Μητσοτάκη ή τον Π. Παυλόπουλο ή αναζητούν διάδοχο του Κ. Μητσοτάκη. Σαν να μην έχουν καν πρόβλημα με τη ΝΔ αρκεί να φύγει ο Κ. Μητσοτάκης.
Τώρα θα σκοτώνονται μεταξύ τους. Ωστόσο, ξεχωριστή εντύπωση προκαλεί η στάση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που, αντί να εμπνέει με τη στάση του σιγουριά και δυναμική πορεία, ασχολείται πρωί, μεσημέρι και βράδυ με τις δημοσκοπήσεις, με μηνύσεις, καταψηφίζει αψυχολόγητα τον Γ. Στουρνάρα και σιωπά για τα νέα δεδομένα που έφερε η πραγματογνωμοσύνη Τυχεροπούλου.
Άρα κάτι υπολογίζει, κάτι ίσως να φοβάται. Πάντως, αυτό το άθλημα με τον πυροβολισμό κατά δημοσκοπήσεων συνήθως καταλήγει σε εκλογική τραγωδία. Ας μελετήσουν την εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δημοσκοπικές θα βγουν, θα δημοσιοποιήσουν ό,τι βρουν και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι κάποιες θα κάνουν εκπτώσεις για να μη φωνάζουν κάποιοι.
Αν δεν υπάρχουν διαφορές σε αποτελέσματα, έτσι κι αλλιώς έρευνες κοινής γνώμης θα γίνονται μέχρι τις εκλογές και στο τέλος κάποιοι θα δικαιωθούν και κάποιοι όχι. Σ’ όλο αυτό το διάστημα ας μην υπάρχουν ψευδαισθήσεις, πιέσεις, λογύδρια περί διαπλοκής και πρωτότυπων καταγγελιών οδηγιών από το Μαξίμου να δίνουν δεύτερο οι έρευνες τον Α. Τσίπρα γιατί φοβούνται τον Ν. Ανδρουλάκη.
Συνιστώ ψυχραιμία. Άλλωστε δύο έρευνες δημοσιοποιήθηκαν. Εδώ έρχεται καταιγίδα. Ας δούμε πρώτα τι θα δώσουν. Τι κακό κι αυτό, να φωνάζουν προκαταβολικά.
Την ίδια περίοδο η κυβέρνηση καλά θα κάνει να κοιτάξει τη δουλειά της. Δεν έχει κανέναν λόγο να μπλέξει με όλο αυτό. Άλλωστε, το Συνέδριό της δεν δημιούργησε και κανένα φοβερό ωστικό κύμα, υπάρχουν φαινόμενα κόπωσης και προπαντός ο αντίπαλός της, ο πραγματικός της εχθρός, δεν είναι η αντιπολίτευση ακόμα και με τη νέα σύνθεσή της.
Τα προβλήματά της είναι η διάχυση της οικονομικής πίεσης σε σημαντικά κοινωνικά στρώματα και το κύμα διαμαρτυρίας για το στεγαστικό, η αίσθηση της αδικίας στα εισοδήματα και τις ανισότητες που αγγίζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Εκεί πρέπει να ρίξει το βάρος της, να δείξει αποτελέσματα, να εκφράσει ότι μπορεί και θέλει. Μπορεί η γεωστρατηγική σταθερότητα και η ενεργειακή αναβάθμιση, σε συνδυασμό με την πρωθυπουργική υπεροχή, να αποτελούν ισχυρά κυβερνητικά αντίβαρα.
Ωστόσο, αυτήν την ώρα φαίνεται σαν να υπάρχει ένα διττό εκλογικό σώμα, στο οποίο το ρεύμα σταθερότητας συγκρούεται με το ρεύμα διαμαρτυρίας, ο φόβος της γεωπολιτικής αστάθειας με την οικονομική πίεση και η προτίμηση κυβερνησιμότητας με τη ρευστότητα και τον αντισυστημικό κίνδυνο.
Η κοινωνία βρίσκεται σε απαισιοδοξία, αλλά όχι σε θυμική εξέγερση. Δεν υπάρχει αντισυστημικό κύμα τύπου 2012, αλλά κούραση, αναζήτηση βελτίωσης της ζωής, μειωμένη ανοχή σε λάθη. Σ’ αυτά πρέπει να δει τι θα κάνει η κυβέρνηση και από αυτά θα κριθούν οι εκλογές, όχι αν το κόμμα Τσίπρα λέγεται ΕΛΑΣ ή το ΠΑΣΟΚ πυροβολεί δημοσκοπήσεις.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Liberal.gr
