Αν υπάρχει ένα κόμμα που μπορεί να βουλιάζει σταθερά στην κινούμενη άμμο και ταυτόχρονα να μοιράζει διαπιστευτήρια νικητή, αυτό είναι αναμφίβολα το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη.
Στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν επιβάλει μια σουρεαλιστική σιωπή, βαφτίζοντας το απόλυτο πολιτικό τέλμα «στρατηγική ψυχραιμία» και μοιράζοντας διάπλατα χαμόγελα στις κάμερες, λες και ο δρόμος για το Μαξίμου είναι στρωμένος με ροδοπέταλα κι όχι με κακοτεχνίες.
Ο κ. Ανδρουλάκης εξακολουθεί να επαίρεται για το «ισχυρό διψήφιο» του 11% και του 12%, ξεχνώντας βολικά ότι με τέτοια ποσοστά δεν κυβερνάς ούτε τη γειτονιά σου. Το ΠΑΣΟΚ καταφέρνει το ακατόρθωτο: να παραμένει παρκαρισμένο στη γωνία, ανίκανο να μαζέψει έστω κι ένα ψίχουλο από τη δυσαρέσκεια των πολιτών. Αν η πολιτική ανικανότητα ήταν άθλημα, η ηγεσία της Χαριλάου Τρικούπη θα είχε πάρει χρυσό μετάλλιο.
Το πιο τραγελαφικό, όμως, παίζεται στο εσωτερικό. Ενώ ο κ. Ανδρουλάκης ονειρεύεται «imperium» και παριστάνει τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τα στελέχη του αρχίζουν να πηδούν από το κατάστρωμα.
Η φυγή της Ρόζας Βρεττού δεν είναι απλώς ένα καμπανάκι· είναι η σειρήνα που χτυπάει για την επερχόμενη έξοδο προς την «ΕΛΑΣ» του Αλέξη Τσίπρα. Στη Χαριλάου Τρικούπη πλέον κοιμούνται και ξυπνούν με τον εφιάλτη του ποιος θα είναι ο επόμενος που θα κουνήσει μαντήλι, αναζητώντας πολιτικό οξυγόνο μακριά από τη μιζέρια του «πράσινου» μικρομεγαλισμού.
Όταν η μόνη σου απάντηση στη ραγδαία αποσυσπείρωση είναι να σφυρίζεις αδιάφορα και να θεωρείς επιτυχία το ότι δεν εξαφανίστηκες από τον χάρτη, το πρόβλημα δεν είναι οι δημοσκοπήσεις. Είναι ότι η ηγεσία έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα.
Ας συνεχίσουν λοιπόν να μοιράζουν χαμόγελα και να μιλούν για «προοπτική»· μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες, κινδυνεύουν να έχουν μείνει στη Χαριλάου Τρικούπη ο κ. Ανδρουλάκης, οι ανακοινώσεις του γραφείου Τύπου και τα κλειδιά της εξώπορτας.
