Τα εκκολαπτόμενα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού εισβάλλουν λίαν συντόμως στην ελληνική πολιτική ζωή και εισάγουν στην αντιπαράθεση ξεπερασμένες συνταγές από τη Λατινική Αμερική και την παγωμένη Σιβηρία.
Πριν από τα αποκαλυπτήρια των κομμάτων Καρυστιανού και Τσίπρα, 21 και 26 Μαΐου, έχουν αρχίσει να διαφαίνονται οι πολιτικές αναφορές και το πλαίσιο στο οποίο θα κινηθούν. Ο μεν Τσίπρας είναι γνωστός και μη εξαιρετέος. Με άλλη πολιτική αμφίεση ίσως, με την «Ιθάκη» στις αποσκευές του και τη φιλοδοξία να είναι αυτός που θα ηγηθεί και θα εγγυηθεί την αναδιάταξη της Κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας.
Είναι, ωστόσο, ο ίδιος Τσίπρας που δεν αρνήθηκε ποτέ την «ιδιαίτερη» σχέση του με τα καθεστώτα και τους ηγέτες της Λατινικής Αμερικής. Ακόμη και η πτώση του Νικολάς Μαδούρο δεν πέρασε απαρατήρητη από τον πάλαι ποτέ αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ούτε η… ευαισθησία του συγγραφέα φαίνεται ότι στάθηκε ικανή να αποτρέψει την εξοικείωσή του με… σταλινικές αρχηγικές μεθόδους. Κάπως έτσι εξοστράκισε στον εξώστη του «Παλλάς» –κατά την παρουσίαση του βιβλίου του– τον… παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Ο σκληρός ηγέτης-τιμωρός! Και ο Στάλιν έστελνε στην παγωμένη Σιβηρία όλους τους εχθρούς του.
Από την άλλη, η Μαρία Καρυστιανού, πριν την επίσημη παρουσίαση του κόμματος-κινήματός της, εμμέσως ανέδειξε τα στελέχη που θα την πλαισιώσουν – με συνειρμούς και αναφορές που φέρνουν στην πολιτική ζωή της χώρας τον… παγωμένο άνεμο της Μόσχας και της Αγίας Πετρούπολης.
Και όπως δείχνουν τα φαινόμενα και οι καιροί, το κόμμα της Μαρίας των Τεμπών θα αποδειχτεί μια αγκαλιά ζεστασιάς, θαλπωρής και πολιτικής φιλοξενίας για τους υπέρμαχους της χούντας, του αντισημιτισμού, της θρησκευτικής υπερφόρτισης- τυπολατρείας και με έναν ιδιότυπο φιλορωσικό προσανατολισμό.
Μοντέλο Βενεζουέλας
Σύμφωνα με το Politico, ο Αλέξης Τσίπρας ήταν στη λίστα με τους έξι «σκληροπυρηνικούς» υποστηρικτές του τότε προέδρου της Βενεζουέλας, Νικολάς Μαδούρο, στην Ευρώπη. Ήταν ένας από τους λίγους Ευρωπαίους πολιτικούς που πήγαν στην κηδεία του Ούγκο Τσάβες. Κάποιοι, μάλιστα, είχαν πει σε ανύποπτη στιγμή ότι ο Τσάβες –με τον οποίο έχουν την ίδια ημέρα γέννησης, 28 Ιουλίου– ήταν ένας από τους… Μικρούς Ήρωές του.
Με την ιδιότητα του Έλληνα πρωθυπουργού, ο Τσίπρας ήταν ο μόνος Ευρωπαίος ηγέτης που παρέστη στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο, στην Αβάνα. Και ήταν τότε που έφθασε στο σημείο να συγκρίνει την… ανυπότακτη Κούβα με την ελληνική Επανάσταση του 1821.
Σε συνέντευξή του στο λατινοαμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο TeleSUR, το 2012, ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε ότι «η Βενεζουέλα αποτελεί ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουμε ώστε να αφήσουμε πίσω το καπιταλιστικό μοντέλο που κυριαρχεί σήμερα στην Ευρώπη». Φιλοφρόνηση, άραγε, ή καθαρή και σαφής πολιτική τοποθέτηση;
Έναν χρόνο αργότερα, ο Αλέξης Τσίπρας απέστειλε επιστολή στήριξης προς τον Νικολάς Μαδούρο και το 2014, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του, ο Μαδούρο τον υποδέχτηκε ως «φίλο της Βενεζουέλας», ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ (2015-2019) ο πρωθυπουργός Τσίπρας απέφυγε συχνά να συνταχθεί με ευρωπαϊκές καταδικαστικές αποφάσεις για το καθεστώς της Βενεζουέλας.
Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας και ο Νικολάς Μαδούρο εκφράζει δημόσια τη στήριξή του προς την κυβέρνηση Τσίπρα.
Το 2019, ο Χουάν Γκουαϊδό αυτοανακηρύσσεται μεταβατικός πρόεδρος της Βενεζουέλας και ένας μεγάλος αριθμός κρατών-μελών της ΕΕ προχωρά στην αναγνώρισή του. Η Αθήνα –με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ– δεν προχωρά άμεσα σε αναγνώριση και τον Μάρτιο του 2019 ο Νικολάς Μαδούρο ευχαριστεί δημόσια τον ΣΥΡΙΖΑ για τη στάση του.
Μετά τις εθνικές εκλογές του Ιουλίου 2019, ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα περνά στην αντιπολίτευση και η νέα ελληνική κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αναγνωρίζει τον Χουάν Γκουαϊδό, ευθυγραμμιζόμενη με τη γραμμή της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Ο Τσίπρας, πιστός στη διεθνιστική λατινοαμερικανική αλληλεγγύη, βρέθηκε και στην ορκωμοσία Λούλα, ενώ μέχρι πρόσφατα έχει καταδικάσει ενέργειες και διεθνείς παρεμβάσεις, όπως η σύλληψη Μαδούρο.
Σταλινικά κατάλοιπα
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει μελετήσει σχεδόν το σύνολο των θεωρητικών της Αριστεράς και του κομμουνισμού. Φαίνεται όμως ότι τον έχει γοητεύσει ιδιαίτερα ένας από τους πλέον διαδεδομένους μύθους… Εκείνος που θέλει τον «ηγέτη του παγκόσμιου προλεταριάτου», τον «πατέρα όλων των λαών», τη «ζωντανή ελπίδα της ανθρωπότητας» να διάγει λιτό βίο.
Κι όμως η καθημερινότητα του Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι, γνωστού ως Στάλιν, μακριά από τα δημόσια βλέμματα στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση, ήταν λουκούλλεια γεύματα και χλιδή σε σπίτια-μεγαθήρια.
Ο Αλέξης Τσίπρας, πριν μεγαλώσει η οικογένειά του, ζούσε στην Κυψέλη και επιλογή του ήταν το casual ντύσιμο. Ακόμη και όταν τα αδιάκριτα social media ανακάλυψαν το εξοχικό του Τσίπρα, 150 τ.μ., σε οικόπεδο ενός στρέμματος, στο Βρωμοπήγαδο της Λαυρεωτικής (ή Νότιο Σούνιο) ο Τσίπρας τούς… αποστόμωσε. Το ενοίκιο ήταν 500 ευρώ τον μήνα ή 6.000 ευρώ τον χρόνο;
Το 2015 ο δημοσιογράφος των «Financial Times», Χιούγκο Ντίξον, είχε αποκαλέσει τον Τσίπρα σκωπτικά «socialist» κατά το «champagne socialist», σοσιαλιστή της σαμπάνιας ή «Gauche caviar», «Αριστερά/αριστερό του χαβιαριού».
Στη Μόσχα, αδελφοί μου…
Η εμβληματική φράση στο κλασικό θεατρικό έργο «Οι τρεις αδελφές» του Άντον Τσέχωφ, που σηματοδοτεί τη νοσταλγία και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, θα μπορούσε ενδεχομένως να φανεί χρήσιμη στην επικοινωνία και την καμπάνια του πολιτικού εγχειρήματος της Μαρίας Καρυστιανού. Μόνο που το όνειρο του Τσέχωφ συχνά μένει απραγματοποίητο.
Οι ρωσικές αναφορές στο επικείμενο κόμμα της Καρυστιανού έχουν ονοματεπώνυμο. Ο Θανάσης Αυγερινός, εγκατεστημένος στη Μόσχα από το 1986, που φέρεται ως υποψήφιος για εκπρόσωπος Τύπου του νέου κόμματος, χαρακτηρίζεται από κάποιους ως «η μακρά χείρα της κυρίας Ζαχάροβα».
Ο επιχειρηματίας Γιάννης Μωισίδης, με τον οποίο η Καρυστιανού έχει από κοινού την εταιρεία WhereaboutTravels, με ποσοστό 50% ο καθένας, υπήρξε μέλος του ΔΣ του ρωσικού κρατικού παρόχου δορυφορικών υπηρεσιών Glonass. Ο Στράτος Σιουρδάκης, ο οποίος διδάσκει ελληνικά στη Ρωσία και ρωσικά στην Ελλάδα διαδικτυακά, είναι πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αγίας Πετρούπολης.
Ο Γ. Μωισίδης, μάλιστα, με πολυσχιδή επιχειρηματική δραστηριότητα στην Ελλάδα, την Ολλανδία, την Ουγγαρία, την Τσεχία και στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με σπουδές στο Βέλγιο και στη Μεγάλη Βρετανία και κύρια δραστηριότητα τον τομέα των συστημάτων πλοήγησης, είναι από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές στο Διαδίκτυο. Ο Σιουρδάκης δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στη Ρωσία εδώ και 12 χρόνια και ήταν εκείνος που μετέδωσε απευθείας, μέσω Facebook, τη διαδικασία συλλογής υπογραφών από το γραφείο της Γρατσία για το νέο κόμμα έχοντας αντιληφθεί τη διαχείριση των social media, ενώ ο Θανάσης Αυγερινός, έσπευσε να δηλώσει παρών.
Ο επιχειρηματίας Γιάννης Μωισίδης το 2011-12 συμμετείχε ως ειδικός εμπειρογνώμων στο διοικητικό συμβούλιο της NIS, εταιρείας που μετείχε στον ρωσικό κρατικό πάροχο δορυφορικών υπηρεσιών. Και ήταν ο μόνος μη Ρώσος που κατέλαβε θέση –έστω και μη εκτελεστικού– μέλους στο ΔΣ του φορέα. Η εταιρεία περιγράφεται ως μια ρωσική startup που προωθούσε ρωσική τεχνολογία τηλεματικής στην περιοχή του Κόλπου. Χρησιμοποιώντας την ίδια τεχνολογία ο κ. Μωισίδης ήταν επίσης εκείνη την περίοδο managing director της Whereabout Ltd στο Αμπού Ντάμπι.
Στις 13 Σεπτεμβρίου του 2022, μαζί με τη η Μαρία Καρυστιανού ιδρύουν την εταιρεία Whereabout Travels με έδρα στην Επανομή Θεσσαλονίκης. Αντικείμενο της επιχείρησης είναι το real estate, η διαχείριση ακινήτων, η κατασκευή ή και η ανακαίνιση σπιτιών και τουριστικών καταλυμάτων, αλλά και η οργάνωση ταξιδιωτικών πακέτων.
Ο Σιουρδάκης, από την άλλη, μετά το Κέντρο μελέτης Ελληνικής Γλώσσας που λειτουργεί στην Αγία Πετρούπολη, ξεκίνησε να λειτουργεί αντίστοιχο –διαδικτυακό– Κέντρο Μελέτης Ρωσικής Γλώσσας. Ένας από τους μαθητές του, μάλιστα, όπως ο ίδιος έκανε γνωστό, είναι ο ηθοποιός των βιντεοταινιών του ’80 Νίκος Ζιάγκος.
Η Καρυστιανού και οι συνεργάτες της επενδύουν στο συμπαθές προφίλ της Μαρίας των Τεμπών, στη δήθεν αντισυστημικότητα των στελεχών που στηρίζουν το νέο εγχείρημα και στη δυναμική των social media, όπως αποδεικνύουν και τα πρώτα επικοινωνιακά σποτ του… κινήματος με προγράμματα AI.
Και ασφαλώς, σημείο συνάντησης των υποστηρικτών το Διαδίκτυο, με τη συνδρομή ενδεχομένως της διαβόητης ρωσικής μηχανής της προπαγάνδας.
Κι αν ο Τσίπρας έχει έτοιμη την… ξεχαρβαλωμένη δομή του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕΑΡ, η Καρυστιανού έχει τη Νίκη, με πιθανότητα να την απορροφήσει, και ίσως και τους ορφανούς Σπαρτιάτες του Κασιδιάρη.
Ένα ρητορικό –ίσως– ερώτημα
Η ιδέα του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού γεννήθηκε ενδεχομένως όταν οι κοινωνικές αντιδράσεις για το τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη κορυφώθηκαν. Ξεκίνησε διεγείροντας το θυμικό κάθε γονιού, αδερφού και φίλου…
Και εκεί ήρθαν τα σενάρια συνωμοσίας, η ξυλολιάδα και τα χαμένα βαγόνια για να θρέψουν με τοξικότητα και λαϊκισμό το… ηγετικό προφίλ της Καρυστιανού. Έγινε προστατευόμενη όλων ως… προστάτιδα του αγώνα της δικαίωσης. Και η Μαρία Καρυστιανού σκέφτηκε γιατί να μη μετατρέψει όλη αυτή την ορμή σε… ισχύ.
Αλήθεια, πώς αισθάνονται πολιτικά και ηθικά το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, η Πλεύση της Ζωής και η Νίκη για το εκκολαπτόμενο κόμμα-εκφραστή πάντων των Ρώσων; Περήφανοι για το επίτευγμά τους; Ρητορικό, άραγε, το ερώτημα ή μπορεί και να απαντηθεί;
