Οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα δεν μπορούν να ιδωθούν αποκομμένα από τη συνολική αναδιάταξη της αμερικανικής στρατηγικής υπό τον Τραμπ.
Αντίθετα, εντάσσονται σε μια ευρύτερη προσπάθεια επαναχάραξης σφαιρών επιρροής, με σαφή στόχο τον περιορισμό της ρωσο-κινεζικής διείσδυσης στο δυτικό ημισφαίριο και την απελευθέρωση στρατηγικών πόρων για το βασικό μέτωπο του 21ου αιώνα: την αντιπαράθεση με την Κίνα!
Η επαναδιατύπωση του δόγματος Μονρόε από τον Τραμπ δεν αποτελεί απλώς μια ιστορική αναφορά ή μία ρητορική αναβίωση… Συνιστά μια στρατηγική αρχή για τις ΗΠΑ, που λέει ότι το δυτικό ημισφαίριο δεν μπορεί πλέον να θεωρείται χώρος ανοικτού ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων. Αλλά οφείλει να «κλειδωθεί» γεωπολιτικά από την αμερικανική επιρροή! Σε αντίθεση με το αρχικό δόγμα του 19ου αιώνα, που είχε κυρίως αποτρεπτικό χαρακτήρα έναντι της Ευρώπης, η σύγχρονη εκδοχή του στρέφεται ευθέως κατά μη δυτικών αναθεωρητικών δυνάμεων, δηλαδή της Κίνας και της Ρωσίας!
Η Βενεζουέλα αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανάγκης από τον Τραμπ να επαδιατυπώσει το δόγμα Μονρόε. Τα τελευταία χρόνια η χώρα αυτή εξελίχθηκε σε κόμβο ρωσικής και κινεζικής παρουσίας στη Λατινική Αμερική, μέσω ενεργειακών συμφωνιών, χρηματοδοτικών μηχανισμών, στρατιωτικού εξοπλισμού και πολιτικής στήριξης. Για την Ουάσιγκτον η κατάσταση αυτή δεν συνιστούσε απλώς πρόβλημα περιφερειακής αστάθειας, αλλά άμεση πρόκληση εθνικής ασφάλειας, καθώς συνέβαινε στην «αυλή της», στον γεωστρατηγικό ζωτικό χώρο της!
Υπό το πρίσμα αυτό, η αμερικανική στάση απέναντι στο καθεστώς Μαδούρο λειτουργεί ως πιλοτική εφαρμογή της νέας λογικής Μονρόε. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Η παρουσία Κίνας και Ρωσίας στο δυτικό ημισφαίριο δεν θεωρείται πλέον ανεκτή!
Η επιλογή αυτή συνδέεται άμεσα και με την επιλογή των ΗΠΑ να ρίξουν το βάρος στον Ινδοειρηνικό. Οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ότι η κρίσιμη σύγκρουση ισχύος θα κριθεί στην Ασία, στην τεχνολογία, στις θαλάσσιες οδούς, στις αλυσίδες εφοδιασμού και στο ζήτημα της Ταϊβάν. Για να μπορέσουν, όμως, να επικεντρωθούν σε αυτό το μέτωπο απαιτείται η ελαχιστοποίηση απειλών και γεωπολιτικών εστιών αστάθειας στην άμεση περιφέρειά τους.
Παράλληλα, η στρατηγική αυτή συνοδεύεται από μια ευρύτερη τάση επιλεκτικής εμπλοκής. Οι ΗΠΑ δεν επιδιώκουν διαρκή και άμεση στρατιωτική παρουσία σε όλες τις περιοχές του πλανήτη, αλλά τη διαμόρφωση φιλικών περιφερειακών συστημάτων ισχύος ικανών να διαχειρίζονται την ασφάλεια σε τοπικό επίπεδο, με αμερικανική στήριξη όταν και εφόσον απαιτείται.
Σε αυτό το πλαίσιο, η σύλληψη του Μαδούρο αποκτά ευρύτερη σημασία. Δεν αφορά αποκλειστικά τη Βενεζουέλα, αλλά λειτουργεί ως προειδοποίηση προς άλλα καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής (Κούβα, Νικαράγουα, Βολιβία). Το μήνυμα είναι ότι η ευθυγράμμιση με τα ρωσο-κινεζικά συμφέροντα δεν αποτελεί πλέον «ανεκτή επιλογή» εντός του δυτικού ημισφαιρίου και η όποια παρέκκλιση θα έχει σοβαρό κόστος!
Έτσι, η Βενεζουέλα δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη περιοχή έντασης και αστάθειας… Αλλά μετατρέπεται σε «εργαστήριο» εφαρμογής μιας νέας στρατηγικής αντίληψης, σύμφωνα με την οποία, πριν από τη μεγάλη αναμέτρηση με την Κίνα, το δυτικό ημισφαίριο πρέπει να πάψει να είναι πεδίο ανταγωνισμού και να μετατραπεί σε σταθερό γεωπολιτικό βάθος για τις ΗΠΑ!
