Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να υιοθετήσει το δικό της «Δόγμα Μονρόε» για να γίνει παγκόσμιος παίκτης.
Στις αρχές του 2026, ο κόσμος εισέρχεται σε μια νέα γεωπολιτική εποχή, σημαδεμένη από την αναβίωση και εξέλιξη του ιστορικού Δόγματος Monroe υπό την ηγεσία του προέδρου Donald Trump, αυτό που ο ίδιος ο Trump ονόμασε «Δόγμα Donroe». Ουσιαστικά πρόκειται για μια πιο επιθετική και μονομερή αμερικανική πολιτική για τον έλεγχο του Δυτικού Ημισφαιρίου.
Το αρχικό Δόγμα Monroe απέκλειε ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές επεμβάσεις στην Αμερική, θέτοντας τις βάσεις για την αμερικανική ηγεμονία στην περιοχή. Σήμερα, το Donroe Doctrine το επεκτείνει, εστιάζοντας στην αποτροπή ξένων δυνάμεων όπως η Κίνα και η Ρωσία από κρίσιμες υποδομές και πόρους.
Αυτή η νέα εποχή χαρακτηρίζεται από μια επιστροφή σε σφαίρες επιρροής, όπου οι ΗΠΑ διεκδικούν απόλυτο έλεγχο στην Αμερικανική ήπειρο, συμπεριλαμβανομένων στρατηγικών assets όπως το Κανάλι του Παναμά και της Γροιλανδίας. Ο Trump, σε δηλώσεις του, τόνισε ότι το δόγμα στοχεύει σε «ένα Ημισφαίριο ελεύθερο από εχθρικές ξένες εισβολές ή ιδιοκτησία σημαντικών κεφαλαίων».
Αυτό σηματοδοτεί μια πολωμένη μετάβαση σε μια εποχή όπου οι μεγάλες δυνάμεις ενισχύουν τα σύνορά τους, εντείνοντας εμπορικούς πολέμους, κυρώσεις και στρατιωτικές συγκρούσεις. Η επιχείρηση στη Βενεζουέλα, με αμερικανικές δυνάμεις να αναλαμβάνουν τον έλεγχο μέχρι «ασφαλούς μετάβασης» πυροδοτεί αντιδράσεις από Πεκίνο και Μόσχα, οι οποίες βλέπουν να χάνουν την επιρροή που έχτιζαν δυο δεκαετίες.
Σε αυτήν τη νέα εποχή, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να υιοθετήσει το δικό της «Δόγμα Monroe» για να γίνει παγκόσμιος παίκτης, προστατεύοντας την ευρωπαϊκή σφαίρα επιρροής από ξένες παρεμβάσεις. Αυτό το «Ευρωπαϊκό Δόγμα Monroe» θα εστιάζει στην αποτροπή επιρροών από ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα σε περιοχές όπως τα Βαλκάνια, η Ανατολική Ευρώπη, η Μεσόγειος και η Βόρεια Αφρική, θεωρώντας τις ζωτικής σημασίας για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και οικονομία.
Για να το εφαρμόσει, η ΕΕ οφείλει πρώτα να ενισχύσει τη στρατηγική αυτονομία της μέσω μιας πραγματικής Ευρωπαϊκής Αμυντικής Ένωσης, με κοινές στρατιωτικές δυνάμεις και επενδύσεις σε τεχνολογίες όπως drones και κυβερνοάμυνα, μειώνοντας την εξάρτηση από το NATO.
Δεύτερον, να προωθήσει οικονομικές συμμαχίες και κυρώσεις για να ελέγχει ξένες επενδύσεις σε κρίσιμες υποδομές, όπως ενέργεια και τηλεπικοινωνίες.
Τρίτον, να ενδυναμώσει τη διπλωματία της στον ΟΗΕ, υποστηρίζοντας πολυμερείς λύσεις ενάντια σε μονομερείς ενέργειες. Αυτή η προσέγγιση θα μετατρέψει την ΕΕ σε ισορροπητική δύναμη, ενισχύοντας την ενότητα των κρατών-μελών.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν η σημερινή ηγεσία της ΕΕ μπορεί να το κάνει πράξη. Εάν δεν συμβεί, η Ευρώπη μελλοντικά κινδυνεύει να «σπάσει» ανάμεσα στις σφαίρες επιρροής ΗΠΑ και Κίνας.
