Η αντιπολίτευση αγκαλιάζει κάθε κοινωνική αναταραχή και έκρηξη για να τραυματίσει ή και να ρίξει την κυβέρνηση.
Η χρονιά που μόλις ξεκίνησε προϊδεάζει για δυστοπία στην πολιτική ζωή της χώρας με πρωταγωνιστές τους πλιατσικολόγους, τα λούμπεν στοιχεία και τους μπαχαλάκηδες, που ευδοκιμούν με τη σπορά μιας αντιπολίτευσης χωρίς προσανατολισμό, με εσωτερικές ίντριγκες, επένδυση στο χάος, λασπολογία, fake news και συγγραφείς-μεσσίες που επιχειρούν να αναβαπτιστούν και να εξαγνιστούν.
Μια αντιπολίτευση που ονειρεύεται πολιτική ανατροπή, αλλά το μόνο που έχει καταφέρει είναι σταθερά χαµηλές πτήσεις στις δηµοσκοπήσεις.
Μια αντιπολίτευση που αγκαλιάζει κάθε κοινωνική αναταραχή και έκρηξη για να τραυματίσει ή και να ρίξει την κυβέρνηση, ωθώντας ανεύθυνα την αντιπαράθεση στα άκρα, με ορίζοντα τις επόμενες εκλογές, και τζογάροντας στο ενδεχόμενο να μην αναδειχθεί μία σταθερή κυβέρνηση και να βυθιστεί η χώρα στον διχασμό και στο χάος.
Μια αντιπολίτευση που δεν χαρακτηρίζεται από την πολιτική διαφωνία αλλά από την ύβρη. Μια αντιπολίτευση που δεν… της βγήκαν τα Τέμπη, και τώρα εστιάζει στα μπλόκα των αγροτών.
Με λάβαρο τις ύβρεις
Οι αγρότες των μπλόκων λένε λίγα λόγια για τις μεταρρυθμίσεις επιβίωσης στον πρωτογενή τομέα και την αναδιάρθρωση των καλλιεργειών και του ζωικού κεφαλαίου και αρνούνται την πρόσκληση της κυβέρνησης για τη σύσταση μιας διακομματικής επιτροπής με διακομματικό προεδρείο που σε τέσσερις μήνες θα παραδώσει ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων. Την προοπτική αυτή την αρνήθηκε πρώτα απ’ όλους η αντιπολίτευση που τροφοδοτεί τα τρακτέρ των αγροτικών μπλόκων, όχι για τα αιτήματα του κλάδου, αλλά για να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Οι αγρότες των μπλόκων, παρά τη δεδηλωμένη μέριμνά τους για την απρόσκοπτη μετακίνηση, «κόστισαν» στους επαγγελματίες του τουρισμού (ξενοδόχους και εστιάτορες) πάνω από 800 εκατομμύρια ευρώ.
Στα… μπλόκα ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά, ο Βελόπουλος, η Κωνσταντοπούλου, αλλά και το ΠΑΣΟΚ το οποίο έχει θάψει βαθιά στο παρελθόν την εσω-αγροτική αντιπαράθεση με το ΚΚΕ και το ξεφούσκωμα των ελαστικών από τα ΜΑΤ, τον Φεβρουάριο του 1997 στις Μικροθήβες, επί κυβέρνησης Σημίτη.
Η αντιπολίτευση των ύβρεων συντάσσεται με κάθε ένδειξη διαμαρτυρίας και συμμαχεί με τα λούμπεν στοιχεία, τους εκφραστές του πλιάτσικου και του μπάχαλου. Οι ύβρεις δεν αφορούν μόνο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, αν και κατέχει τα σκήπτρα και δεν περιορίστηκε μόνο στην ηλεκτρισμένη συνεδρίαση της Εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ με τους «Φραπέδες» και τους «Χασάπηδες». Χαρακτήρισε συχνά- πυκνά κάθε κοινοβουλευτική παρέμβαση της αντιπολίτευσης.
Από την αγοραία φράση «σιγά, μη σκίσεις κανένα καλσόν», μέχρι τις προσβολές των θεσμών και τους χαρακτηρισμούς καφενείου, όπως η αναφορά στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, «ο κατ’ επίφαση “κύριος” Τασούλας», και τα «Γκέμπελς», «φασίστα» ή «γυμνοσάλιαγκα», ως προσφωνήσεις σε βουλευτές.
Μια φθηνή μαγκιά και ένας ψευτοτσαμπουκάς, «ακριβές» μεταγραφές από τα γήπεδα στο Κοινοβούλιο. Eνα πλιάτσικο αξιών και αρχών που δίνουν χώρο και χρόνο στους λούμπεν δημοσιολόγους να παίζουν στα ζάρια τη νοημοσύνη, την κρίση και την τύχη των πολιτών, επιδιώκοντας μικρούς και μεγάλους εμφύλιους μέσα στην κοινωνία.
Ο «πράσινος» ασθενής
Στην αξιωματική αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ υποδεχόταν το 2025 ως το κυρίαρχο κόµµα στο γήπεδο της Κεντροαριστεράς, μετά την κασσελακοποίηση και τον κατακερματισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, απολύτως αναβαπτισµένος από την κάλπη της βάσης του κόμματος, εμφανίζονταν ως ο δήθεν βασικός πολιτικός αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την καρατόμηση του Στέφανου Κασσελάκη, υπέκυψε στα τραύματα των διασπάσεων και της διάλυσης. Ο Αλέξης Τσίπρας παρέμεινε… στο λαγούμι που τον είχε κλείσει, όπως φαντασιωνόταν, η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Το 2026 στη Χαριλάου Τρικούπη δεσπόζουν οι διαμάχες που αγγίζουν τα όρια της αµφισβήτησης της ηγεσίας, ενώ την εσωκομματική γκρίνια και εσωστρέφεια πυροδοτούν και οι δηµοσκοπήσεις. Η… κολληµένη βελόνα του Παύλου Γερουλάνου δεν δείχνει καμία τάση κίνησης, οι σκληρές παρεμβάσεις του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου πυκνώνουν και ο Αλέξης Τσίπρας απειλεί να εισβάλει και να αδράξει ό,τι μπορεί από το ακροατήριο κεντροαριστερών ψηφοφόρων.
Η τρικυμία και η παραλυσία στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στη Νέα Αριστερά δεν αφήνουν περιθώρια στον Νίκο Ανδρουλάκη για τις δήθεν προοδευτικές συµµαχίες, τις οποίες επιχειρεί να… πατρονάρει ο δήμαρχος Αθηναίων, Χάρης ∆ούκας, βάζοντας στο κάδρο των δυνητικών συνοµιλητών και τον Τσίπρα.
Ο πιο προνοµιακός συνοµιλητής για τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι ο Αλέξης Χαρίτσης, το κόµµα του οποίου οδεύει προς συγκρουσιακό Συνέδριο τον Ιανουάριο, αλλά και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που βρέθηκαν στον… εξώστη της «Ιθάκης» του Αλέξη Τσίπρα.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το ΠΑΣΟΚ οδεύει τον Μάρτιο στο Συνέδριο, με την Αννα ∆ιαµαντοπούλου να εμφανίζεται ως η πιο ισχυρή σύµµαχος του Νίκου Ανδρουλάκη και τα πρώτα στατιστικά στοιχεία να φέρουν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ να ελέγχει περίπου το 60% του Συνεδρίου.
Όσο για τους… εκτός έδρας αγώνες του Νίκου Ανδρουλάκη που θα καθορίσουν τον ηγέτη της Κεντροαριστεράς και τον βασικό πολιτικό αντίπαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη, η κρίσιμη μάχη είναι η αναμέτρησή του με τον Αλέξη Τσίπρα ή τη Μαρία Καρυστιανού.
