Η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη ερμηνεύεται συχνά με όρους «απουσίας αντιπάλου» ή ως απλό αποτέλεσμα της αδυναμίας του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη.
Η ανάλυση αυτή, ωστόσο, υποτιμά την κρίση της πλειοψηφίας των πολιτών. Η αλήθεια είναι βαθύτερη και σχετίζεται άμεσα με μια δομική αλλαγή στο μοντέλο διακυβέρνησης.
Η υπεροχή του πρωθυπουργού δεν είναι προϊόν συγκυρίας, αλλά ενός σπάνιου πολιτικού πραγματισμού, που αποσυνδέει την άσκηση πολιτικής από την παρωχημένη, στείρα κομματική ρητορική που επί δεκαετίες κούραζε και άφηνε αδιάφορη την ελληνική κοινωνία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης απαντά στις προκλήσεις με ρεαλισμό, έμφαση στο αποτέλεσμα και σύγχρονο λόγο στις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, μακριά από ιδεολογικές αγκυλώσεις.
Το πλέον αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η εκσυγχρονιστική στροφή επιτεύχθηκε χωρίς να αλλοιωθούν οι θεμελιώδεις αρχές και οι διαχρονικές αξίες της κεντροδεξιάς παράταξης.
Η προσήλωση στην ελεύθερη οικονομία, η ενίσχυση της ασφάλειας, η πατριωτική ευθύνη και η κοινωνική συνοχή παραμένουν στον πυρήνα του κυβερνητικού έργου.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για έλλειμμα εναλλακτικής, αλλά για ένα ξεκάθαρο πλεόνασμα αξιοπιστίας. Ο πραγματισμός αυτός γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στην παράδοση και στον εκσυγχρονισμό, καθιστώντας την παράταξη της ΝΔ τη μόνη αυθεντική έκφραση της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων που ζητούν σταθερότητα και διαρκή πρόοδο.
