Το «δέντρο» στην υπόθεση που αφορά τον πρόεδρο της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας, Γιάννη Παναγόπουλο, είναι η δικαστική διερεύνηση.
Το «δάσος», όμως, είναι η εσωτερική συνοχή του ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος ο κ. Παναγόπουλος μιλά για «χορό ηθικής κατακρεούργησης» και αφήνει αιχμές για σκόπιμη διαρροή non paper άγνωστου δημοσιογράφου. Επίσης, η ΠΑΣΚΕ καταγγέλλει «λιντσάρισμα» και απειλεί ακόμη και με αποχώρηση από το κόμμα, εάν συνεχιστούν οι εσωκομματικές, όπως τις χαρακτηρίζει, μεθοδεύσεις. Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο. Γιατί κάποιοι εντός Χαριλάου Τρικούπη έσπευσαν να τον δικάσουν και να καταδικάσουν τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ πριν καν του κοινοποιηθούν επίσημα τα στοιχεία της υπόθεσης;
Η έρευνα της Αρχής για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος αφορά χρηματοδοτήσεις της περιόδου 2020-2025 από ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους για προγράμματα κατάρτισης, που φέρονται να ξεπερνούν τα 73 εκατ. ευρώ και σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, διερευνάται αν, υπό την ιδιότητά του ως προέδρου τριών κέντρων κατάρτισης, ο κ. Παναγόπουλος προχώρησε σε υπεξαίρεση ποσών. Ταυτόχρονα, έχουν δεσμευθεί λογαριασμοί φυσικών και νομικών προσώπων, ενώ η υπόθεση έχει διαβιβαστεί στον Οικονομικό Εισαγγελέα.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ απαντά πως ακόμα δεν του έχουν κοινοποιηθεί ούτε η διάταξη δέσμευσης ούτε το πόρισμα και επικαλείται το τεκμήριο αθωότητας, θέτοντας ευθέως ζήτημα κράτους δικαίου. Μάλιστα για όλα αυτά σήμερα θα παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου. Κάπου εδώ αρχίζει το πολιτικό σκέλος της υπόθεσης. Διότι άλλο η διερεύνηση και άλλο η δημόσια ετυμηγορία πριν υπάρξει κατηγορητήριο.
Η αντίδραση της ΠΑΣΚΕ ήταν εκρηκτική. Σε επιστολή προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, μιλά για «δολοφονία χαρακτήρα» και «δημόσιο κανιβαλισμό». Κατηγορεί το λεγόμενο συνδικαλιστικό δίκτυο ότι υιοθέτησε άκριτα «ψευδέστατα στοιχεία» και απειλεί με αποχώρηση εάν υπάρξουν διασπαστικές κινήσεις, ιδίως εν όψει των εκλογών στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Η εικόνα δύο ψηφοδελτίων, ΠΑΣΚΕ και «αντι-ΠΑΣΚΕ», αποτυπώνει ένα βαθύ ρήγμα. Και αυτό δεν είναι απλώς συνδικαλιστική διαφορά. Είναι πολιτικό μήνυμα εν όψει Συνεδρίου.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης διαμηνύει ότι δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να υπονομεύσει το δημόσιο συμφέρον. Η ηγεσία δεν δέχεται τελεσίγραφα. Ομως η εσωτερική ένταση είναι υπαρκτή.
Σε μια περίοδο όπου η χώρα επιχειρεί να αφήσει πίσω της τα φαντάσματα των σκανδάλων του παρελθόντος και να εμπεδώσει κουλτούρα διαφάνειας, το τεκμήριο αθωότητας δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι θεμέλιο. Το να διερευνά η Δικαιοσύνη είναι υποχρέωση. Το να προδικάζει η πολιτική είναι παγίδα.
Η σπουδή ορισμένων να πάρουν αποστάσεις, πριν ακόμη υπάρξει πλήρης εικόνα, μοιάζει περισσότερο με εσωκομματική τοποθέτηση παρά με θεσμική ευαισθησία. Σε κάθε κρίση αποκαλύπτεται ποιος σκέφτεται πολιτικά και ποιος σκέφτεται στρατηγικά. Και η συγκυρία δεν είναι ουδέτερη. Το ΠΑΣΟΚ αναζητεί ρόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε αντιπολιτευτική οξύτητα και θεσμική σοβαρότητα. Κάθε εσωτερική αναταραχή αφαιρεί πόντους αξιοπιστίας.
Η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί ανεξάρτητα και χωρίς παρεμβάσεις. Οι δεσμεύσεις για διαφάνεια και έλεγχο ευρωπαϊκών πόρων είναι σαφείς. Σε αυτό το πλαίσιο, οι θεσμοί οφείλουν να κάνουν τη δουλειά τους. Το ζητούμενο όμως για ένα κόμμα που θέλει να πείσει ότι αποτελεί εναλλακτική διακυβέρνησης δεν είναι οι εσωτερικοί αφορισμοί. Είναι η ψυχραιμία.
Αν τελικά αποδειχθούν αβάσιμες οι κατηγορίες, η πολιτική ζημιά θα είναι διπλή. Αν αποδειχθούν βάσιμες, η ευθύνη θα είναι προσωπική και θεσμική. Σε κάθε περίπτωση, η βιασύνη δεν βοηθά.
Στην πολιτική, όπως και στη Δικαιοσύνη, η αλήθεια δεν βγαίνει με φωνές. Βγαίνει με στοιχεία. Μέχρι τότε, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Ποιος ωφελείται από το εσωτερικό ρήγμα και ποιος βιάστηκε να ανάψει τη φωτιά;
