Η πολιτική, λένε, ασκείται διά του λόγου.
Και έχουν δίκιο σ’ αυτό, εν μέρει, γιατί το εφαλτήριο που τροχοδρομεί στις ράγες του πυρήνα της πολιτικής είναι ο δημόσιος λόγος. Ο λόγος πειθούς και η ανταλλαγή ιδεών βάσει επιχειρημάτων και τεκμηρίων.
Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου
Αυτά τα τελευταία συγκροτούν τη γλώσσα ως κύριο μέσο για την κατάκτηση της εξουσίας. Ωστόσο δεν είναι αρκετή αυτή για την κατάκτησή της. Και δικαίως δεν είναι, γιατί η άσκηση εξουσίας δεν εδράζεται στον πολυεπίπεδο λόγο, αλλά στην εφαρμογή του, η οποία μετουσιώνει τη θεωρία, την πολιτική φιλοσοφία και ρητορική, σε πράξη.
Σε πολιτικές αποφάσεις που μετατρέπουν το όραμα σε δράση, σε επίπεδο κοινωνικής συνοχής και εξωτερικής πολιτικής. Σε επίπεδο υποστήριξης και κινητοποίησης των πολιτών, ώστε να αφήσουν –από κοινού με την εξουσία– το αποτύπωμα της συμμετοχής τους στο καρποφόρο δέντρο της Δημοκρατίας.
Αυτό το «από κοινού με την εξουσία» ελέγχεται βέβαια στις μέρες μας, γιατί εξουσία ασκείται κι από κέντρα-παράκεντρα της αντιπολίτευσης, τα οποία –με moto την «αλλαγή»– ασκούν υποδόρια επιρροή ως ηγέτες-φερέφωνα ξένων δυνάμεων, ξεσηκώνοντας πάσης φύσεως «κινήματα» και «λαϊκούς αγώνες», που έχουν στόχο την κοινωνική αποσταθεροποίηση και την αλλαγή συσχετισμών στην πολιτική και γεωπολιτική ζωή της Ελλάδας…
Την αλλαγή συσχετισμών που θα είναι προσαρμοσμένη όχι μόνο στα ιδεολογικά χαρακτηριστικά του πολιτικού αρχηγού (ταυτοτικά, ψυχικά, συναισθηματικά και ηθικά γνωρίσματα), αλλά και στην επικοινωνιακή και επιχειρησιακή του ικανότητα, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τη συναισθηματική και ηθική νοημοσύνη του και την ικανότητα λήψης κρίσιμων αποφάσεων υπό πίεση σε ώρες ευθύνης.
Σε ώρες που απαιτούν αυτογνωσία, αυτοσυγκράτηση, έμπνευση, στρατηγική ευφυία, διορατικότητα, καθαρό προσανατολισμό για το μέλλον και αποφασιστικότητα στη λήψη αποφάσεων, εάν είναι να... χτυπήσει το τηλέφωνο στις 03:00 π.μ. για θέματα κρίσεων (και όχι μόνο) στο διαρκώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό και οικονομικό σκηνικό έξω απ’ τα σύνορα της πατρίδας.
Και επειδή ζούμε σε… «ενδιαφέροντες καιρούς», για να θυμηθώ μια κινεζική παροιμία για την επικινδυνότητα των καιρών μας, καλό είναι να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε πολιτικά ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς που αντιμετωπίζουν εκ των υστέρων τις συνέπειες της επιλογής τους.
Επιλογής παρορμητικής, το πιο πιθανό, που βλέπει το «δέντρο» των ατομικών αναγκών για ικανοποίηση των ορμέμφυτων της εκδίκησης και όχι το δάσος των εθνικών συμφερόντων του Ελληνισμού. Έτσι εξηγείται η ψήφος εμπιστοσύνης (δημοσκοπικά) σε «Σειρήνες» του παρελθόντος που άσκησαν πολιτική στου… «κασίδη το κεφάλι» και έφυγαν ατιμώρητοι αφήνοντας πίσω τους δάνεια υποθήκης αιώνα…
Έτσι εξηγείται η ψήφος εμπιστοσύνης σε αυτόκλητους σωτήρες ή λαϊκούς δικαστές περιοδεύοντος θιάσου, που εργαλειοποιούν την πολιτική ως μέσο ψυχοθεραπείας για επούλωση του τραυματικού πένθους τους, το οποίο ανήγαγαν προηγουμένως σε πολιορκητικό κριό ερήμην των αγαθών και ευκολόπιστων ακολούθων τους, με στόχο την προσωπική τους ανέλιξη στο προσοδοφόρο πεδίο της πολιτικής σταδιοδρομίας.
Είναι η περίπτωση όπου η διαχείριση πένθους μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα και εργαλείο πολιτικής ή κοινωνικής επιβίωσης, αλλοιώνοντας την ουσία της πολιτικής ευθύνης και της διαδικασίας της θλίψης, απ’ τη στιγμή που ο πόνος χάνει την ιερότητά του.
Μετατρέπεται σε τοξικό ιστό, ο οποίος –αντί να λειτουργεί με βάση το συλλογικό συμφέρον και τον ορθολογισμό– κινητροδοτείται από το πάθος για εκδίκηση και τη λύσσα για κατάκτηση της εξουσίας προς ίδιον όφελος, με θολές απολήξεις που θέτουν σε κίνδυνο τα κεκτημένα μας σε γεωπολιτικό, ενεργειακό, οικονομικό και εθνικό επίπεδο…
Είναι η περίπτωση όπου το πένθος μετατρέπεται σε πολιτικό όπλο. Μετατρέπεται σε εργαλείο πολιτικής εκμετάλλευσης στο όνομα της απώλειας ανθρώπινων ζωών. Γίνεται αντικείμενο κομματικής επιδίωξης, με άρωμα ενίοτε ξένης επιρροής που κρύβει υποσχέσεις γεωπολιτικής «προστασίας»…
Όταν υπάρχει όμως έλλειψη ενσυναίσθησης και πολιτική σκοπιμότητα εκ μέρους του «πομπού» πολιτικού ή φερέλπιδος πολιτικού, τότε είναι υπαρκτός ο κίνδυνος μετάγγισης της προσωπικής του εμπάθειας στην κοινωνία, ενσπείροντας σε αυτήν το μικρόβιο της αμφισβήτησης των θεσμών (με κύριο αυτόν της Δικαιοσύνης), οι οποίοι αποτελούν τους πυλώνες της Δημοκρατίας.
Αυτό συνέβη και φτάσαμε –κατά την τελευταία τριετία– στα όρια κοινωνικού διχασμού και ηθικής κόπωσης της κοινωνίας, με εξόφθαλμα τα σημάδια της πολιτικής παρακμής. Πολιτικής παρακμής που κυοφορεί παρασκηνιακές υπονομεύσεις και εκπομπές «τοξικών αποβλήτων» ή, έστω, ανταλλαγές κατηγοριών με πρωταγωνιστές κομματάρχες της αντιπολίτευσης.
Αρχηγούς και αρχηγίσκους οι οποίοι δίνουν μάχες εκ του συστάδην για την πολιτική τους επιβίωση ή ανέλιξη, εκδηλώνοντας πρωτόγνωρο μένος κατά του πρωθυπουργού, σε βαθμό που προοιωνίζεται αυτοδύναμη τρίτη θητεία του, απ’ τη στιγμή που το πυρ ομαδόν θα έχει φυσικό επακόλουθο να γεννάνε στις κάλπες και τα κοκόρια του Μητσοτάκη…
