Δεν βάζουν μυαλό στην αντιπολίτευση.
Μπορεί να αλλάζει η σειρά… κατάταξης, αλλά η λογική μένει ίδια μέσα από τον ακραίο λαϊκισμό που επαναφέρει στο προσκήνιο τα… λεφτόδεντρα και την αδιαφορία για τη δημοσιονομική σταθερότητα και την πορεία της οικονομίας.
Στο πλαίσιο αυτό ο Νίκος Ανδρουλάκης, σαν άλλος Αλέξης Τσίπρας, ζητεί εμπροσθοβαρή μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης και επί της ουσίας ζητεί από την κυβέρνηση να ρίξει στη μάχη με την ακρίβεια όλα της τα όπλα, τη στιγμή που είναι άγνωστο και πόσο θα κρατήσει η πολεμική σύρραξη στη Μέση Ανατολή και τι επιπτώσεις θα έχει στην παγκόσμια, την ευρωπαϊκή και εν τέλει την ελληνική οικονομία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μέσα σε τρεις μεγάλες κρίσεις με επιπτώσεις στην οικονομία –πανδημία, ενέργεια και τώρα πολεμική σύρραξη– προχώρησε σε χειρισμούς που και τη σταθερότητα διατήρησε και την κοινωνική συνοχή. Πρωτοστάτησε στην αντιμετώπιση των κρίσεων και σε ευρωπαϊκό επίπεδο καθώς και στη σύσταση του Ταμείου Ανάκαμψης που δημιουργήθηκε για τη στήριξη των χωρών μελών της ΕΕ.
Τώρα πιέζει για μέτρα ευρωπαϊκά για τη νέα ενεργειακή κρίση όπως αυτή διαμορφώνεται με την πολεμική σύρραξη στη Μέση Ανατολή, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ και τη δραματική άνοδο της τιμής του πετρελαίου, ενώ ταυτόχρονα έχει ρίξει το πρώτο όπλο –το πλαφόν στα κέρδη στα καύσιμα και στα σούπερ μάρκετ– ετοιμάζοντας παράλληλα την επόμενη κίνηση.
Η αντιμετώπιση αυτών των κρίσεων με εμπροσθοβαρή μέτρα είναι κίνηση εντυπωσιασμού. Τη ζητούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης στο πλαίσιο των αντιπολιτευτικών σόου κατά της κυβέρνησης. Αναμασούν αυτά που ακούστηκαν και την προηγούμενη τετραετία από τον Αλέξη Τσίπρα –επικεφαλής τότε της αξιωματικής αντιπολίτευσης–, επαναλαμβάνονται και τώρα.
Η λύση φαντάζει εύκολη. Ακούγεται ωραία, χαϊδεύει τ’ αυτιά των πολιτών, εν τούτοις η ορθολογική διαχείριση που ενδεχομένως να έχει και πολιτικό κόστος κινείται στη λογική των παρεμβάσεων αναλόγως των επιπτώσεων.
Ο πρωθυπουργός γνωρίζει ότι υπάρχουν προβλήματα. Δεν αγνοεί τις δυσκολίες που προκαλούνται από τις νέες αυξήσεις. Έχει όμως να διαχειριστεί μια ολόκληρη χώρα και οφείλει να κλείνει τα αυτιά στις Σειρήνες του λαϊκισμού και των εύκολων λύσεων, που δυστυχώς οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε εκτροχιασμούς.
Ας σκεφτούν όλοι τι θα γινόταν αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του λειτουργούσαν με γνώμονα τις κραυγές της αντιπολίτευσης και κυρίως τις υποσχέσεις που αυτή μοιράζει προς όλες τις ομάδες του πληθυσμού. Αν για παράδειγμα ικανοποιούνταν τα αιτήματα των αγροτών για 13η και 14η σύνταξη και ό,τι άλλο έθεσαν στο τραπέζι των κινητοποιήσεων και των απαιτήσεων. Αν μοίραζε χρήμα από αυτό που δεν περισσεύει υποθηκεύοντας εκ νέου το παρόν και το μέλλον της χώρας.
Ναι, οι κρίσεις είναι μια… ευκαιρία για την αντιπολίτευση, ειδικά όταν έχει επενδύσει στην καταστροφολογία και τον λαϊκισμό. Δεν αποτελεί όμως ευκαιρία για την κοινωνία αφού οι πρόσκαιρες διευκολύνσεις εύκολα μετατρέπονται σε μελλοντικά βάρη.
Μέτρα θα ληφθούν, είναι δεδομένο. Βήμα βήμα όμως αφού κανείς δεν ξέρει το μέγεθος και κυρίως το χρονοδιάγραμμα αυτής της νέας κρίσης.
